Categorieën
ActionAid

ActionAid-reactie op SER-advies internationaal MVO

De SER concludeert dat wetgeving nodig is om tot een succesvolle aanpak van schendingen in de productieketens van bedrijven te komen. Dit werd vandaag gepubliceerd in het advies “Samen naar duurzame ketenimpact: Toekomstbestendig beleid voor internationaal IMVO”, dat de SER in opdracht van minister Kaag van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking opstelde. Deze wetgeving zal voor de grootste impact in de ketens zorgen, aldus de SER, en heeft de grootste kans om een gelijk speelveld te realiseren omdat ook achterblijvers worden gedwongen om hun due diligence op orde te brengen. Op dit moment zijn er alleen vrijwillige richtlijnen voor IMVO.  

Angelina Ba Ical woont in het Alta Verapaz gebied van Guatemala. Ze zegt “Het is een probleem om door palmolieplantages tw worden omringd omdat omdat ze de waterbronnen vervuilen die wij voor ons drinkwater gebruiken. Voordat de palmolieplantages er waren was het water helder. Nu heeft het een gele kleur. Ik weet dat het niet gezond is om te drinken maar heb geen andere keuze.”

Kelly Groen, beleidsadviseur ActionAid “Met dit advies bevestigt de SER wat organisaties zoals ActionAid al heel lang aankaarten: het huidige beleid schiet tekort om schendingen als landroof, uitbuiting en geweld in de ketens van Nederlandse bedrijven tegen te gaan. Minister Kaag kan er niet langer omheen: het is tijd voor wetgeving om te zorgen dat ook de achterblijvende bedrijven misstanden tegengaan.”

Hoewel de SER aangeeft dat wetgeving nodig is, laat zij de invulling daarvan aan de politiek. De opties die de SER noemt zijn: inzetten op de Europese wet, afhankelijk van de vooruitgang van de EU zelf met wetgeving aan de slag gaan of als Nederland parallel aan het EU-traject zelf ook aan de slag gaan met nationale wetgeving.

Kelly Groen “De SER geeft zelf al aan dat er nog veel onzekerheden spelen binnen het EU-traject: het gaat waarschijnlijk nog lang duren voordat de wet er is en moet dan nog door de Europese Raad, waar mogelijk minder ambitie is. Vrouwen en gemeenschappen die nu getroffen worden door mensenrechtenschendingen kunnen niet langer wachten op wetgeving.  Bovendien kan Nederland met een eigen wet veel meer invloed uitoefenen in de EU, zoals Frankrijk dat nu bijvoorbeeld al doet met hun wet. Dus belangrijk dat Nederland deze handschoen oppakt.”

Het SER-advies wordt meegewogen bij het nieuwe IMVO-beleid dat minister Kaag dit najaar publiceert.

Kelly Groen “Minister Kaag kan niet anders dan dit advies van de SER opvolgen. Deze wetgeving zal de grootste impact in ketens hebben om risico’s voor mens en milieu te voorkomen. Noemenswaardigis ook dat het SER-advies oproept om een gender-perspectief mee te nemen binnen deze wetgeving. Ik hoop dat minister Kaag, als minister die vrouwenrechten hoog in het vaandel heeft staan, dit advies ter harte neemt”.

Dit bericht is afkomstig van de website van ActionAid:

ActionAid-reactie op SER-advies internationaal MVO

Categorieën
Dokters van de Wereld

Chaos onder vluchtelingen na brand Lesbos enorm

Na de rampzalige brand in kamp Moria vorige week, bivakkeren nog steeds duizenden migranten in de open lucht langs wegen en in de heuvels op het eiland zonder sanitair of stromend water. Constantinos Petradellis, hulpcoordinator op Lesbos: “de toestand voor deze mensen is dramatisch. Er is dringend behoefte aan tenten, slaapzakken, water, voedsel, medicijnen, aan alles eigenlijk.”

