Categorieën
Cultuur Nieuwsbericht Rembrandthuis

Inspired by: Rembrandts zwart

Rembrandt blijft boeien – niet alleen tijdens het Rembrandtjaar, nu exact 350 jaar na zijn dood, maar ook in de afgelopen eeuwen. Rembrandts etsen hebben kunstenaars op allerlei manieren geïnspireerd. Daarover gaat de tentoonstelling Inspired by Rembrandt, die van 7 juni tot en met 1 september 2019 te zien is in Museum Het Rembrandthuis.

Voor deze tentoonstelling hebben we een greep uit onze eigen collectie gedaan. Sinds ruim honderd jaar verzamelen wij kunst op papier – de collectie telt inmiddels ruim 4000 prenten. Niet alleen werken van Rembrandt, maar ook kunst van zijn navolgers – zowel die uit zijn eigen tijd, als kunstenaars van nu. De tentoonstelling is opgedeeld in acht thema’s; op ons blog lichten wij telkens een thema uit.

Deze keer: ‘Zwart’.

In zijn etsen maakte Rembrandt veel gebruik van donkere tonen. Dat was niet eenvoudig. Donkerte kon hij enkel maken met zwarte lijnen. Rembrandt zette de duisternis graag in als expressief middel. Zijn voorstellingen werden hierdoor spannender. Duisternis weergeven ambieerden ook veel van Rembrandts tijdgenoten. Bijvoorbeeld Ferdinand Bol. Maar zwart houdt etsers nog steeds bezig. Zoals de Franse hedendaagse kunstenaar Nicolas Poignon.

Alles-absorberend zwart

Een donkere ruimte, door het raam valt licht binnen. Het oog moet even wennen. Dan openbaart zich een intieme scène. Maria geeft de pasgeboren Christus de borst. Een technisch hoogstandje, deze ets. Tweederde bestaat uit bijna allesabsorberend zwart. Ferdinand Bol was geïnspireerd door Rembrandts Hiëronymus in zijn studeervertrek— een ets met een fenomenaal licht-donkereffect. Regelmatig vond Bol inspiratie in Rembrandts werken. Tegelijk probeerde hij zijn voormalige leermeester te overtreffen.

Speuren in de schaduw

Castiglione maakte een serie van zes tronies met oosterse hoofddeksels. Opvallendst is de woest uitgedoste man, geheel in schaduw gehuld. Castiglione inspireerde zich op een opmerkelijk zelfportret van Rembrandt. Daarin wordt Rembrandts hoofd van achteren belicht. Zijn gezicht bevindt zich grotendeels in het donker. Ongebruikelijk voor portretten. Castiglione bedekte dit gezicht echter volledig met schaduw. Gedurfd, maar of het helemaal geslaagd is?

Ferdinand Bol, De Heilige Familie in een woonvertrek, 1643, Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam.  | Giovanni Benedetto Castiglione, Kop van een man met een gepluimde bontmuts en face, ca. 1648, Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam.

 

Categorieën
Cultuur Nieuwsbericht Rembrandthuis

Inspired by: Rembrandts naturalia

Rembrandt blijft boeien – niet alleen tijdens het Rembrandtjaar, nu exact 350 jaar na zijn dood, maar ook in de afgelopen eeuwen. Rembrandts etsen hebben kunstenaars op allerlei manieren geïnspireerd. Daarover gaat de tentoonstelling Inspired by Rembrandt, die van 7 juni tot en met 1 september 2019 te zien is in Museum Het Rembrandthuis.

Voor deze tentoonstelling hebben we een greep uit onze eigen collectie gedaan. Sinds ruim honderd jaar verzamelen wij kunst op papier – de collectie telt inmiddels ruim 4000 prenten. Niet alleen werken van Rembrandt, maar ook kunst van zijn navolgers – zowel die uit zijn eigen tijd, als kunstenaars van nu. De tentoonstelling is opgedeeld in acht thema’s; op onze blog lichten wij telkens een thema uit.

Deze keer: ‘Natuur’.

Slechts een kleine ets van een schelp. Maar van al Rembrandts etsen het meest nagevolgd. Kijk eens hoe nauwkeurig de Conus Marmoreus is weergegeven. Vorm, tekening, lichtval. Zelden werkte Rembrandt zo precies. In de twintigste eeuw ontstond een voorliefde voor dergelijke eenvoud. Kunstenaars door heel Europa kopieerden daarom de ‘Rembrandtschelp’. Zoals Erik Desmazières, Gérard de Palézieux, Jacob Demus en Charles Donker. Ze tekenden ook insecten, bloemen, zaden en dode dieren. Die geconcentreerde observaties verraden een grote liefde voor de natuur.

