Categorieën
Free Press Unlimited

Journalist aan het woord – Sanne Terlingen

De campagne #UnmaskTheTruth gaat over het steunen van journalisten die zich inzetten voor het ontmaskeren van de waarheid. Als onderdeel van de campagne gaan we in gesprek met journalisten over hun werk. Dit keer spreken we Sanne Terlingen. Ze werkt als onderzoeksjournalist voor Argos, VPRO Radio 1, en is gespecialiseerd in vluchtelingen- problematiek, mensenhandel en georganiseerd seksueel misbruik. Ook is ze een van de oprichters van onderzoekscollectief Lost in Europe.

Sanne’s meest recente onderzoek voor Lost In Europe onthulde dat er vorig jaar meer dan duizend Nigeriaanse asielzoekers uit de Nederlandse opvang zijn verdwenen. Een aangrijpend verhaal dat laat zien hoe het opvangsysteem in Nederland faalt. We spreken met Sanne over de uitdagingen van het werken met getraumatiseerde personen, de balans tussen betrokkenheid en objectiviteit en grensoverschrijdend werken met Lost in Europe.

Lost in Europe is een onderzoekscollectief van journalisten uit verschillende landen dat probeert te achterhalen wat er is gebeurd met verdwenen vluchtelingenkinderen in Europa. Dit idee ontstond naar aanleiding van het onderzoek dat je deed naar de dood van een Eritrese asielzoeker, Kahsay Mekonen. Kun je daar wat meer over vertellen?
“Kahsay Mekonen woonde in het AZC in Leersum. Hij verdween spoorloos in december 2013 en werd op 5 januari 2014 dood teruggevonden in Duitsland, hangend aan een boom. De Duitse politie bestempelde het meteen als zelfmoord, de Nederlandse politie heeft er geen onderzoek naar gedaan. Zijn eigen omgeving trok aan de bel. Zij vertelden dat hij niet eens met de trein naar Utrecht durfde omdat hij niet wist hoe het openbaar vervoer werkte. Hoe zou hij dan helemaal in zijn eentje naar Berlijn en vervolgens naar Bremen zijn gekomen? En wie gaat er nou helemaal naar Bremen om zelfmoord te plegen?

Samen met Huub Jaspers (Argos) en Hanna Möllers (Radio Bremen) ging ik op onderzoek uit. Een jaar nadat Kahsay was overleden, bezochten we het park achter het station waar zijn lichaam was gevonden. Aan de bewuste boom hing nog steeds een stukje van de riem waaraan hij was opgehangen. Dat was symbolisch voor het onderzoek: er was niet eens de moeite genomen om die er netjes af te halen.

Tijdens het onderzoek merkten we dat de puzzelstukjes in allerlei verschillende landen lagen. Kahsay woonde in Nederland, maar is gevonden in Duitsland. We ontdekten dat hij in Italië ruzie had gekregen met een beruchte mensensmokkelaar. Daar kwamen we achter via Kahsay’s broer in Israël – die de reis van Kahsay had betaald. We vonden ook nog informatie in Noorwegen, waar de zus van de smokkelaar woonde, en in Eritrea.

Zo ontstond bij mij het idee om een netwerk van journalisten in verschillende landen op te bouwen, die allemaal kennis hebben van migratie- en mensenhandelproblematiek, en daarmee samen te werken aan dit soort onderzoeken. Waarom zou één journalist in alle landen opnieuw zijn weg gaan zoeken, als je ook samen kunt werken? Daarbij komt dat een onderzoek meer impact heeft als je het in meerdere landen kunt publiceren.”

Uiteindelijk heb je Lost in Europe samen met Geesje van Haren opgericht en heeft het de focus op vluchtelingenkinderen gekregen. Hoe kwam dat?
“In 2016 kwam van Europol het bericht naar buiten dat er 10.000 vluchtelingenkinderen waren verdwenen na aankomst in Europa. Dit kreeg weinig aandacht. Er werd niet eens uitgezocht hoeveel kinderen precies kwijt waren. Ik deelde toen mijn ervaringen met Geesje van Haren, en samen zagen we: migratie is een blijvend probleem en journalisten moeten hier een rol in gaan spelen. Dat werd in de vorm van Lost in Europe.”

Hoe zou je het doel van Lost in Europe omschrijven?
“Lost in Europe heeft als doel de onderzoeksjournalistiek over migratie te vernieuwen en verbeteren. Wij brengen naar buiten waar het systeem faalt of waar het systeem nog geen zicht op heeft, en welke impact dit heeft op de levens van mensen. Dit doen we door een combinatie van persoonlijke verhalen waardoor mensen zich kunnen inleven, en heel veel research zodat het ook de autoriteiten ervan overtuigt dat het een probleem is.

Lost in Europe is in staat om een zo volledig mogelijk beeld te schetsen omdat we grensoverschrijdend werken, en ervoor zorgen dat er veel diversiteit in het team zit, zowel in expertise als in afkomst. Zo is onze journalist in Engeland, Ismail Einashe, afkomstig uit Somalië en gespecialiseerd in trauma. En Adriana Homolova is een ontzettend goede datajournalist.”