Een eerste zending van noodpakketten met medicijnen en hulpmiddelen is zaterdag aangekomen en er zijn twee medische hulpteams van Dokters van de Wereld ter plaatse in het veld en bij het andere vluchtelingenkamp op het eiland, Kara Tepe. Zij hebben de afgelopen dagen vele patiënten onderzocht. Onder hen veel zwangere vrouwen die dringend medische hulp nodig hadden. Bij kamp Kara Tepe worden bewoners onderzocht op symptomen van Covid-19.

Het is moeilijk om de mensen te bereiken. De toegangswegen naar zowel kamp Moria als Kara Tepe, worden geblokkeerd door de lokale bevolking en de politie. Constantinos Petradellis: “Op een parkeerplaats van een supermarkt in de buurt van kamp Kara Tepe verzamelen zich ondertussen steeds meer vluchtelingen. We delen water en eten uit en de mensen blijven zoveel mogelijk in de buurt in de hoop dat ze iets van de uitgedeelde goederen kunnen bemachtigen.”

Hulpverleners van Dokter van de Wereld Griekenland werken onverminderd hard door om de mensen zoveel mogelijk bij te kunnen staan in deze barre omstandigheden.

Dit artikel is afkomstig van de website van Dokters van de Wereld:

Chaos onder vluchtelingen na brand Lesbos enorm

Categorieën
Dokters van de Wereld

Grieks vluchtelingenkamp Moria grotendeels verwoest door brand

Vluchtelingenkamp Moria op het Griekse eiland Lesbos is in de nacht van dinsdag op woensdag grotendeels verwoest door meerdere branden. Meer dan 12.000 mensen zijn geëvacueerd. Het is nog onduidelijk hoe het vuur is ontstaan.

Onze Griekse collega’s op het eiland zijn direct in actie gekomen en hebben hun activiteiten opgeschaald zodat ze de vluchtelingen kunnen helpen waar ze kunnen. Buiten kamp Moria zijn ze aanwezig met hun mobiele kliniek om te assisteren bij het identificeren van slachtoffers. DvdW Griekenland in Athene bereidt een eerste zending van noodpakketten met medicijnen en hulpmiddelen voor die zo snel mogelijk naar Lesbos wordt gestuurd.

Volgens een ooggetuige worden de evacuees die op weg waren naar de stad Mytilini tegengehouden door de politie. Daardoor zijn ze gestrand op de snelweg. Duizenden mensen sliepen door de brand vannacht op straat. Constantinos Petradellis, coördinator van het Dokters van de Wereld-team op Lesbos is ter plaatse: ”De angst en bezorgdheid voor eventuele slachtoffers neemt toe. Vanaf Moria tot aan de rand van Mytilini zitten mensen langs de kant van de weg met de weinige bezittingen die ze konden dragen. Opnieuw op de vlucht, op zoek naar veiligheid.”

Het kamp is sinds vorige week in quarantaine nadat een Somalische vluchteling besmet bleek met het coronavirus. Het aantal besmettingen is inmiddels gestegen naar 35. Deze mensen zijn zoekgeraakt in de vluchtende menigte.

Jasper Kuipers, directeur van Dokters van de Wereld: “We maken ons ernstige zorgen over de gezondheidsituatie van deze mensen. De situatie op Lesbos voor vluchtelingen is al jaren onhoudbaar. Het is noodzakelijk dat deze vluchtelingen de zorg en bescherming krijgen die ze nodig hebben. Naast directe hulp op korte termijn pleiten we voor structurele oplossingen, zodat er een einde wordt gemaakt aan deze inhumane situatie.”

Dit artikel is afkomstig van de website van Dokters van de Wereld:

Grieks vluchtelingenkamp Moria grotendeels verwoest door brand

Categorieën
Amref Flying Doctors

De meisjes betalen de prijs

Patricia Vermeulen, CEO van Amref Flying Doctors, vertelt: “Voorafgaand aan de coronacrisis ervaarde 1 op de 3 meisjes en vrouwen wereldwijd (seksueel) geweld. In de huidige situatie zijn dit zo’n 2 op de 3 meisjes en vrouwen.” Amref Flying Doctors zet meisjes en vrouwen op de eerste plaats. “We leren de meisjes over hun rechten zodat zij voor zichzelf opkomen. Zo heeft Amref een alternatief overgangsritueel bedacht waar meisjes op een gezonde manier vrouw worden, zonder de gevaarlijke besnijdenis. Deze meisjes worden bovendien niet uitgehuwelijkt en blijven op school. Inmiddels hebben 20.000 meisjes het alternatieve ritueel met succes doorlopen.”