Charles Donker, Dode houtsnip, 1975, Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam. | Rembrandt, De schelp (Conus Marmoreus), 1650. Museum het Rembrandthuis,

Categorieën
Cultuur Nieuwsbericht Rembrandthuis

Inspired by: Rembrandts rauwe realisme

Rembrandt blijft boeien – niet alleen tijdens het Rembrandtjaar, nu exact 350 jaar na zijn dood, maar ook in de afgelopen eeuwen. Rembrandts etsen hebben kunstenaars op allerlei manieren geïnspireerd. Daarover gaat de tentoonstelling Inspired by Rembrandt, die van 7 juni tot en met 1 september 2019 te zien is in Museum Het Rembrandthuis.

Voor deze tentoonstelling hebben we een greep uit onze eigen collectie gedaan. Sinds ruim honderd jaar verzamelen wij kunst op papier – de collectie telt inmiddels ruim 4000 prenten. Niet alleen werken van Rembrandt, maar ook kunst van zijn navolgers – zowel die uit zijn eigen tijd, als kunstenaars van nu. De tentoonstelling is opgedeeld in acht thema’s; op ons blog lichten wij telkens een thema uit.

Deze keer : ‘Rauw’.

Zijn naaktmodellen liet Rembrandt zien zoals ze waren. Niet geïdealiseerd, zonder bevallige pose of strakgetrokken huid. In tegenstelling tot vrijwel al zijn tijdgenoten. Ook kunstenaar Aat Veldhoen ging eerlijk te werk. Zijn modellen zijn echt en onverbloemd, net als bij Rembrandt. Waarschijnlijk choqueren Rembrandts naakten de huidige kijker niet meer. Maar zijn ets van een plassende vrouw? Die laat nog altijd menig wenkbrauw rijzen. Marlene Dumas maakte een litho naar aanleiding van die prent.

De naakte waarheid

Het lichaam van mevrouw Vlek verraadt haar gevorderde leeftijd. Toch poseert de vrouw van de groenteboer naakt voor haar buurman. Geduldig wacht ze tot de kunstenaar klaar is. Haar natuurlijke houding is ontwapenend. Aat Veldhoen legde ‘alles en iedereen’ vast. Zijn stijl is kenmerkend voor het Amsterdam van de jaren zestig: direct en levenslustig. Rembrandts ongebruikelijke naaktportretten waren Veldhoens grote bron van inspiratie.

Plassende vrouw

Marlene Dumas inspireerde zich op een beroemde ets van Rembrandt: Het pissende vrouwtje. Dumas bezat al jaren een ansichtkaart van deze niet verhullende prent. Ze ontdekte ineens iets nieuws en schreef een column: ‘En toen, […] zag ik dat zij nog iets anders doet dan pissen. Die diagonale witte straal trekt zoveel aandacht dat men niet meteen naar achteren kijkt, tussen haar benen. Daar waar een andere geur vandaan komt.’ De litho is van voor deze ontdekking. Hier toont Dumas alleen de ‘witte straal’.

Marlene Dumas, Plassende vrouw, 1996, Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam. | Aat Veldhoen, Mevrouw Vlek, naakt, 1964, Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam.

Categorieën
Cultuur Nieuwsbericht Rembrandthuis

Inspired by: Rembrandts ‘leegte’

Rembrandt blijft boeien – niet alleen tijdens het Rembrandtjaar, nu exact 350 jaar na zijn dood, maar ook in de afgelopen eeuwen. Rembrandts etsen hebben kunstenaars op allerlei manieren geïnspireerd. Daarover gaat de tentoonstelling Inspired by Rembrandt, die van 7 juni tot en met 1 september 2019 te zien is in Museum Het Rembrandthuis.

Voor deze tentoonstelling hebben we een greep uit onze eigen collectie gedaan. Sinds ruim honderd jaar verzamelen wij kunst op papier – de collectie telt inmiddels ruim 4000 prenten. Niet alleen werken van Rembrandt, maar ook kunst van zijn navolgers – zowel die uit zijn eigen tijd, als kunstenaars van nu.  De tentoonstelling is opgedeeld in acht thema’s; op onze blog lichten wij telkens een thema uit. Deze keer: ‘Leegte’.

