Categorieën
Amnesty International

Niger laat kritische journalist vrij

In Niger is Samira Sabou, journalist en voorzitter van de Nigerese vereniging van bloggers, op 28 juli 2020 vrijgelaten.

Sabou  werd op 10 juni 2020 op basis van de cybercrimewet aangeklaagd voor laster met behulp van elektronische communicatie. Die wet wordt vaker misbruikt om critici aan te pakken en vergroot de kans dat journalisten zich zelfcensuur opleggen uit vrees voor vervolging.

Valse aanklacht

Sani Mahamadou Issoufou, de zoon van de Nigerese president en tevens diens waarnemende stafchef, diende een klacht tegen Sabou in nadat een Facebook-gebruiker zijn naam vermeldde in een reactie op Samira’s publicatie over vermeende corruptie. Samira Sabou zelf had zijn naam niet vermeld.

Na haar arrestatie voerde Amnesty International actie voor haar vrijlating. Haar zaak was politiek gemotiveerd en past binnen het patroon van voortdurende onderdrukking van mensenrechtenverdedigers en journalisten die de corruptie in Niger aan de kaak stellen. Sabou dankte na haar vrijlating iedereen die haar tijdens haar detentie steunde.

Critici al langer doelwit

Al meer dan twee jaar zijn critici van de regering het doelwit van de autoriteiten en worden zij herhaaldelijk gevangengezet. Sinds 15 maart zitten de activisten Moudi Moussa, Halidou Mounkaila en Maïkoul Zodi vast na verzonnen beschuldigingen. De drie hadden opgeroepen beweringen over misbruik van fondsen door het ministerie van Defensie te onderzoeken.

Amnesty roept de Nigerese autoriteiten op om alle mensenrechtenverdedigers die na valse aanklachten gevangengezet werden onmiddellijk vrij te laten.

Dit artikel is afkomstig van de website van Amnesty International:

https://www.amnesty.nl/actueel/niger-laat-kritische-journalist-vrij

Categorieën
Stichting Vluchteling

“Niger is al jaren het armste land ter wereld”

Kees Ton is programmamedewerker bij Stichting Vluchteling. Vorig jaar reisde hij af naar één van de armste landen ter wereld, Niger. Een land dat geteisterd wordt door natuurrampen en bovendien wordt aangevallen door Boko Haram. Kees bezocht ons onderwijsproject in de regio Diffa, waar we ervoor zorgen dat jaarlijks 16.000 kinderen op 30 scholen kunnen profiteren van een goede leeromgeving en de mogelijkheid krijgen tot verdere ontwikkeling. Vandaag blikken we met Kees terug op die reis.

Kees, in 2019 bezocht jij voor Stichting Vluchteling Niger. Waarom was je daar?

Ik bezocht Niger in november 2019. Het was bijzonder om na 25 jaar weer terug te zijn in Niger, waar ik van 1990 tot 1994 heb gewerkt. Dit keer bezocht ik ons onderwijsproject in Diffa, in het zuidoosten van Niger. Stichting Vluchteling ondersteunt dit programma met geld van de Nationale Postcode Loterij. Een programma dat wordt uitgevoerd door een deskundig team van onderwijsspecialisten onder leiding van onze partnerorganisatie International Rescue Committee (IRC). Een andere reden voor mijn bezoek was het opgelaaide geweld in het westen van Niger, op de grens met Burkina Faso en Mali. Jihadistische groepen hebben daar gezorgd voor ongeveer 1 miljoen vluchtelingen en ontheemden.

Het was bijzonder om na 25 jaar weer terug te zijn in Niger, waar ik van 1990 tot 1994 heb gewerkt.

Kees Ton
Chris de Bode

Is het niet heel gevaarlijk om naar Niger te gaan? Waarom ga jij juist wel?

Het bezoeken van de hoofdstad Niamey is niet zozeer gevaarlijk. Je kunt daar zonder veel problemen boodschappen doen en over straat lopen. Maar in Diffa hebben ze inderdaad liever niet te lang witneuzen rondlopen. De regio Diffa ligt onder vuur van de terreurgroep Boko Haram, die vanuit Nigeria aanvallen uitvoert over de grens heen in Niger. Diffa ligt minder dan 10 kilometer van de grens met Nigeria in een zone waar regelmatig mensen worden vermoord of ontvoerd. Ik mocht dan ook niet langer dan drie dagen in Diffa blijven en moest me houden aan een strikt veiligheidsprotocol. In de avond uitgaan is niet mogelijk. Toch is het belangrijk zo’n regio te bezoeken om de feeling te houden met de programma’s die door Stichting Vluchteling worden gefinancierd. En om te overleggen met de hulpverleners die daar dag in dag uit hun werk doen. Bovendien neemt onze partnerorganisatie IRC veiligheid heel serieus, dus ik voelde me steeds 100% op m’n gemak.