Keniaanse powervrouwen

Amref Flying Doctors werkt samen met twee Keniaanse powervrouwen: Nice Leng’ete en Talaso Gababa. Nice is een internationale voorvechtster voor mensenrechten en ze heeft vele meisjes gered van de besnijdenis. In 2018 werd ze door TIME Magazine verkozen tot een van de meest invloedrijke personen ter wereld. Ook Talaso Gababa heeft een indrukwekkende verhaal: “Ik ben lid van de Gabrastam, 90% van de meisjes wordt er besneden.” Zelf was Talaso 6 jaar oud toen dat gebeurde. “De pijn en de schaamte heeft veel invloed op mijn leven gehad. Dit wil ik andere meisjes besparen.” 

De scholen in Kenia blijven voorlopig dicht

Nice vertelt over de huidige situatie in haar land: “School is voor meisjes in Kenia een veilige plek. Ze krijgen er voedsel en maandverband. De scholen blijven helaas heel 2020 gesloten, misschien zelfs langer.” Dit heeft ernstige sociale gevolgen voor meisjes en vrouwen in Kenia. “Er is sprake van een enorme toename van huiselijk geweld en armoede. Meisjes prostitueren zichzelf om eten en maandverband te kopen. Er worden meer meisjes besneden en het aantal tienerzwangerschappen en kindhuwelijken neemt toe. En als meisjes zwanger zijn, gaan ze niet meer terug naar school.” Dat geldt ook voor jongens, omdat ze vanwege de droogte met het vee in afgelegen gebieden op zoek gaan naar water. “Deze onderliggende effecten van de coronacrisis noemde Githinji Gitahi, global CEO van Amref, eerder de tweede golf”, aldus Patricia.

Champions

Sinds drie jaar zet Talaso zich in als champion voor Amref Flying Doctors. Champions, opgeleid door Amref, informeren de mensen in de dorpen over de gevolgen van meisjesbesnijdenis. Ze gaan daarbij op huisbezoek, en zijn de ogen en oren van het dorp. “Afgelopen week heb ik bijvoorbeeld met de culturele leiders uit een dorp gesproken over dit gevoelige onderwerp”, vertelt Talaso. Daarnaast is Talaso wekelijks te horen op de radio met boodschappen over de gevolgen van de besnijdenis, tienerzwangerschappen en kindhuwelijken. 

Anders werken

Door de coronaregels ziet het werk van Nice en Talaso er anders uit. “Ik werk nu veel vanuit huis, iets wat ik nog nooit had gedaan”, legt Nice uit. Ook de wekelijkse meeting van de champions is nu online. “Sinds 1,5 maand mogen we gelukkig wat meer en gaan wij weer op huisbezoek.” De meest effectieve manier om de mensen in de dorpen te bereiken is via informatiebijeenkomsten. “Helaas mogen deze vanwege de coronaregels niet plaatsvinden.” Ook organiseert Amref samen met de gemeenschappen normaal gesproken vier keer per jaar een alternatief ritueel. Nu dat niet kan, komen er geen nieuwe champions. Ondanks alle maatregelen worden er nog steeds meisjes gered: “In samenwerking met de lokale overheid hebben we een meisje van 7 weten te behoeden van de besnijdenis”, vertelt Talaso.

Opschalen via lokale zorgverleners

Amref werkt al jaren aan het versterken en opleiden van de lokale zorgverleners. Zij wonen en werken in hun eigen dorp en informeren de mensen over hoe ze gezond kunnen blijven. Nice en Talaso bundelen hun krachten met de lokale zorgverleners. Via deze bestaande structuren wordt het belangrijke werk van de champions opgeschaald. Amref heeft inmiddels in Kenia 60.000 lokale zorgverleners getraind via de mobiele applicatie Leap. Er worden modules aan de leeromgeving toegevoegd over de besnijdenis, huiselijk geweld en ongewenste zwangerschappen. In verschillende talen, zodat ook de lokale zorgverleners in landen als Malawi, Ethiopië en Oeganda er gebruik van kunnen maken. 