De techniek van Rembrandt was vaak heel brutaal. Soms liet hij hele stukken van het blad leeg. Naast donkere, uitgewerkte partijen werken lege delen heel sterk. Alsof ze licht geven. Dit effect probeerden veel kunstenaars te imiteren. Vooral vanaf de negentiende eeuw. Zoals Engelse kunstenaar Seymour Haden en Italiaanse kunstenaar Livio Ceschin.

Sneeuw

Een sneeuwlandschap met grillige meidoornstruiken op de voorgrond. Meteen daarboven een rij bomen aan de horizon. Hierdoor ontstaat een enorme diepte-werking. Charles Donker maakte de lucht lichtgrijs, velden liet hij leeg. Zo suggereerde hij effectief de witte deken van sneeuw. Donker maakt al ruim vijftig jaar etsen. Hij heeft een herkenbare fabelachtige techniek, met een subtiel en gedetailleerd lijnenspel.

Links: Livio Ceschin, La Palude, 2001, Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam. | Rechts: Charles Donker, Meidoornstruiken in de sneeuw in Groningen, ca. 1985, Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam.

Categorieën
Cultuur Nieuwsbericht Rembrandthuis

Inspired by: Rembrandts koppen

Inspired by: Rembrandts ‘koppen’

Rembrandt blijft boeien – niet alleen tijdens het Rembrandtjaar, nu exact 350 jaar na zijn dood, maar ook in de afgelopen eeuwen. Rembrandts etsen hebben kunstenaars op allerlei manieren geïnspireerd. Daarover gaat de tentoonstelling Inspired by Rembrandt, die van 7 juni tot en met 1 september 2019 te zien is in Museum Het Rembrandthuis.

Voor deze tentoonstelling hebben we een greep uit onze eigen collectie gedaan. Sinds ruim honderd jaar verzamelen wij kunst op papier – de collectie telt inmiddels ruim 4000 prenten. Niet alleen werken van Rembrandt, maar ook kunst van zijn navolgers – zowel die uit zijn eigen tijd, als kunstenaars van nu. De tentoonstelling is opgedeeld in acht thema’s; op ons blog lichten wij telkens een thema uit.

Deze keer: ‘Koppen’.

Rembrandt etste veel koppen, zogeheten ‘tronies’. Dit zijn voorstellingen waarin hij een karakter of type uitwerkte. Ofwel artistieke problemen aanpakte, zoals uitdrukkingen van emoties. Ook onderzocht hij vaak de verdeling van licht en schaduw.

Rembrandt bracht deze koppen als eerste op de markt. Samen met jeugdvriend Jan Lievens. Rembrandts leerling Ferdinand Bol pikte dit onmiddellijk op. Evenals de Genuese kunstenaar Giovanni Benedetto Castiglione. Sinds de vorige eeuw inspireren Rembrandts tronies opnieuw kunstenaars. Zoals Picasso en recent de Britse kunstenaar Glenn Brown.

Wirwar van tronies

Een wirwar van lijnen, deze serie warrige koppen (tronies). Glenn Brown baseerde zich op vier tronies van Rembrandt. Eerst kopieerde hij Rembrandts koppen op zijn iPad. Daarna accentueerde hij de lijnen. Rondom het hoofd liet hij ze doorlopen. De voorstellingen bracht Brown vervolgens over op etsplaten. Op papier drukte hij steeds twee van die etsplaten over elkaar heen af. Het resultaat: een visueel intrigerende structuur van lijnen.

Picasso en Rembrandt

Een schetsblad met losse tekeningetjes, net zoals Rembrandt die maakte. Picasso tekende zelfs Rembrandts portret, inclusief typische baret met veer. Picasso maakte ruim 2500 prenten in uiteenlopende technieken. Hij ontleende vaak motieven aan beroemde kunstenaars. Ongetwijfeld voelde hij zich aangetrokken tot Rembrandts eigenzinnige stijl. Picasso ging zelfs nog een stapje verder. Rembrandts krullenkop verbeeldde hij met slechts een paar snelle lijntjes.

Links: Glenn Brown, Half-Life (after Rembrandt) 1–6, 2016, Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam. | Rechts: Pablo Picasso, Rembrandt en drie vrouwenhoofden, ca. 1934, Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam.

