Categorieën
Stichting Vluchteling

“Het gaat hier om mensen die onze hulp keihard nodig hebben”

Jan Habraken is senior programmamedewerker bij Stichting Vluchteling. Voor zijn baan gaat hij vaak op bezoek bij lokale organisaties waarmee Stichting Vluchteling samen hulp biedt aan vluchtelingen. Vorig jaar bezocht Jan de Centraal Afrikaanse Republiek. Daar zag hij met eigen ogen dat onze hulp keihard nodig is. Door langdurig conflict verkeert het land al sinds 2012 in een humanitaire crisis.

Jan, vorig jaar bezocht jij voor Stichting Vluchteling CAR. Waarom was je daar?

In oktober 2019 bezocht ik CAR om 2 redenen. Stichting Vluchteling maakt met 4 andere organisaties deel uit van een consortium dat al sinds 2015 humanitaire hulp aan kwetsbare groepen ontheemden en door conflict getroffen bewoners verleend. We doen dit in 4 verschillende provincies. De eerste 3 dagen spraken we met alle betrokken organisaties om plannen voor 2020 af te stemmen.

Daarna ben ik 3 dagen met onze partnerorganisatie IRC in de provincie Ouham Pende op bezoek geweest bij één van onze projecten. Vanuit de hoofdstad Bangui vlogen we eerst naar het stadje Paoua. Daar spraken we met kinderen, waarvoor een veilige speel- en leeromgeving is gecreëerd, en hun jeugdige begeleiders. Vervolgens gingen we per auto over slechte wegen van Paoua naar de provinciehoofdstad Bocaranga. We kregen daar de kans om met een aantal jonge vrouwen en mannen te spreken die met onze hulp een vakopleiding volgen en op die manier een betere toekomst kunnen opbouwen.

Is het niet heel gevaarlijk om naar CAR te gaan? Waarom ga jij juist wel?

Het is waar dat de CAR een onveilig land is en dat de veiligheidssituatie heel grillig kan zijn. Op ieder moment kunnen de reisplannen wijzigen. In Bangui was het gelukkig rustig en kon de 3-daagse conferentie, waaraan ik deelnam, gewoon doorgaan. De veiligheidssituatie in de directe omgeving van Bocaranga werd echter door onze partnerorganisatie dagelijks gecheckt, omdat er schermutselingen plaats hadden gevonden tussen een gewapende groep en VN troepen. Als zo’n situatie “explodeert”, dan kan dat direct gevolgen hebben, vooral voor de veiligheid van de bevolking en de voortgang van onze hulpactiviteiten. Gelukkig bleef het rustig en kon ik toch naar Bocaranga reizen. Ik vond het erg belangrijk om te gaan, omdat we Bocaranga nog niet eerder konden bezoeken. De gesprekken met onze jongeren en hulpverleners maken het belang van onze hulp duidelijk.

De gesprekken met onze jongeren en hulpverleners maken het belang van onze hulp duidelijk.

Jan Habraken

Hoe zie je dat ons werk verschil maakt?

Het was de eerste keer dat we Paoua en Bocaranga in de provincie Ouham Pende echt konden bezoeken. Daardoor kon ik met veel mensen te praten die we sinds 2019 helpen. Mensen die onze hulp keihard nodig hebben. Het verschil maken we in de vorm van vakscholing, landbouwtraining en activiteiten die erop gericht zijn kwetsbare kinderen, jongen en vrouwen te beschermen. Daarnaast bieden we sinds dit jaar ook gezondheidszorg in 3 klinieken inclusief medische noodhulp voor slachtoffers van seksueel en gender gerelateerd geweld aan.

Wat is je het meest bijgebleven van de mensen die je daar hebt ontmoet?

De CAR is een land, waar structurele armoede heerst. Daarnaast heeft het land te maken met langdurige onveiligheid en instabiliteit die ervoor zorgen dat een groot deel van de bevolking is aangewezen op humanitaire hulp. De jongeren die ik sprak waren ontzettend blij dat ze vakscholing en een investering in materiaal hadden ontvangen. Hierdoor hebben zij weer toekomstperspectief. Toch blijft de angst aanwezig. Zowel in Paoua als in Bocaranga waren de mensen stuk voor stuk enorm bang voor een nieuwe uitbraak van geweld en het hals-over-kop op de vlucht moeten slaan. De bevolking is gebaat bij rust.

Dankzij onze hulp heeft men weer toekomstperspectief

Jan Habraken

Waarom mogen we de crisis in CAR niet vergeten?