We gaan door

“We worden meer dan ooit uitgedaagd om onze doelen te bereiken”, zegt Patricia. “Maar we vinden altijd manieren om te doen wat we moeten doen.” 

Mede door powervrouwen als Nice en Talaso, maakt Amref Flying Doctors –  samen met de lokale bevolking en overheid –  Afrika gezond en sterk. Juist in deze moeilijke tijd, want de meisjes hebben harder dan ooit hulp nodig. 

Dit bericht is oorspronkelijk afkomstige van de website van Amref Flying Doctors:

https://www.amref.nl/actueel/2020/de-meisjes-betalen-de-prijs

Categorieën
ActionAid

Resist, Engage, Change: Women-Led Lobby & Advocacy For Improved Corporate Conduct

De afgelopen vijf jaar zijn vrouwen en hun gemeenschappen in Afrika en Azië opgestaan voor hun rechten onder het Fair, Green and Global (FGG) programma. Ze kwamen succesvol in actie tegen mensenrechtenschendingen zoals landroof en vervuiling door multinationals. Bijvoorbeeld in Kaweri, Oeganda, waar duizenden mensen van hun land af moesten en in diepe armoede terechtkwamen door de komst van een buitenlandse koffie-plantage. Na een juridische strijd kreeg de gemeenschap na 20(!) jaar eindelijk gerechtigheid. Hoe ze dat gedaan hebben kan je lezen in het rapport ‘Resist, Engage, Change: Women-Led Lobby & Advocacy For Improved Corporate Conduct’.

Het rapport laat zien dat wanneer vrouwen en gemeenschappen het heft in eigen hand nemen, er grote stappen gemaakt worden richting eerlijke bedrijfsvoering en het waarborgen van mensenrechten. Het volledige rapport is hier te lezen.

Liever een snel overzicht? Hier kan je de executive summary en policy recommendations lezen.

Op zoek naar een specifiek land? Lees meer over:
BangladeshCambodjaKeniaMozambiqueNederlandOegandaZambiaZimbabwe

Dit bericht is afkomstig van de website van ActionAid:

Resist, Engage, Change: Women-Led Lobby & Advocacy For Improved Corporate Conduct

Categorieën
ActionAid

An EU mandatory due diligence legislation to promote businesses’ respect for human rights and the environment

Joint open letter by: ActionAid, Amnesty International, Anti-Slavery, CIDSE, Clean Clothes Campaign, European Center for Constitutional and Human Rights, European Coalition for Corporate Justice, FIDH, Friends of the Earth Europe, Global Witness and Oxfam. All around the world, businesses are responsible for human rights abuses and environmental harm, as underscored by the recent COVID-19 crisis. Businesses must not be allowed to close their eyes to the impact of their business decisions on other actors in the chain. Voluntary measures have proved to be vastly insufficient, as recognised by the recent European Commission study on due diligence requirements through the supply chain. Therefore, new legislation is urgently needed to establish clear, robust and enforceable cross-sectoral requirements on business enterprises, including financial institutions, to respect human rights and the environment and to carry out due diligence.

Dit bericht is afkomstig van de website van ActionAid:

An EU mandatory due diligence legislation to promote businesses’ respect for human rights and the environment

Stichting Apollos

Ontwikkelingshulp betekent meestal dat vanuit westerse landen oplossingen worden aangedragen voor problemen in het zuiden. Dit levert resultaat op zolang de westerse organisatie zo’n project blijft uitvoeren of ondersteunen.