Categorieën
Cultuur Nieuwsbericht Rembrandthuis

Inspired by: Rembrandts scènes uit het leven

Inspired by: Rembrandts scènes uit het leven

Rembrandt blijft boeien – niet alleen tijdens het Rembrandtjaar, nu exact 350 jaar na zijn dood, maar ook in de afgelopen eeuwen. Rembrandts etsen hebben kunstenaars op allerlei manieren geïnspireerd. Daarover gaat de tentoonstelling Inspired by Rembrandt, die van 7 juni tot en met 1 september 2019 te zien is in Museum Het Rembrandthuis.

Voor deze tentoonstelling hebben we een greep uit onze eigen collectie gedaan. Sinds ruim honderd jaar verzamelen wij kunst op papier – de collectie telt inmiddels ruim 4000 prenten. Niet alleen werken van Rembrandt, maar ook kunst van zijn navolgers – zowel die uit zijn eigen tijd, als kunstenaars van nu. De tentoonstelling is opgedeeld in acht thema’s; op onze blog lichten wij telkens een thema uit.

Deze keer: ‘Leven’.

Rembrandt maakte vaak etsjes van het alledaagse leven. Bijvoorbeeld met een lezende jongedame. Het zijn scènes waaruit gevoel spreekt, een zekere intimiteit. Die intimiteit inspireerde ook latere kunstenaars. Zoals een anonieme Rembrandtleerling en Édouard Manet. Ze maakten prenten van hun bekenden en dierbaren.

Geliefde te bed

De echtgenote van Manet ligt er heel negentiende-eeuws bij: op een chaise longue, met omslagdoek en slaapmutsje. Suzanne Leenhoff is herstellende van een ziekte, zoals de titel suggereert. Rembrandt maakte ook dergelijke etsjes van zijn vrouw Saskia. Even klein, schetsmatig en intiem. Manet beeldde Suzanne vaak af. Steeds als stevige vrouw met blozende wangen. Hier ging het duidelijk minder florissant met haar. De ziekte is van haar ingevallen gezicht af te lezen.

Édouard Manet, La convalescente, ca. 1876 – 1884, Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam | Aat Veldhoen, Paring, 1962, Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam | Rembrandt, Lezende vrouw, 1634, Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam.

Categorieën
Cultuur Nieuwsbericht Rembrandthuis

Inspired by: Rembrandts lijnen

Inspired by: Rembrandts lijnen

Rembrandt blijft boeien – niet alleen tijdens het Rembrandtjaar, nu exact 350 jaar na zijn dood, maar ook in de afgelopen eeuwen. Rembrandts etsen hebben kunstenaars op allerlei manieren geïnspireerd. Daarover gaat de tentoonstelling Inspired by Rembrandt, die van 7 juni tot en met 1 september 2019 te zien is in Museum Het Rembrandthuis.

Voor deze tentoonstelling hebben we een greep uit onze eigen collectie gedaan. Sinds ruim honderd jaar verzamelen wij kunst op papier – de collectie telt inmiddels ruim 4000 prenten. Niet alleen werken van Rembrandt, maar ook kunst van zijn navolgers – zowel die uit zijn eigen tijd, als kunstenaars van nu. De tentoonstelling is opgedeeld in acht thema’s; op onze blog lichten wij telkens een thema uit.

Deze keer: ‘De lijn’.

Als geen ander kende Rembrandt de kracht van de lijn. Met een paar halen tekende hij grillige boomtakken. Met slechts een enkele streep een oever. Zie je de parallelle lijnen in De drie bomen? Ze geven de zomerse stortbui een dramatisch effect. Rembrandts expressieve lijn is veel geïmiteerd door andere kunstenaars. Indrukwekkendste voorbeeld is van Duitse kunstenaar Horst Janssen. Hij maakte in 1986 een serie van 24 grote etsen. Geïnspireerd op de grillige knotwilgen van Rembrandts ets De Omval.

Dramatiek

Erg ambitieus, deze 24-delige serie etsen van Horst Jansen. Hij vergrootte de knotwilgen van Rembrandts ets De Omval. En benadrukte de dramatiek van de kronkelende takkenbossen. De titel verwijst naar een bekende oud-Griekse beeldengroep. Daar worstelen priester Laokoön en zijn zonen met een reuzenslang. Janssen kopieerde ook Rembrandts schaduwpartijen. Hij plaatste ze in de lucht en niet in het struikgewas. Het geheel wordt hierdoor extra dreigend en onheilspellend.