CAR heeft te maken met een chronische humanitaire crisis, die het gevolg is van een langdurig conflict en onveiligheid die het land al vanaf 2012 in haar greep houden. De regering is niet sterk genoeg en kan alleen met behulp van VN-troepen de rust en veiligheid op strategische plekken bewaren. De aanhoudende onveiligheid en instabiliteit hebben grote humanitaire gevolgen: op een totale bevolking van 4,67 miljoen mensen zijn zeker 2,6 miljoen mensen afhankelijk van humanitaire hulp, en daarvan hebben 1,7 miljoen mensen te maken hebben met ernstige tekorten op het gebied van voedselzekerheid. Tot op heden zijn er nog altijd ruim 690.000 mensen ontheemd, wat voldoende zegt over de impact op de bevolking. Dit zijn verontrustende cijfers die aangeven dat we dit land en zijn bevolking, in het bijzonder kwetsbare ontheemden en direct door conflict bedreigde lokale bewoners, niet aan hun lot mogen overlaten. De CAR is een vergeten crisis en ik vind het belangrijk dat Stichting Vluchteling hulp blijft bieden en daarover ook blijft communiceren aan haar achterban.

CAR is een vergeten crisis, daarom is het belangrijk dat we hulp blijven bieden en onze achterban informeren.

Jan Habraken

Dit artikel is afkomstig van de website van Stichting Vluchteling:

https://www.vluchteling.nl/nieuws/2020/7/janincar

Categorieën
Stichting Vluchteling

De CAR: een vergeten cirkel van geweld

De Centraal Afrikaanse Republiek is een van de armste landen ter wereld. Ingeklemd tussen landen als Kameroen, Tsjaad, Soedan en Congo, zonder toegang te hebben tot de zee, en zonder te beschikken over begerenswaardige en exploiteerbare grondstoffen, mag CAR met recht en reden een ‘vergeten land’ genoemd worden. Directeur van Stichting Vluchteling, Tineke Ceelen, bezocht het land verschillende keren om de projecten van Stichting vluchteling te zien, en om te praten met de talloze slachtoffers van onvoorstelbaar wreed geweld. Vandaag vertelt zij over die reizen, en over wat zij aantrof.

Tineke, kun je vertellen hoe de situatie was toen jij CAR bezocht?

De armoede in CAR is onvoorstelbaar. Je weet niet wat je ziet. Er zijn nauwelijks geasfalteerde wegen in het land. Net buiten de hoofdstad Bangui zijn er louter nog onverharde wegen. Mede daardoor is het heel ingewikkeld reizen. Je doet uren over honderd kilometer. Er is in CAR geen behoorlijk bestuur, geen functionerend justitieel apparaat en dus geen rechtvaardigheid. Gewapende groepen staan elkaar naar het leven, branden dorpen plat verkrachten de vrouwen, en roven wat er te roven valt. Geweld is de dagelijkse realiteit voor de inwoners van de Centraal Afrikaanse Republiek, de situatie in het land is al jaren instabiel en onvoorspelbaar.

In de Centraal Afrikaanse republiek is geen behoorlijk bestuur, geen functionerend justitieel apparaat en dus geen rechtvaardigheid.

Tineke Ceelen


Wat is jou meest bijgebleven van de reis?

Ik was in Liwa, een dorp op een kilometer of 10 van de stad Bambari. Tijdens mijn bezoek lag dat precies op de frontlinie van de gevechten tussen islamitische gewapende groepen en christelijke met de prozaïsche naam de Antibalaka (Anti – bal – Aka; tegen de kogel van de AK47). De inwoners van Liwa waren islamitisch. Zij werden ’s nachts bruut overvallen door de Antibalaka. Daarop namen de islamitische groepen wraak, en zo ging het verder, met vele doden, een platgebrand dorp en oneindig verdriet onder de gewone burgers van Liwa tot gevolg. Liwa staat leeg. Er woont niemand meer.  

Een vicieuze cirkel van geweld waar maar geen einde aan lijkt te willen komen. Met honderdduizenden onschuldige burgerslachtoffers als gevolg.   

‘’Een vicieuze cirkel van geweld waar maar geen einde aan lijkt te willen komen.“

Tineke Ceelen

Waar hebben de mensen in CAR het meeste behoefte aan?

Ik zei al, ik zie zelden zulke armoede. Dorpen zonder stromend water en elektriciteit, waar de huizen gemaakt zijn van louter natuurlijke materialen. Waar geen kliniek is, noch openbaar vervoer. Mensen leven van wat ze zelf verbouwen op hun akkertjes. Als dat dan onmogelijk gemaakt wordt door geweld, zakken gewone mensen zonder reserves onmiddellijk door de bodem van hun bestaan. Mensen vragen vooral om eten, ze hebben honger. Je ziet ze roeren in emmers met bladeren. Gek genoeg zie je dat er op de markt behoorlijk veel eten aangeboden wordt, maar niemand kan het betalen.