Bekend is de tractor die voortaan werkeloos op het erf blijft staan wanneer een kapot onderdeel niet kan worden vervangen. Of de prachtige stenen waterput die vervuilt zodra er in het dorp niemand meer is die zich er ‘eigenaar’ van voelt. De oogst wordt weer handmatig binnengehaald en de vrouwen lopen weer uren per dag om water uit de rivier te halen …

Hún problemen, hún oplossingen

Apollos wil dat lokale leiders in Afrika en Latijns-Amerika leren hoe zij zelf, samen met hun gemeente, maatschappelijke problemen kunnen aanpakken. We rusten hen toe om daarvoor hun eigen opleidingen te ontwikkelen, omdat die veel beter aansluiten bij de behoeften, mogelijkheden en cultuur van de bevolking.
Tegelijk komt zo het eigendom van hun ontwikkelingsprojecten bij henzelf te liggen: het zijn hún problemen die zij zélf oplossen. Dat geeft blijvende duurzaamheid. Lang nadat wij uit een gebied zijn vertrokken gaan de projecten gewoon door.

Zo zet Apollos niet rechtstreeks geld om in (westerse) ontwikkeling, maar in het toerusten van plaatselijke trainers die vervolgens hun eigen leiders opleiden.
Via hen komt de ontwikkeling dan vanuit de eigen samenleving op gang. De route is daarmee iets langer, maar het resultaat veel duurzamer!

Via de kerk

De kerk groeit op het zuidelijk halfrond als kool en staat daarmee midden in de maatschappij. Daar komt bij dat kerkleiders aanzien hebben in de Afrikaanse samenleving. Daarom ziet Apollos de kerk als een belangrijke sleutel tot duurzame veranderingen. Een kerk brengt mensen samen én kan van daaruit een groot bereik hebben in de omgeving. Daarvoor is het echter nodig dat voorgangers en andere leiders worden opgeleid en leren om bijbelse waarheden te koppelen aan maatschappelijke thema’s zoals hiv en aids, armoede, geweld en corruptie.

In kerken waar leiders op die manier getraind worden, ontstaat de bewustwording dat zij een verschil kunnen maken in hun omgeving. Gemeenten krijgen het verlangen om praktisch iets te betekenen in de maatschappelijke problemen om hen heen. Dan helpt de ene kerk ineens alleenstaande moeders om een eigen bedrijfje op te zetten en moedigt een andere kerk mensen actief aan om een aidstest te laten doen!

200.000 nieuwe leiders per jaar

Slechts 10% van de (potentiële) voorgangers in Afrika heeft een reguliere theologische opleiding genoten. De meesten kunnen zich het niet veroorloven om een fulltime opleiding te bekostigen. Met de huidige groei van de kerk in het zuiden zijn maar liefst 200.000 nieuwe leiders per jaar nodig. Aan hun opleiding draagt Apollos graag bij!

Categorieën
Dokters van de Wereld

‘Mensen maken heftige dingen mee, dat doet iets met me’

Zorgcafé Nijmegen

Vluchtelingen kunnen in Nijmegen terecht bij het Zorgcafé van Dokters van de Wereld voor een praatje én voor medische zorg.
Normaliter is het een komen en gaan van mensen in huiskamer Gezellig, pal naast de Stevenskerk in het centrum van Nijmegen. Gezellig is gevestigd in een pand samen met Vluchtelingenwerk en maatschappelijk dienstverlener Bindkracht 10. In de ruime lichte woonkamer staan banken, een paar tafels met stoelen eromheen, een tafelvoetbal- en een tafeltennistafel en vrijwel altijd wordt er gekookt in de keuken. Maar na maanden van lockdown is het rustig. Een oudere Oeigoerse (een Chinees met Turkse achtergrond) man loopt rond en vraagt mensen of ze met hem willen ‘pingpongen’.