Het eerste verhaal dat je met Lost in Europe naar buiten hebt gebracht is het verhaal over de 60 verdwenen Vietnamese kinderen uit de beschermde opvang in Nederland. Naar aanleiding van dit verhaal wilden alle politieke partijen een debat en werden er Kamervragen gesteld aan staatssecretaris van asiel Ankie Broekers-Knol. Is dit wat je voor ogen hebt met een onderzoek?
“Het is heel dubbel. Ik maak geen verhalen om er iets specifieks mee te bereiken. Het is zelfs wel eens voorgevallen dat naar aanleiding van een verhaal van mij er iets gebeurde wat niet perse mijn oplossing was geweest. Maar ik ben er niet om me uit te spreken over wat de oplossing zou moeten zijn, daar zijn politici of maatschappelijke organisaties voor. Ik maak verhalen vaak omdat ik zie dat mensen in het gedrang komen door een fout in het systeem. En natuurlijk voelt het goed als dat daarna wordt rechtgezet, en het geeft voldoening als de mensen die mee hebben gewerkt aan het onderzoek het gevoel hebben dat ze gehoord worden, dat ze gezien zijn.”

Puur alleen het verhaal boven tafel krijgen is eigenlijk al waar je het voor doet, los van het feit wat er daarna mee gebeurt?
“Ja, daar moet ik het ook voor doen. Ik denk ook dat mijn verhalen impact hebben, juist omdat ik ga voor de waarheidsvinding en niet voor een bepaald effect. Dat zou weer af doen aan de geloofwaardigheid van de verhalen.

Ik blijf een verhaal wel volgen. Staatssecretaris Harbers (voorganger van Broekers-Knol red.) zei bijvoorbeeld dat er geen signalen waren van mensensmokkel en mensenhandel rondom de verdwijningen van de Vietnamese kinderen, maar in ons onderzoek kwamen die signalen wel duidelijk naar voren. Medewekers van de opvang vertelden bijvoorbeeld dat auto’s letterlijk met knipperende lichten voor de beschermde opvang stopten om de kinderen op te pikken. Dit was ook vastgelegd in documenten. Vervolgens bagatelliseerde staatssecretaris Broekers-Knol het probleem opnieuw. Daar heb ik toen opnieuw een stuk over geschreven. Soms krijg ik dan de vraag of ik niet te veel betrokken ben. Maar het is geen betrokkenheid vanuit activisme. Ik heb me hierin verdiept, en als een machthebber dat onder de tafel wilt vegen met onjuiste argumenten dan wijs ik er nog eens op wat er niet klopt.”

Aan de onderzoeken van Lost in Europe werken veel getraumatiseerde personen mee. Hoe bereid je je daar op voor?
“Het is een uitdaging om een vertrouwensband op te bouwen. Ik doe dat door heel eerlijk te zijn over wat ik als journalist wel en niet kan betekenen voor iemand. Stel, we hebben het over een asielzoeker, dan leg ik heel duidelijk uit; ook al vertel je nu je verhaal, mijn onderzoek gaat er waarschijnlijk niet voor zorgen dat je een verblijfsvergunning krijgt.

Wat ook vertrouwen geeft, is dat ik ervoor zorg dat diegene de controle houdt. Ik koppel bijvoorbeeld zorgvuldig terug wat ik wil publiceren, en als het een heftig onderwerp is dan spreken we af op een plek die veilig voelt voor de geïnterviewde. Dat betekent overigens niet dat ik geen kritische vragen stel, maar als ik ze stel, leg ik duidelijk uit waarom ik het belangrijk vind om de antwoorden te weten. Ik neem deze mensen juist serieus door door te vragen en het echt te willen weten. We publiceren wat we kunnen verifiëren. Juist iemand die kwetsbaar is, heeft baat bij een bulletproof verhaal.

Zo werk ik ook in de onderzoeken die ik doe naar georganiseerd seksueel misbruik. Bij de gesprekken met slachtoffers neem ik altijd een collega mee. Dat doe ik om extra goed op te letten dat er geen suggestieve vragen worden gesteld.”

Moet je jezelf soms ook in bescherming nemen?
“Ik had moeite met grenzen aangeven. Daar werk ik aan, maar het blijft een valkuil. En dan bedoel ik dat je bijvoorbeeld toch even je telefoon opneemt ‘s avonds. Ik denk dat het vaker voorkomt bij heftige onderzoeken. De problemen van je bronnen zijn altijd ‘erger’, en dan is het heel moeilijk om te zeggen: ik moet nu écht even een uurtje Netflixen. Het is ook een coping-mechanisme. Je kunt niet alle problemen oplossen, maar dat telefoontje opnemen kan wel. Dat geeft een gevoel van controle en neemt het gevoel van machteloosheid wat weg. Dit kan een keertje, maar niet jarenlang avond aan avond.

Om hier beter mee om te leren gaan heb ik een fellowship bij Columbia University gevolgd van het Dart Center for Journalism & Trauma. Daar leer je meer over het werken met getraumatiseerde bronnen en hoe je ze kunt bevragen, maar ook hoe je met dit soort heftige onderzoeken jezelf staande kunt houden. Je leert hoe je ervoor kunt zorgen dat je geen tunnelvisie krijgt door de emoties van anderen, en hoe je voorkomt dat je verbitterd raakt of een burn out krijgt omdat je de last van de hele wereld op je schouders neemt.”