Ik mocht niet langer dan drie dagen in Diffa blijven en moest me houden aan een strikt veiligheidsprotocol.

Kees Ton

Hoe zie je dat ons werk verschil maakt?

Dat zie je aan de glunderende gezichten van de schoolkinderen en de onderwijzers die ondersteund worden met geld van Stichting Vluchteling. Niet alleen zorgen we op 30 scholen voor meubilair, toiletten, wasbakken en onderwijsmaterialen, we zorgen er ook voor dat ieder jaar 16.000 kinderen bijscholing krijgen in lezen, schrijven en rekenen en gesteund worden in hun sociaal-emotionele ontwikkeling. Ook leerkrachten krijgen regelmatig bijscholing en voelen zich daardoor ook gesteund in hun belangrijke werk. Ouders zijn trots dat hun kinderen grote vorderingen maken. Als ik daar ter plekke ben, kan ik rechtstreeks in gesprek met de kinderen, de leerkrachten en ouders. Hierdoor ben ik ervan overtuigd dat het geld goed besteed wordt, dat ons werk verschil maakt. We investeren in een betere toekomst van vluchtelingkinderen en andere arme, kwetsbare jongens en meiden. Waarbij we, zeker de laatste maanden, veel aandacht geven aan hygiënische maatregelen in het kader van corona-bestrijding.

We investeren in een betere toekomst van vluchtelingkinderen en andere arme, kwetsbare jongens en meiden.

Kees Ton
Chris de Bode

Wat is je het meest bijgebleven van de mensen die je daar hebt ontmoet?

Het is heel indrukwekkend dat leerkrachten in buitengewoon arme omstandigheden, met heel weinig materiaal en meubilair, dag in dag uit hun stinkende best doen de kinderen vooruit te helpen. Daarnaast is het bijzonder om te zien dat kinderen met wat bijscholing en goede, intensieve pedagogische begeleiding in een veilige leeromgeving echt grote stappen maken. Ze voelen zich steeds zekerder, weten wat ze willen, ook na de lagere school. Hun soms traumatische vluchtervaringen kunnen worden vergeten. Ze krijgen de kans om vooruit te kijken.

Waarom mogen we de crisis in Niger niet vergeten?

Niger is al jaren het allerarmste land ter wereld. Op alle fronten scoort het droge en verarmde land laag: landbouw, onderwijs, gezondheidszorg. Dat was 25 jaar geleden toen ik er voor het laatst was, al zo. En is jammer genoeg nog steeds zo. Maar ook in Niger leven mensen zoals jij en ik. Kinderen die met plezier naar school willen gaan. Ouders die hun kinderen een betere toekomst willen geven. Mensen zoals jij en ik die de pech hebben geboren te zijn in een context met minder mogelijkheden. In een context van geweld of ontheemding. Zeker de vrouwen en meisjes. Ook zij hebben het recht op een dak boven hun hoofd, op voeding en schoon drinkwater, op onderwijs en gelijke kansen voor mannen en vrouwen, jongens en meiden. Het zijn gewone zaken hier in Nederland, maar in Niger lang niet vanzelfsprekend.

Ook in Niger wonen mensen zoals jij en ik. Mensen die de pech hebben geboren te zijn in een context met minder mogelijkheden.

Kees Ton

De hele zomer lang besteden we aandacht aan 7 vergeten crises. Deze week staat Niger centraal. Wil je meer weten over de situatie in dit land? Klik dan hier.

Dit artikel is afkomstig van de website van Stichting Vluchteling:

https://www.vluchteling.nl/nieuws/2020/7/interviewkees

Categorieën
Stichting Vluchteling

Alio (12): “Ik heb geleerd dat geweld altijd leidt tot narigheid en verdriet.”

Niger is volgens rapporten van de VN in 2020 het armste en minst ontwikkelde land ter wereld. Door het geweld van Boko Haram zijn honderdduizenden vluchtelingen uit Nigeria en ontheemden uit Niger aangekomen in Diffa. Een klein stadje in het oosten van Niger, waar we de Mahamane Saley School ondersteunen. Daar ontmoeten we de 12-jarige Alio Abdoulaye.