Tijdens het Zorgcafé – normaliter op dinsdag, woensdag en vrijdag geopend van een tot vijf – kunnen vluchtelingen terecht voor een praatje of hulp. Karlijn Hendriks is de coördinator van het Zorgcafé en blij dat het weer open is. Hendriks studeerde culturele antropologie en ontwikkelingsstudies en deed een kopstudie maatschappelijk werk. ‘Mensen komen hier met medische vragen en vooral psychosociale vragen. We zoeken uit wat de werkelijke vraag is. Vaak zijn er wel een paar gesprekken nodig om iemands vertrouwen te winnen.’
De gepensioneerde psychotherapeut Riek Wijsen, grijs krullend haar, en schuift aan de grote vierkante tafel. Ze is hier een of twee middagen in de week. Wijsen werkte veertig jaar als psychotherapeut, de laatste 25 jaar in de verslavingszorg. Toen ze met pensioen ging deed ze een jaar lang alleen maar leuke dingen, toen begon het weer te kriebelen. Ze wilde iets zinvols doen. Riek: ‘Ik kakte in, niemand deed meer een beroep op mijn kennis.’

Ze ziet vluchtelingen die last hebben van somberte, stress, angst, PTSS. ‘In het begin lag ik er wel wakker van. Een man waar ik gesprekken mee had was erg somber en zat in een AZC. Toen kwam het nieuws dat hij uitgeprocedeerd was en belandde hij op straat. Maar hij vond onderdak, wist een nieuwe procedure te starten en vond werk. Mensen zijn veerkrachtiger dan je denkt.’ Ze ligt anders niet zo snel wakker, maar onrecht raakt haar. ‘Mensen die uitgeprocedeerd zijn hebben niets, ze staan op straat. Ze maken heftige, mensonterende dingen mee. Dat doet iets met me.’

Twintiger Basin komt binnen, donkere krullen, een puppy blik, twee kralen armbandjes om zijn rechterpols. ‘Ik heb mijn toets gehaald,’ vertelt hij trots; Nederlands op A2-niveau. Basin is een van de cultuurcoaches.
Riek feliciteert hem. ‘Wil je naar de universiteit?’
‘Naar het HBO. Ik wil in het Engels studeren. Wat weet ik nog niet. In Syrië heb ik twee jaar economie gestudeerd maar dat heb ik niet afgemaakt.’
‘En daar wil je in ieder geval niet in verder?’
‘Nee, ik denk het niet. Ik wil gaan kijken bij de open dagen.’

De psychosociale ondersteuners voeren hun gesprekken samen met een cultuurcoach; iemand die de taal en de cultuur kent van degene die bij hen aan tafel zit. Riek: ‘In het begin dachten we dat wij het gesprek moesten leiden en zij alleen maar hoefden te vertalen, maar ik krijg steeds meer het idee dat de rollen omgedraaid zijn. Het draait om hen.’ De teams behandelen niet, ze zorgen ervoor dat mensen op de juiste plek komen en houden een vinger aan de pols. Laatst kwam Khaled, een veertiger die getraumatiseerd uit Afghanistan is gevlucht, in paniek naar het Zorgcafé. Het multiculturele team van de GGZ instelling werd opgeheven; hij dacht dat zijn behandeling werd stopgezet. Riek belde naar de instelling en kon hem geruststellen. Zijn behandeling ging gewoon door.

Ook de blonde arts-in-opleiding Jasmijn schuift aan. De afgelopen jaren werkte ze op verschillende intensive care units. In maart ging ze naar Lesbos om vluchtelingen te helpen, maar ze moest eerder terugkeren vanwege de pandemie en meldde zich bij Dokters van de Wereld. Ze werkt onregelmatige diensten en op vrije middagen is ze hier. ‘In het ziekenhuis zien we alleen de toplaag, maar er is ook een laag die we niet bereiken,’ zegt ze. Het werk geeft haar meer voldoening dan ze kreeg tijdens haar werk in kamp Moria. ‘Op Lesbos hadden we maar een paar uur per dag toegang tot het kamp en wilden we zoveel mogelijk mensen zien. Het ging te snel. En ik begreep dingen niet. Hier zijn cultuurcoaches en daar leer ik veel van.’
Ze vraagt Riek hoe zij het zorgcafé ervaart, en of het er niet heel anders aan toegaat dan in haar vorige werk. Riek knikt. ‘Mijn eerste schokkende ervaring was dat mijn Iraanse tolk bij een echtpaar dat bij ons gekomen was met huwelijksproblemen ’s avonds ging eten. Hoe kun je! Maar gaandeweg ben ik gaan zien dat wij dat scheiden van werk en privé te ver hebben doorgetrokken. Mensen gaan pas praten als je een band hebt opgebouwd.’
Jasmijn: ‘Zou je het nu anders doen als je weer terugging naar de instelling waar je werkte?’
Riek: ‘Ja, ik denk dat de drempels veel te hoog geworden zijn. Als je je bij de GGZ aanmeldt moet je eerst een uitgebreide intake door, dan pas begint de behandeling. Dat zou ook anders kunnen.’
Een vijftiger en een jongen van nog geen twintig grijpen ondertussen ieder naar de handvatten van het tafelvoetbal. Even geen zorgen, niet tot het Zorgcafé om vijf uur sluit.