De moord op de Eritrese Kahsay Mekonen, de Nigeriaanse meisjes die gedwongen sekswerk doen, dat zijn ook zware onderwerpen voor de lezer. Hoe bepaal je hoe je deze verhalen naar buiten brengt?
“Ik probeer bij elk verhaal dat ik breng, en dat is in mijn geval via de radio, een bepaalde gelaagdheid aan te brengen in wat er wordt verteld. Ik probeer over te brengen wat het betekent voor de mensen over wie het verhaal gaat. In de uitzending over Nigeriaanse meisjes is overigens geen één Nigeriaans meisje aan het woord. Ja, dat gaat ook wel tegen mijn eigen principes in – want het liefst laat ik ook hun stemmen horen. Maar dit was een verhaal over hoe de opvang van deze meisjes al twintig jaar lang faalt. Dat heb ik laten vertellen door degenen die vanaf het eerste uur bij de opvang werkten aan het woord te laten.

Zij vertelden hoe ze de handen van die meisjes hadden vastgehouden, en ‘s avonds bij het naar bed brengen naar hun dromen en angsten hadden geluisterd. Hoe ze nog steeds misselijk worden als ze in Italië op vakantie zijn, en meisjes als sekswerkers langs de kant van de weg zien staan. Ik probeer te laten horen dat het om mensen gaat. En hun verhaal probeer ik in te bedden in de context – bij elk verhaal dat we maken probeer ik op z’n minst nog wat interne documenten boven tafel te krijgen. Dat is waar Lost in Europe voor staat. Het zijn geen ‘slachtofferverhalen’.”

Wil jij ook een #UnmaskTheTruth mondkapje ontvangen en onderdeel worden van onze Solidarity Wall? Lees hier meer!

Dit artikel is afkomstig van de website van Free Press Unlimited:

https://www.freepressunlimited.org/nl/nieuws/journalist-aan-het-woord-sanne-terlingen

Categorieën
Free Press Unlimited

Eerste Kamer – sluit journalisten uit van ‘Strafbaarstelling verblijf’

Free Press Unlimited, de Nederlandse Vereniging van Journalisten, het Nederlands Genootschap van Hoofdredacteuren en Stichting Persvrijheidsfonds roepen de Eerste Kamer op journalisten uit te sluiten van de toepassing van de wet ‘Strafbaarstelling verblijf in een door een terroristische organisatie gecontroleerd gebied’. Dezelfde oproep deden wij reeds in november 2019. De brief die Minister van Justitie & Veiligheid Ferd Grapperhaus hierover indiende bij de Raad van Europa vroeg echter om een nieuw gezamenlijk statement.

De beoogde wet, die al werd aangenomen door de Tweede Kamer, beoogt dat Nederlandse burgers die afreizen naar een door de regering als terroristisch gemarkeerd gebied, strafbaar zijn. Zij moeten hiervoor toestemming krijgen van de regering. Maar dit betekent dat onafhankelijke journalisten hun werk in bijvoorbeeld oorlogsgebieden niet meer zomaar kunnen uitvoeren. Hier maken wij ons grote zorgen over. 

Wij vinden dat journalistiek een onmisbare functie vervult binnen een rechtvaardige en democratische maatschappij. Journalisten hebben een publieke functie om informatie aan het publiek te verschaffen over wat er zich in deze gebieden afspeelt. De organisaties verzoeken daarom nogmaals de leden van de Eerste Kamer journalisten uit te sluiten van de van de toepassing van de wet ’Strafbaarstelling verblijf in een door een terroristische organisatie gecontroleerd gebied’; net als net als medewerkers van het Rode Kruis en vertegenwoordigers in dienst van de staat of intergouvernmentele organisaties. 

Hoewel Minister Grapperhaus in zijn brief aan de Raad van Europa het doet voorkomen alsof deze bezwaren inmiddels zijn geadresseerd, hebben wij nog steeds grote bedenkingen bij het wetsvoorstel. Deze leest u in de bijgevoegde brief aan de leden van de Vaste Kamercommissie Justitie en Veiligheid van de Eerste Kamer. 

Lees hier de volledige brief aan de Eerste Kamer.

Dit artikel is afkomstig van de website van Free Press Unlimited:

https://www.freepressunlimited.org/nl/nieuws/eerste-kamer-sluit-journalisten-uit-van-strafbaarstelling-verblijf

Categorieën
Free Press Unlimited

Onderzoeksjournalistiek: het ontmaskeren van de waarheid

Wat is onderzoeksjournalistiek, en waarom is het belangrijk? Free Press Unlimited steunt en bevordert onderzoeksjournalistiek wereldwijd omdat dit van groot belang is voor het goed functioneren van een democratie. Onderzoeksjournalistiek vergroot de transparantie en kan autoriteiten ter verantwoording roepen.

Onderzoeksjournalisten kunnen veel teweeg brengen in een maatschappij. Er worden zelfs films gemaakt over de schandalen die journalistieke onderzoeken hebben blootgelegd. Denk aan het ontmaskeren van het grootschalige misbruik binnen de katholieke kerk, of de verhalen over corruptie, fraude en belastingontduiking die aan het licht werden gebracht in de Panama Papers.

Wat is onderzoeksjournalistiek?