Rembrandt, De drie bomen, 1643, Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam | Horst Janssen, Laokoön 1, 2, 3 en 7, 1986, Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam. Foto: Kirsten van Santen.

Categorieën
Cultuur Nieuwsbericht Rembrandthuis

Inspired by: Rembrandts zelfportretten

Inspired by: Rembrandts zelfportretten

Rembrandt blijft boeien – niet alleen tijdens het Rembrandtjaar, nu exact 350 jaar na zijn dood, maar ook in de afgelopen eeuwen. Rembrandts etsen hebben kunstenaars op allerlei manieren geïnspireerd. Daarover gaat de tentoonstelling Inspired by Rembrandt, die van 7 juni tot en met 1 september 2019 te zien is in Museum Het Rembrandthuis.

Voor deze tentoonstelling hebben we een greep uit onze eigen collectie gedaan. Sinds ruim honderd jaar verzamelen wij kunst op papier – de collectie telt inmiddels ruim 4000 prenten. Niet alleen werken van Rembrandt, maar ook kunst van zijn navolgers – zowel die uit zijn eigen tijd, als kunstenaars van nu. De tentoonstelling is opgedeeld in acht thema’s; op onze blog lichten wij telkens een thema uit.

Deze keer: ‘Zelf’.

Rembrandt schilderde en etste een groot aantal zelfportretten. Geen enkele kunstenaar maakte er ooit zóveel. Hij experimenteerde graag met verschillende gezichtsuitdrukkingen en interessante licht-donkercontrasten. En welk model was tenslotte altijd beschikbaar? Zijn geëtste zelfportretten waren destijds verzamelobjecten. Ze bewezen Rembrandts bekwaamheid als kunstenaar. Bovendien bleven zijn zelfportretten altijd met hem verbonden. Horst Jansen etste een hele serie zelfportretten die verwijzen naar Rembrandt. Aandoenlijk is ook Aat Veldhoens zelfportret, turend in de spiegel.

Hollandismus

‘Rembrandt ist mein Gott’, riep een achttiende-eeuwse kunsthandelaar ooit. Geen enkele kunstenaar werd destijds zo vaak nagebootst als Rembrandt. Vooral door Duitse kunstenaars. Imiteren was in de achttiende eeuw doodnormaal. Zo demonstreerden kunstenaars dat ze hun leermeesters doorgrondden. Wel moesten ze een eigen draai geven aan het werk. George Friedrich Schmidt behoorde tot deze ‘Hollandismus’-stroming. Zijn zelfportret is herkenbaar geïnspireerd op een ets van Rembrandt.

George Friedrich Schmidt, Zelfportret aan het raam, 1758, Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam | Installatieshot van de tentoonstelling | Aat Veldhoen, Zelfportret met zakdoek om het hoofd, 1963, Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam.

Categorieën
Cultuur Nieuwsbericht Rembrandthuis

Rembrandt etst zijn schoonfamilie

Het is alweer de laatste week van onze tentoonstelling Rembrandt’s Social Network, waarin je kennismaakt met Rembrandts familie, vrienden en zakenrelaties door middel van intieme en unieke portretten. Je ontmoet ook zijn schoonfamilie, waaronder Jan Cornelis Sylvius, die een prominente rol speelde in zowel Rembrandts persoonlijke als professionele leven.

Sylvius was een calvinistische predikant die tot Rembrandts schoonfamilie behoorde door zijn huwelijk met Aeltje Uylenburgh in 1595. Ze woonden vanaf 1610 in Amsterdam en verwelkomden daar hun verweesde nicht Saskia in 1633. Sylvius was getuige van Saskia en Rembrandts huwelijksaankondiging in 1634, en van de doop van twee van hun kinderen, voor zijn dood in 1638. Rembrandt heeft een schitterend en levendig portret van Sylvius’ vrouw op leeftijd gemaakt in 1632, maar ook een pendant dat verloren is gegaan.

Deze portretets van het jaar erop is daarentegen wat behoudender, met de geportretteerde in een bedachtzame houding, zijn afwezige blik naar rechts gekeerd, zijn handen ineengevouwen. Rembrandt koos een setting en houding die hij ontleende aan bestaande afbeeldingen van geleerden in hun studeervertrek, met name de beroemde gravure van Erasmus door Dürer. De zuil symboliseert kracht, die in deze context wellicht de belangrijke rol van de prediker als geestelijk leider van drie opeenvolgende geloofsgemeenten benadrukt. Sylvius draagt een tabbaard, een ouderwetse, met bont beklede mantel; een geliefd kledingstuk onder predikanten.