Dit artikel is afkomstig van de website van Dokters van de Wereld:

‘Mensen maken heftige dingen mee, dat doet iets met me’

Categorieën
Care Nederland

Een week later in Beiroet: “We leven nog, maar we zijn niet ok”

Het is een week na de verwoestende explosie in Beiroet wanneer we CARE medewerker Ramzi Saliba spreken.  Hij is programma medewerker in Canada, maar komt oorspronkelijk uit Libanon.  De hoofdstad van zijn geboorteland werd opgeschrikt door een explosie die niet eerder in vredestijd is voorgekomen en heeft de helft van de stad weggevaagd.

Ramzi belde  direct na de explosie zijn naasten in Libanon om zeker tw weten dat ze in orde zijn.“Hoe gaat het?” vroeg hij aan een vriend. Waarop hij antwoorde: “Ik ben ok” om vervolgens te pauzeren en te vervolgen met “aan de buitenkant”. Het antwoord van alle anderen die hij belde was vrijwel hetzelfde. Mensen voelen zich verdoofd en leeg.  Ze voelen zich hopeloos. Wat hij hoort is het trauma dat ze stuk voor stuk hebben opgelopen.

Een ramp, twee perspectieven

Als relatieve buitenstaander, omdat hij nu in Canada woont, ziet hij deze ramp vanuit twee perspectieven.Ramzi:  “Ik zie hoe mensen uit verschillende landen, waarondere Canada, ontzettend meeleven en willen helpen. Door hun vrijgevigheid kan noodhulp verleend kan worden aan het Libanese volk. Het geeft mij hoop en troost tijdens deze tragedie.”

Aan de andere kant hoort hij van vrienden en familie in Libanon dat de verwoesting groter is dan je je kan voorstellen. Zelfs tien dagen na de ramp kunnen mensen die het hebben megemaakt nog niet beseffen wat er is gebeurd. Zij zagen hun stad in enkele seconden verworden tot  puin. Er is geen blog, nieuwsitem of social media post dat de schaal van verwoesting ooit kan vastleggen.

Libanezen ruimen hun stad op

Maar hoe groot de tragedie ook is; mensen vanuit het hele land komen samen in actie. Ze doen wat ze kunnen, pakken een bezem en schep op en gaan naar Gemmayzeh, Mar Mikhael en Ashrafief om op te ruimen. Ze brengen, met maskers op tegen COVID-19, hoop waar het het meest nodig is. Dit zijn de echte helden.

Een onherkenbare stad

“Als ik foto’s zie van Beiroet herken ik de stad niet meer terug. Alle straten en bekende bezienswaardigheden zijn verwoest.” zegt Ramzi. Er wacht geen enorme taak al om deze straten, gebouwen en huizen te herbouwen.

Zijn vrienden Marc, Tracy en Joanna zijn nu in Libanon als vrijwilligers aan het werk om de stad op te ruimen. Ze kozen een apartementsgebouw in Jeitawi als hun eerste project. Wat ze aantroffen waren kapotte deuren, ramen die er compleet uitgeblazen waren een beschadigd zwembad, maar een onverschrokken eigenaar.

“Ze krijgen me niet kapot. Mijn huis is verwoest en ik heb mijn hond moeten laten inslapen (omdat hij zo zwaar gewond was door de explosie).  Maar ik zal dit huis herbouwen. Ik blijf hier, want dit is mijn thuis” zei de eigenaar.