Onderzoeksjournalisten analyseren informatie en doen diepgravend onderzoek om zo de waarheid boven tafel te halen, en misstanden aan het licht te brengen. Een onderzoeksjournalist kijkt kritisch naar de feiten. Daar is vaak een aanleiding voor, bijvoorbeeld doordat hij een tip krijgt van een klokkenluider binnen een bedrijf of overheidsinstelling. Of een onderzoeksjournalist stuit zelf op informatie die niet lijkt te kloppen en gaat daar vervolgens onderzoek naar doen.

Female journalist scanning data.
Vrouwelijke journalist is data aan het scannen.

Welke middelen gebruikt een onderzoeksjournalist?

Om te kunnen werken heeft een onderzoeksjournalist bovenal toegang tot informatie nodig. Daar zijn vaak wetten voor opgesteld. In Nederland geldt bijvoorbeeld de Wet openbaarheid van bestuur (Wob). Deze wet voorziet in het recht op Toegang tot Informatie, een mensenrecht. Als een onderzoeksjournalist een Wob-verzoek indient, kan hij of zij inzage krijgen in bijvoorbeeld beleidsstukken van een ministerie.

Toegang tot informatie is een mensenrecht

Helaas is het recht op Toegang tot Informatie niet in alle landen vanzelfsprekend. In veel landen zijn er geen wetten die hierin voorzien, of worden de wetten niet nageleefd, en daarmee het recht op Toegang tot Informatie genegeerd. Wanneer een journalist een verzoek indient om toegang tot informatie te krijgen, kan dat in een land met geen of beperkte persvrijheid leiden tot intimidatie en bedreigingen van, of geweld tegen, de journalist.

Film crew and journalists interviewing a woman.
Film crew and journalisten interviewen een vrouw. Foto door Paul Enkelaar.

Het belang van bronbescherming voor onderzoeksjournalisten

Naast de wetten van openbaarheid van bestuur, zijn bronnen erg belangrijk voor een onderzoeksjournalist. Hier begint een onderzoek vaak mee. Bronbescherming is een belangrijk onderdeel van persvrijheid. In sommige situaties kunnen journalisten hun werk niet goed doen als ze niet vertrouwelijk met hun bronnen kunnen praten. De veiligheid van zowel de bron als de journalist kan in gevaar komen als de identiteit van de bron bekend wordt. Hoe beter de journalist de veiligheid van de bron kan waarborgen, hoe eerder een bron zich durft uit te spreken.

Wat Free Press Unlimited doet op het gebied van bronbescherming

Free Press Unlimited maakt zich sterk voor bronbescherming. Wij lobbyen en pleiten voor sterkere en betere wetten voor bronbescherming op nationaal, Europees en mondiaal niveau. Daarnaast hebben we media ondersteund om platforms op te richten waar klokkenluiders veilig en anoniem contact kunnen leggen en informatie kunnen delen met onderzoeksjournalisten. Een aantal voorbeelden van ons werk zijn:

Klaas van Dijken Sudan
Journalist Klaas van Dijken in Darfur, Sudan. Foto door Adriane Ohanesian.

Het belang van onderzoeksjournalistiek voor de maatschappij

De autoriteiten nemen beslissingen of implementeren wetten die van invloed zijn op de samenleving. Daarom moet de samenleving de middelen hebben om hen verantwoordelijk te houden voor hun daden. Dit zorgt voor balans. Hetzelfde geldt voor bedrijven die zich schuldig kunnen maken aan bijvoorbeeld belastingontduiking en mensenrechtenschendingen. Onderzoeksjournalistiek is een effectieve manier om transparantie te vergroten en autoriteiten en bedrijven ter verantwoording te roepen. Via onderzoeksjournalistiek en kritische verslaggeving komen verhalen aan het licht die van belang zijn voor de samenleving.

Als burger heb je recht op betrouwbare informatie over maatregelen en besluiten van politici en regeringsleiders. Onderzoeksjournalistiek geeft duiding en biedt onafhankelijke en betrouwbare informatie zodat je als burger niet blind hoeft te varen op informatie waarvan je niet weet of het klopt.

Credit Loes Witschge
A journalist takes a photo at a crime scene in San Salvador, El Salvador. Foto door Loes Witschge.

Hoe wij onderzoeksjournalistiek bevorderen

Free Press Unlimited vindt dat onafhankelijke onderzoeksjournalistiek een voorwaarde is voor een open en democratische samenleving. Daarom zetten wij ons in voor professionele, kritische en onafhankelijke journalistiek. Met onze projecten ondersteunen we kritische en onafhankelijke reportages van lokale journalisten met als doel een medialandschap te creëren dat de vrijheid van meningsuiting bevordert. Dat doen wij bijvoorbeeld:

  • Door wereldwijd onafhankelijke journalisten en mediaorganisaties te ondersteunen die zich bezig houden met onderzoeksjournalistiek. Zo ondersteunden we de productie van de ‘Prison for Profit’ documentaire, waarin een groep freelance journalisten de misstanden in de Zuid-Afrikaanse Mangaung prive gevangenis, gerund door een Britse multinational, blootlegt;
  • Journalisten in Pakistan verslaan liever alleen het dagelijkse nieuws omdat ze vaak niet over de kennis of juiste uitrusting beschikken om onderzoeksreportages te maken. Free Press Unlimited en Pakistan Press Foundation startten een project dat journalisten in Pakistan traint in hoe ze evenwichtige en objectieve onderzoeksreportages maken;
  • Met het project Money Trail richten we ons op het onthullen van financiële misstanden. In samenwerking met Finance Uncovered, Oxfam Novib en Journalismfund.eu biedt Money Trail ook beurzen aan (teams van) journalisten om grensoverschrijdende illegale geldstromen, belastingmisbruik en corruptie in Afrika, Azië en Europa te onderzoeken. Een voorbeeld is het onderzoek dat aantoont hoe cocaine handel in Nederland, West-Afrika ten gronde richt.
A journalist runs away from the site of a bomb attack in Kabul, capital of Afghanistan, Sept. 3, 2019.