Portretetsen van predikanten waren niet ongebruikelijk: ze werden verspreid onder collega’s en leden van de geloofsgemeenschap, die ze in hun huizen tentoonstelden als tekenen van trouw. Rembrandt zou nog vele portretetsen van predikanten maken, waaronder een postuum portret van Sylvius in een meer dynamische houding, alsof hij aan het spreken is.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Links: Rembrandt, Jan Cornelis Sylvius, 1633, ets, staat I(2), 166 x 141 mm, Museum Het Rembrandthuis | Rechts: Rembrandt, De predikant Jan Cornelis Sylvius, 1646, ets, droge naald en burijn, 278 × 188 mm, Rijksmuseum. Legaat van de heer en mevrouw De Bruijn-van der Leeuw, Muri, Zwitserland.

Categorieën
Cultuur Nieuwsbericht Rembrandthuis

Achter de schermen: ontmoet de mensen in het museum #5

Dat Rembrandt een rijk sociaal netwerk had, weten we dankzij de tentoonstelling Rembrandt’s Social Network inmiddels wel. In deze blog-reeks stellen wij nu graag ons eigen sociale netwerk aan u voor. In Museum Het Rembrandthuis werken immers dagelijks veel mensen die ervoor zorgen dat het museum up and running blijft. Wij stellen ze enkele vragen en leren zo de mensen achter het museum kennen. Deze week nemen wij een kijkje bij Nathalie Maciesza, medewerker Communicatie & PR.

Nathalie werkt nu bijna vier jaar bij het Rembrandthuis. Ze heeft Kunstgeschiedenis gestudeerd en wist al vrij vroeg tijdens haar  studie dat ze zich in Rembrandt en de Gouden Eeuw wilde specialiseren. ‘Nu werk ik “bij hem thuis”, dat vind ik wel heel leuk.’’, vertelt Nathalie. Ze noemt Rembrandt ook altijd lachend haar bff (best friend forever).

Nathalie, kan je vertellen wat jouw hoofdtaak binnen het museum is?

‘Toen ik hier met mijn werk begon, was ik verantwoordelijk voor de social media accounts en hielp ik met de website. Sinds ruim een jaar ben ik verantwoordelijk voor de PR en Communicatie. Dit houdt in dat ik contact onderhoud met de pers, nieuwsbrieven schrijf, de website onderhoud en social media-posts bedenk. Eigenlijk ben ik hele dagen bezig met verhalen vertellen over Rembrandt en het museum.’

Het lijkt mij een lastige keuze, maar wat is dan het leukste aspect van het werk dat je doet?

‘Dat is het contact dat ik met verschillende mensen binnen de organisatie heb. Wanneer er iets nieuws gebeurt in het museum, we openen bijvoorbeeld een nieuwe expositie, mag ik bij iedereen vissen naar leuke weetjes. Ik spreek met de directeur, conservatoren, het hoofd tentoonstellingen; uit al die gesprekken haal ik de informatie die interessant is om over te brengen aan het publiek en de pers. Het zijn een soort mini-colleges die ik krijg, met alleen maar hoogtepunten.’

Op welke plek in het Rembrandthuis kom je het liefst?

‘In het Voorhuys hangt mijn favoriete kunstwerk Jan Tengnagels, De ontmoeting van Jakob en Rachel uit 1615. Tengnagel is een voorloper van Rembrandt, maar het schilderij is heel anders in stijl: het licht is heel gelijkmatig en de kleuren heel vrolijk. De hoofdpersonen in dit Bijbelse verhaal, Rachel en Jakob, staan – ik geef toe, wat ongemakkelijk – intiem in elkaar verstrengeld, maar het is niet de romantiek van deze scène die ik zo leuk vind. Het is het schaap dat naast ze staat. Het dier is vrij prominent op de voorgrond gezet en heeft zulke mooie krullen, dat het zo in een Andrélon-reclame zou kunnen spelen. Ik vind deze beach look zo komisch, dat ik bij elk bezoek aan het museum altijd even gedag moet zeggen. Het voelt inmiddels een beetje als “mijn schaap”.’

Links: Jan Tengnagel, De ontmoeting van Jakob en Rachel, 1615 | Rechts: Nathalie Maciesza, foto: Jitske Schols Photohraphy. 

Tekst: Ayunda Stel