Wat is er nodig om de situatie te verbeteren?

Het eerste wat er natuurlijk moet gebeuren is het terugbrengen van stabiliteit en veiligheid zodat je kunt gaan werken aan wederopbouw. Verzoening dus en ervoor zorgen dat de terugkeer naar de dorpen op gang kan komen. Er zou ook veel meer geld beschikbaar moeten komen voor de uitbreiding van verschillende soorten hulpverlening.   Vanuit hulporganisaties welteverstaan, de overheid heeft niet de capaciteit.

Alleen door de handen ineen te slaan kunnen we dit probleem oplossen.

Tineke Ceelen

Op wat voor manier helpt Stichting Vluchteling?

Het probleem in CAR is zo groot dat we hebben besloten om samen met vijf andere hulporganisaties de handen ineen te slaan. In de regio’s Ouham  en Ouham  Pende zorgen we ervoor dat meest kwetsbare ontheemden zeker zijn van voedsel, inkomen en bescherming. Ook bieden  we  landbouwtrainingen en opleidingen aan. Op die manier helpen we de mensen om opnieuw een toekomst op te bouwen. Aan slachtoffers van seksueel geweld bieden we medische zorg. Ook geven we voorlichting om seksueel geweld te voorkomen. Daarnaast verbeteren we de hygiënische omstandigheden in vier overbevolkte ontheemdenkampen. Iets wat zeker nu met corona, heel belangrijk is.

Waarom mogen we de crisis in CAR niet vergeten?

CAR is een land dat bijna net zo groot is als Frankrijk. Eén van de armste landen ter wereld. Ruim 2,5 miljoen mensen zijn afhankelijk van hulp. De burgers in CAR worden gemiddeld niet ouder dan 52 jaar. We kunnen, mogen niet wegkijken. Vanuit de internationale gemeenschap wordt er nauwelijks iets gedaan om de problemen op te lossen. Vanuit de EU vertrekt er maar één vlucht per week. En dat zegt eigenlijk al genoeg. Armoede en geweld zijn heer en meester in de Centraal Afrikaanse Republiek. Ieder mens verdient een kans. Wij hier, en zij daar net zo goed.   

Ruim 2,5 miljoen mensen zijn afhankelijk van hulp. De burgers in CAR worden gemiddeld niet ouder dan 52 jaar. We kunnen, mogen niet wegkijken.

Tineke Ceelen,

Dit artikel is afkomstig van de website van Stichting Vluchteling:

https://www.vluchteling.nl/nieuws/2020/7/tinekeovercar

Categorieën
Stichting Vluchteling

Een noodkreet uit de Centraal Afrikaanse Republiek

De Centraal Afrikaanse Republiek is één van de minst ontwikkelde landen ter wereld, er is veel armoede. Ruim 2,6 miljoen mensen, meer dan de helft van de bevolking, is afhankelijk van humanitaire hulp. Meer dan een kwart van alle Centraal-Afrikanen is gedwongen op de vlucht. De bevolking lijdt. Politieke problemen en geweld zorgen ervoor dat zij moeten leven in een onstabiel en onveilig land. Luister naar ze.

Door al het geweld is deze familie ontheemd

Er is geen gerechtigheid.

We voelen de inspanningen van de regering hier niet. Het voelt alsof we in de steek worden gelaten.

Het vredesakkoord is er, maar niet de maatregelen, en de staat is te zwak. Wij hebben hulp nodig.”

We voelen de inspanningen van de regering hier niet. Het voelt alsof we in de steek worden gelaten.

Wat we van de internationale gemeenschap vragen, is geen voedsel. We vragen de internationale gemeenschap om strijders te ontwapenen zodat we naar huis kunnen gaan.

Vertrouwen in de aankomende verkiezingen, is er niet

We hebben een proces nodig, een echte en coherente manier om de nieuwe verkiezingen te organiseren, zodat we niet opnieuw in een crisis terechtkomen.

Zal het proces transparant zijn en zullen er legitieme autoriteiten komen?” ‘Geldt onze stem?

Verschillende rebellengroepen strijden dagelijks

De oorlog is nog niet voorbij.

Er worden nog steeds moorden gepleegd.

Vrouwen en meisjes worden blootgesteld aan vreselijke dingen.

Er is 100 procent straffeloosheid voor verkrachting.

Dit artikel is afkomstig van de website van Stichting Vluchteling:

https://www.vluchteling.nl/nieuws/2020/7/noodkreetcar