Vrouwelijke journaliste rent weg van een bomaanval in Kabul, Afghanistan. Foto door Hollandse Hoogte/Rahmatullah Alizadah Xinhua /ey.

Bedreiging van onderzoeksjournalisten

Helaas is het beroep van onderzoeksjournalist niet zonder gevaren. Onderzoeksjournalisten proberen boven tafel te krijgen wat andere, vaak machtige personen, juist verborgen willen houden. Dit zorgt ervoor dat onderzoeksjournalisten vaak bedreigd en geïntimideerd worden. Neem bijvoorbeeld Okke Ornstein, een Nederlandse onderzoeksjournalist die in Panama corruptie en frauduleuze praktijken onderzocht: “Ik werkte samen met een lokale journalist aan een verhaal over fraude waar regeringsleiders bij betrokken waren. Toen werden we op een gegeven moment achtervolgd en verschenen er mensen bij haar op kantoor die bedreigingen uitten.” Lees hier ons interview met Okke Ornstein over zijn ervaringen als onderzoeksjournalist.

Quote from Okke Ornstein - Unmask the Truth

Juridische dreiging
Veel onderzoeksjournalisten worden gearresteerd en vervolgd vanwege hun werk. In veel gevallen voeren machthebbers wetten door die het mogelijk maken om publicaties van journalisten strafbaar te maken; zelfs jaren na de verschijningsdatum. Een voorbeeld hiervan is de zaak tegen de Filipijnse journaliste Maria Ressa. In februari 2019 is zij gearresteerd voor smaad op basis van een artikel uit 2012, waarvoor ze toendertijd nog niet strafbaar kon worden gesteld. De autoriteiten voerden vervolgens een wetswijziging door vlak na de publicatie van het artikel. Nadat er in 2014 een typefout in het artikel gecorrigeerd werd, bestempelden de autoriteiten dit als herpublicatie, waarna ze Maria Ressa konden vervolgen. Inmiddels lopen er in totaal zes aanklachten gerelateerd aan haar journalistieke werk tegen haar, die bij elkaar opgeteld kunnen leiden tot 100 jaar celstraf.

Naast het invoeren en aanpassen van wetten, is het fenomeen SLAPP Suits ook een veelgebruikt middel om journalisten tegen te werken. Dit is een opeenstapeling van rechtszaken om journalisten zo te overweldigen en op hoge kosten te jagen. Een andere trend is Libel Tourism, oftewel ‘Smaad Toerisme’, waarbij er gebruik wordt gemaakt van het feit dat een online artikel wereldwijd gelezen kan worden waardoor de schrijver ervan ook wereldwijd aangeklaagd kan worden. Zo kan het voorkomen dat een journalist in meerdere landen zaken tegen zich heeft lopen. Het komt ook vaak voor dat geprobeerd wordt journalisten monddood te maken door hen vals te beschuldigen van strafbare feiten die niks met hun journalistieke werk te maken. Een voorbeeld hiervan is de Marokkaanse journalist en activist Omar Radi, die is aanklaagd voor verkrachting.

Al deze tactieken werken zelfcensuur in de hand, of zorgen ervoor dat journalisten stoppen met hun onderzoek. Als Free Press Unlimited zetten wij ons in om dat te voorkomen. Journalisten moeten rugdekking hebben en zo beschermd worden tegen vervolging.

A man portraying the harsh conditions journalist work in.
Een man achter tralies. Hij illustreert de soms harde en realistische werkomgevingen van journalisten.

Ondersteuning voor bedreigde journalisten

Via het Legal Defense Fund biedt Free Press Unlimited financiële ondersteuning voor juridische kosten aan journalisten en mediaorganisaties over de hele wereld. Wij helpen journalisten die aangeklaagd of gearresteerd worden, maar zich geen juridische hulp kunnen veroorloven. Op deze manier voorkomen we dat journalisten hun verdediging moeten staken en de consequenties van, vaak valse, beschuldigingen moeten accepteren. 

Daarnaast zetten wij ons in om als organisatie politieke druk uit te oefenen, vaak in samenwerking met andere organisaties. Zo zijn wij nu onderdeel van de #HoldTheLine coalitie, die zich inzet om de zaak van Maria Ressa internationaal onder de aandacht te brengen, en de Filipijnse regering ter verantwoording te roepen. We roepen hierin ook op om alle aanklachten tegen haar en haar nieuwsplatform Rappler te laten vallen omdat deze volgens ons allemaal politiek gemotiveerd zijn.

Ook al worden sommige journalisten ervan weerhouden om te schrijven, het verhaal zal daarmee niet verdwijnen. De waarheid moet altijd aan het licht komen. Wij blijven overheden wereldwijd oproepen om journalisten, hun bronnen en hun werk te beschermen.