Ramzi’s vrienden gingen naar het bovenste appartement, waar ze bloed op de muren, deuren, vloeren en trappen vonden. Je kon het bloed gewoon ruiken. Ze besloten om het terras op te ruimen, welke een panoramisch uitzicht heeft over de stad, de haven en ground zero van de explosie.

1% van de totale verwoesting

Het opruimen van de stad is een taak van enorme grootte. Na twee en een half uur zwaar werk is er nog veel te doen.  Toen besloten zijn vrienden om de parkeersplaats schoon te vegen zodat wagens toegang krijgen tot het terrein om puin op te halen. Ondertussen vroeg een oude vrouw vanuit het raam of ze konden helpen om een kapotte tv naar beneden te brengen en een familie vroeg hen om plastic te spannen voor de ramen waar ruiten uit weggeblazen waren.

“Wat je op tv ziet is slechts 1% van de totale verwoesting” vertelde zijn vriendin Joanna. “Je hoeft maar een straat door te lopen of er wordt geroepen om hulp. Iedereen heeft hetzelfde gevoel: “We leven nog, maar we zien niet ok”

Door alles wat Libanezen hebben meegemaakt staan ze wereldwijd bekend om hun weerbaarheid. Tussen alle verwoesting, zie je tekenen van overleving, van hope, vastberadenheid en de sterke wil om te herbouwen. Maar nu, vandaag, is het Libanese volk simpelweg niet ok, ze hebben dringend onze hulp nodig.

CARE is al jarenlang  actief in Libanon en werkt met locale partners om levensreddende hulp te bieden met voedselpakketten, het verstrekken van geld, psychosociale hulp en hygiëneproducten voor de eerstkomende maanden. Hoe CARE de slachtoffers helpt ziet u in onderstaande video:

Dit artikel is afkomstig van de website van Care Nederland:

https://www.carenederland.org/een-week-later-in-beiroet-we-leven-nog-maar-we-zijn-niet-ok/

Categorieën
ActionAid

Stoere meiden in actie tegen corona

“Ik herinner mensen eraan om afstand te houden”

Bij het Children’s Forum leren kinderen en jongeren (voornamelijk meisjes) over hun rechten, het belang van onderwijs en waar ze terecht kunnen voor hulp en advies. Toen het coronavirus de kop opstak, verspreidde ActionAid 2000 folders over preventie en werden de jongeren gemobiliseerd om bewustzijn te creëren in de gemeenschap.

“Ik leerde over het coronavirus tijdens een met spoed ingelaste sessie van ons Children’s Forum,” vertelt Sonia (16) uit Ghoraghat. “In de eerste instantie schrok ik toen ik hoorde over de pandemie en het virus, maar na de sessie wist ik dat de ziekte voorkomen kan worden door hygiëne en afstand houden. We hebben ook een telefoonnummer van de overheid gekregen, die we kunnen bellen als iemand symptomen vertoont.”

Sonia is een van de 700 jongeren die een sessie bijwoonden via een Children’s Forum. Na afloop van de informatiebijeenkomst ontvingen de deelnemers zeep, wasmiddel, bleekpoeder en antiseptische vloeistof. Ze leerden hoe ze handen moesten wassen, en alle materialen werden gedesinfecteerd.

“Ik herinner mensen eraan om afstand te houden en een mondkapje op te zetten. In het begin hield niet iedereen zich daaraan, waaronder mijn vader. Hij is buschauffeur, dus hij moest naar zijn werk, maar wilde geen mondkapje op doen. Ik maakte me zo’n zorgen om hem, vooral omdat hij met veel mensen in aanraking komt. Ik vertelde hem dat hij zo niet alleen zichzelf in gevaar brengt, maar ons ook. Nu draagt hij wel een mondkapje en hij doucht zich als hij thuiskomst van het werk. Hij desinfecteert ook zijn busje voordat hij die op onze binnenplaats parkeert. Ik help hem daarbij door schoonmaakmiddel te brengen.”

Dit bericht is afkomstig van de website van ActionAid:

Stoere meiden in actie tegen corona