Ellende vergeten op school  

Jonge kinderen in Niger en Nigeria hebben in hun leven niets anders gekend dan instabiliteit en angst. Soms zijn ze zelfs nog nooit naar school geweest. Eén van deze kinderen is Alio Abdoulaye. Al jong kreeg hij te maken met aanvallen van Boko Haram. Op die momenten moest hij thuisblijven en hopen dat de aanval niet te lang duurde. Vaak werd er middenin de nacht geschoten, angstige momenten voor Alio  en heel moeilijk voor hem om daarna weer in slaap te kunnen vallen.  

Naar school gaan vindt hij prachtig, hij leert van alles en speelt met zijn nieuwe vriendjes. Hierdoor kan hij alle ellende even vergeten en zich richten op zijn toekomst. Wat vriendschap voor hem betekent?

Ik heb geleerd dat geweld tussen mensen altijd leidt tot narigheid en verdriet. Vriendschap betekent voor mij vrede hebben met elkaar.

Alio


Foto’s: Chris de Bode

Belang van onderwijs  

In conflictsituaties is onderwijs vaak de eerste basisvoorziening die geschrapt wordt en de laatste voorziening die weer hersteld wordt. Door het sluiten van scholen verliezen kinderen niet alleen hun jeugd, maar ook de kans op een toekomst. In 2019 konden dankzij de Nationale Postcode Loterij 16.500 kinderen weer naar school. Op school kregen kinderen leermaterialen maar vooral een stabiele en veilige omgeving en de kans zich te ontwikkelen. Klaslokalen en schoolgebouwen werden opgeknapt.

Dit artikel is afkomstig van de website van Stichting Vluchteling:

https://www.vluchteling.nl/nieuws/2020/7/verhaalalio

Categorieën
Stichting Vluchteling

Alarm over “de ergste voedselcrisis in decennia”

We stevenen af op “de ergste voedselcrisis in decennia”, zeggen de Verenigde Naties. Al eerder waarschuwde het Wereldvoedselprogramma dat het aantal mensen in acute voedselonzekerheid dit jaar kan verdubbelen tot 265 miljoen als gevolg van de coronacrisis.

Geen enkele regio in het Zuiden is immuun, zeggen de Voedsel- en Landbouworganisatie (FAO) en het Wereldvoedselprogramma (WFP). Het signaleert grote problemen in onder meer Afghanistan en Bangladesh in Azië, Haiti en Venezuela in Latijns-Amerika, Irak, Libanon en Syrië in het Midden-Oosten, en Burkina Faso, Kameroen, Liberia, Niger, Nigeria en Mali in Afrika. Door corona komt honger in ten minste 27 landen snel dichterbij.

Enorme gevolgen voor mensen op de vlucht  

In veel van deze landen is Stichting Vluchteling al jaren actief. De gevolgen van de coronacrisis zijn voor veel vluchtelingen ingrijpend. Veel landen hadden vóór de pandemie al te kampen met grote voedselonzekerheid, als gevolg van instabiliteit, gewapende conflicten, economische crises, extreme weersomstandigheden, plantenplagen en dierziekten.  
 
Coronavergroot het risico op acute honger op verschillende manieren. In sommige landen stijgen de voedselprijzen. Ook maatregelen tegen corona hebben aanzienlijke gevolgen voor de productie en distributie van voedsel. Daarnaast verliezen mensen ook hun baan. 

Lees ook de column van onze directeur of bekijk ons online coronadossier.

Grootste voedselcrisis  

Ethiopië en Somalië kampen ook met overstromingen en een aanhoudende sprinkhanenplaag. In Afghanistan zijn de voedselprijzen sinds april met 20 % gestegen, in Jemen met 35%. Jemen kampt al met de grootste voedselcrisis ter wereld, 16 miljoen van de 29 miljoen inwoners zijn getroffen.  

In Latijns-Amerika is de voedselcrisis voornamelijk een gevolg van armoede en niet van voedseltekorten. Door corona kan de armoede er volgens de VN stijgen van 30,3 naar 37,2 % van de bevolking. De extreme armoede kan toenemen van 11 naar 15,5 % .  

Help mee voor betere medische zorg 

Stichting Vluchteling zet zich in voor een betere gezondheid voor vluchtelingen en ontheemden. We bieden medische zorg, helpen tegen ondervoeding en strijden tegen corona. Samen met onze lokale partners zorgen we dat vluchtelingen en ontheemden de zorg krijgen die zij nodig hebben.   

Dit artikel is afkomstig van de website van Stichting Vluchteling:

https://www.vluchteling.nl/nieuws/2020/7/voedselcrisiscorona