Header foto: Oorlogsverslaggeving in Gaza. Foto door Marielle van den Uitert.

Dit artikel is afkomstig van de website van Free Press Unlimited:

https://www.freepressunlimited.org/nl/nieuws/onderzoeksjournalistiek-het-ontmaskeren-van-de-waarheid

Categorieën
Free Press Unlimited

Unmask The Truth actie voor de deur van BNR/FD

Woensdag 5 augustus stond Free Press Unlimited voor de ingang van de redacties van BNR Nieuwsradio en Financieel Dagblad voor de campagne #UnmaskTheTruth. Verschillende medewerkers gingen op de foto om hun solidariteit te tonen voor bedreigde journalisten wereldwijd.

Over de hele wereld wordt journalisten het zwijgen opgelegd en worden ze belemmerd in hun pogingen om de waarheid te rapporteren en machthebbers verantwoordelijk te houden voor hun daden. Journalistiek is geen misdaad. De campagne #UnmaskTheTruth roept op om solidariteit te tonen met alle journalisten die onder druk staan en belemmerd worden door geweld, censuur of vervolging.

Unmask The Truth actie bij BNR en FD

Marieke Le Poole, Hoofd Marketing en Communicatie bij Free Press Unlimited: “Wij zijn deze campagne gestart omdat, zeker in tijden van crisis, betrouwbare informatie levens kan redden. Daarvoor moeten journalisten hun werk kunnen doen zonder gevaar te lopen. Het monddood maken van journalisten moet stoppen.”

Meerdere redacteurs, schrijvers en journalisten gaven gisteren gehoor aan de oproep en gingen op de foto met een mondkapje met daarop Unmask The Truth of Stop Silencing Journalists. Medewerkers van Free Press Unlimited vroegen aan hen waarom ze het belangrijk vonden zich hiervoor uit te spreken. Meredith Greer, redacteur BNR en columniste: “Vrije journalistiek is de basis van iedere democratische rechtsstaat.”

Fotograaf op de foto voor Unmask The Truth

Solidarity Wall

De komende weken zullen de foto’s gedeeld worden via onze online kanalen, en worden ze toegevoegd aan de Solidarity Wall. Sinds de start van de campagne op 4 augustus hebben al meer dan 40 mensen hun solidariteit getoond.

Ook Ruth Kronenburg, directeur van Free Press Unlimited, roept op tot solidariteit: “We moedigen overheden wereldwijd aan om journalisten, hun bronnen en hun werk te beschermen. Zonder journalisten weten we niet wat er gaande is in de wereld en wat er waar en onwaar is.”

Doe je ook mee aan de campagne? Vraag dan hier jouw gratis mondkapje aan en stuur een foto en een quote waarom jij het belangrijk vindt je solidariteit te tonen naar social@freepressunlimited.org.

Foto’s: Jeppe Schilder

Dit artikel is afkomstig van de website van Free Press Unlimited:

https://www.freepressunlimited.org/nl/nieuws/unmask-the-truth-actie-voor-de-deur-van-bnrfd

Categorieën
Free Press Unlimited

#UnmaskTheTruth

Over de hele wereld worden journalisten het zwijgen opgelegd en worden ze belemmerd en aangevallen in hun pogingen de waarheid te rapporteren. Het is tijd voor ons om onze solidariteit met bedreigde journalisten te tonen. Daarom start Free Press Unlimited de solidariteitscampagne: #UnmaskTheTruth! Doe mee!

Dit artikel is afkomstig van de website van Free Press Unlimited:

https://www.freepressunlimited.org/nl/unmaskthetruth

Categorieën
Free Press Unlimited

Campagne: Unmask The Truth

Op 4 augustus start Free Press Unlimited de solidariteitscampagne #UnmaskTheTruth. Door speciale mondkapjes te dragen tonen we onze solidariteit met alle journalisten die onder druk staan en belemmerd worden door geweld, censuur of vervolging, in het bijzonder de Filipijnse journaliste Maria Ressa. Ze riskeert een gevangenisstraf van zes jaar vanwege haar kritische berichtgeving en onthullingen over misdaad en corruptie.

Over de hele wereld wordt journalisten het zwijgen opgelegd en worden ze belemmerd in hun pogingen om de waarheid te rapporteren en machthebbers verantwoordelijk te houden voor hun daden. Hun apparatuur wordt gestolen en vernietigd; ze worden aangevallen of vervolgd. Journalistiek is geen misdaad. Juist in tijden van crisis, waarin betrouwbare informatie levens kan redden, moeten journalisten hun werk kunnen doen zonder gevaar te lopen. Daarom zegt Free Press Unlimited: Het monddood maken van journalisten moet stoppen!

Photo of Maria Ressa, CEO of Rappler in the Philippines. By DW/M. Magunia

“Dit gaat over ons allemaal. Persvrijheid is de basis voor elke recht dat je hebt als [Filipijns] burger. Laat ons ons werk doen.” – Maria Ressa na haar veroordeling. Photo credit: DW/M. Magunia.

Solidariteit met bedreigde journalisten

Het is tijd voor ons om onze solidariteit met bedreigde journalisten te tonen. We hebben recht op betrouwbare informatie, dus hebben wij de media en journalisten nodig om onderzoek te verrichten en de waarheid te rapporteren. We moeten opstaan voor Maria Ressa en iedere andere journalist in het veld die onder druk wordt gezet of wordt aangevallen. Genoeg is genoeg! Laten we ons samen uitspreken. Doe met ons mee!

Doe mee aan de campagne!

Toon je solidariteit en uit je steun door een foto van jezelf te maken met het #UnmaskTheTruth-masker en deel deze online. Dit moet je doen:
Stap 1: Vraag een mondkapje aan via dit online formulier in.
Stap 2: Maak een foto van jezelf terwijl je het mondkapje draagt (zorg ervoor dat de tekst duidelijk en leesbaar is).
Stap 3: Schrijf een kort citaat die vertelt waarom je het belangrijk vindt dat journalisten hun werk kunnen doen zonder geweld, censuur en vervolging.
Stap 4: Stuur ons je foto en een korte quote via social media of e-mail [social@freepressunlimited.org].
Stap 5: Deel je foto op je eigen social media kanalen. Vergeet niet de hashtags #UnmaskTheTruth of #StopSilencingJournalists te gebruiken en tag @freepressunltd!

We zullen je foto en quote online delen en het toevoegen aan de Solidarity Wall op onze website.

Wil je meer weten? Tijdens de campagne delen wij inspirerende verhalen van journalisten die meerdere uitdagingen en tegenslagen hebben overwonnen in hun missie de waarheid te ontmaskeren. We geven inzicht in het werk van journalisten door middel van podcasts en informatieve stukken over onderzoeksjournalistiek en het ontkrachten van desinformatie.

Steun journalisten wereldwijd. Steun persvrijheid. Toon je solidariteit!

Dit artikel is afkomstig van de website van Free Press Unlimited:

https://www.freepressunlimited.org/nl/nieuws/campagne-unmask-the-truth

Categorieën
Free Press Unlimited

Kennisuitwisseling onder media uit Midden-Amerika en Oost-Europa

Onafhankelijke media organisaties uit drie Midden-Amerikaanse en vijf Oost-Europese landen hebben zich aangesloten bij het Free Press Unlimited Viable Media for Empowered Societies (VIMES) -project. De deelnemers wisselen vaardigheden en kennis uit met als doel hun positie in de samenleving te versterken.

Het VIMES-project richt zich op de verslechterende toestand van onafhankelijke media en journalisten, met name vrouwen, in Midden-Amerika en Oost-Europa. De media organisaties die zich bij VIMES hebben aangesloten, zijn gevestigd in El Salvador, Guatemala, Nicaragua. Armenië, Belarus, Georgië, Moldavië en Oekraïne. Door hun baanbrekende berichtgeving en pro-democratische houding staan ze onder grote politieke en economische druk in hun land, en komt hun veiligheid in gevaar. Om hun positie in de samenleving te versterken, delen de media organisaties hun ervaringen, kennis en content met elkaar.

Eerste trans-Atlantische bijeenkomst

De COVID-19 pandemie heeft impact gehad op de verslaggeving en levensvatbaarheid van de samenwerkende mediakanalen. Tijdens hun eerste trans-Atlantische Zoom bijeenkomst op 22 april 2020, deelden mediaprofessionals uit alle acht landen met elkaar hoe hun redacties met deze uitdagingen omgaan. De pandemie heeft een negatieve invloed op de media in de regio’s en er zijn ook overeenkomsten in hoe de verschillende regeringen daarop reageren. Zo ontkennen zowel de Nicaraguaanse als de Wit-Russische regering het bestaan van de COVID-19-crisis, en er zijn overeenkomstige verhalen over corruptie en autoritarisme.

Steun van Free Press Unlimited

Free Press Unlimited faciliteert de trans-Atlantische samenwerking en kennisuitwisseling. Dit maakt het voor de deelnemende media makkelijker om elkaars content te delen. Zo is het rapport van El Faro over mensen die witte vlaggen gebruiken als noodkreet tijdens de quarantaine opnieuw gepubliceerd door Euroradio (Belarus), Coda (Georgië) en Ziarul de Garda (Moldavië). Free Press Unlimited deelt ook haar ervaring en expertise om de media organisaties te helpen de kwaliteit van hun content te verbeteren en de betrokkenheid van het publiek te vergroten. Een manier om dat te doen is door innovatieve content, formats en werkwijzen te produceren en te verspreiden. De partners leren een aantal van hun verhalen in een nieuwe jasje te stoppen, bijvoorbeeld van een traditioneel format in schrift, naar een multimedia format. Een voorbeeld hiervan is het artikel van het Armeense mediahuis CivilNet, waar door middel van een video wordt verteld hoe boeren gedwongen werden vee naar slachthuizen te brengen die eigendom zijn van de families van overheidsfunctionarissen.

Free Press Unlimited organiseert ook trainingen. In maart hebben zeven vrouwelijke journalisten uit Wit-Rusland, Oekraïne, Georgië en Armenië deelgenomen aan een praktische veiligheidstraining, gericht op fysieke veiligheid. De vrouwelijke journalisten leerden hoe ze arrestatie kunnen vermijden, hoe ze om kunnen gaan met verhoren en adequaat kunnen reageren in het geval huiszoeking van hun kantoor.

Het hosten van een sessie op RightsCon

Op 30 juli verzorgen experts van de media organisaties die bij VIMES zijn aangesloten, een online sessie op RightsCon, ‘s werelds belangrijkste evenement op het gebied van mensenrechten in het digitale tijdperk. Op basis van hun eigen ervaring bespreken ze bedrijfsmodellen en verschillende manier om de betrokkenheid bij je publiek te vergroten die passen bij onafhankelijke media. Het wereldwijde platform zal ook gebruikt worden om bewustzijn te creeren en de steun vanuit de international community te vergroten.

Foto boven artikel: El Faro –  Carlos Barrera.

Dit artikel is afkomstig van de website van Free Press Unlimited:

https://www.freepressunlimited.org/nl/nieuws/kennisuitwisseling-onder-media-uit-midden-amerika-en-oost-europa

Categorieën
Free Press Unlimited

Wederopleving van onafhankelijke journalistiek in de stad Kruševac

Kruševac Grad is een klein maar toegewijd onafhankelijk mediahuis in het zuidoosten van Servië. De redactie bevond zich al jaren in een voortdurende strijd om te overleven en was ten einde raad. Deelname aan Local Press Lab, een nieuw project van Free Press Unlimited, keerde het tij voor hen. “Als er zoiets als het lot bestaat, weet ik zeker dat het iets te maken heeft met dit verhaal”, zegt Nada Budimovic, hoofdredacteur bij Kruševac Grad.

Nada Budimovic werkt al meer dan 40 jaar in de journalistiek. Gedurende die tijd heeft ze het medialandschap in Servië steeds vijandiger zien worden tegenover onafhankelijke en lokale mediahuizen. “Ik kan oprecht zeggen dat we elke dag onafhankelijke journalistiek verdedigen. In de stad Kruševac zijn bijna alle media direct of indirect in handen van mensen die hoge posities bekleden in SNS, de huidige regeringspartij in Servië”, legt Budimovic uit.

Media incubator

Omdat onafhankelijke media in Servië steeds meer onder druk komen te staan, heeft Free Press Unlimited in het najaar van 2019 het Media Incubator project opgezet. Onderdeel hiervan is het pilot-project Local Press Lab, gericht op het vergroten van de aanwezigheid van vier lokale mediahuizen in Kosovo en Servië. Een van die mediahuizen was Kruševac Grad. Budimovic: “Voordat Local Press Lab op ons pad kwam, voelden we ons uitgeput en wanhopig. We hebben jarenlang onophoudelijk gevochten om onze onafhankelijkheid te behouden. We zagen het lokale medialandschap in Servië langzaam uit elkaar vallen. Local Press Lab was voor ons een openbaring. Het gaf ons de vreugde in ons werk terug en herinnerde ons eraan waarom we het doen.”

Vier maanden lang volgde het Kruševac Grad-team een intensieve training. Een belangrijk onderdeel van de training was om hen te laten zien hoe ze hun online aanwezigheid kunnen vergroten. “We hadden onze sociale mediakanalen in 2016 gecreëerd, maar we waren niet echt actief geweest. Tijdens Local Press Lab activeerden we onze sociale media en leerden ermee werken. Kennis die echt belangrijk werd na het uitbreken van de COVID-19-pandemie, omdat de meeste informatie via online platforms werd verspreid”, aldus Budimovic.

Opnieuw verbinding maken met de gemeenschap

Tijdens de training kwam het team met meer dan 20 nieuwe ideeën om hun achterban te betrekken bij hun werk. Sommige hiervan hebben ze direct toegepast, bijvoorbeeld het houden van online peilingen over lokale vraagstukken, en burgers oproep om foto’s in te sturen van lokale plaatsen die voor hen dierbaar zijn. Dit gaf het team nieuwe manieren om contact met hun publiek te maken en leerde hen zich aan te passen aan de behoeften van de lokale gemeenschap. “Kruševac Grad heeft altijd gestaan voor het brengen van nieuws dat belangrijk is voor alle verschillende individuen in de stad”, zegt Budimovic. “Onze vernieuwde activiteit op sociale media heeft ons geholpen om zichtbaarder te worden en meer te communiceren met onze community. De reactie van het publiek op deze veranderingen was echt ongelooflijk.” Dankzij deze inspanningen heeft Kruševac Grad het aantal volgers op hun sociale mediakanalen vertienvoudigd.

De redactie van Kruševac Grad gebruikt echter meer dan alleen online middelen om met hun achterban in contact te komen. Budimovic: “Een van de ideeën die we binnen dit project hebben geïmplementeerd is ‘Koffie met journalisten’. We organiseren maandelijkse ontmoetingen met onze lezers in een paar van de populaire cafés in Kruševac om hun mening en suggesties te horen over waar ze willen dat wij over schrijven.”

Een onverwacht resultaat

In de afgelopen maanden heeft Kruševac Grad het zelfvertrouwen teruggevonden, wat resulteerde in de aanvraag voor het COVID-19 Steunfonds van het European Journalism Center. Van de 988 aanvragen kregen 57 organisaties, waaronder Kruševac Grad, financiering. “Voor ons is dit een direct en onverwacht resultaat van onze deelname aan Local Press Lab. De subsidie is een bevestiging van onze geloofwaardigheid en van het vertrouwen dat we van ons publiek ontvangen,” zegt Budimovic met trots.

Het fonds zal de organisatie eindelijk wat verlichting brengen. “We zijn van plan om dit fonds te gebruiken om ons kantoor en mediahuis op alle mogelijke manieren te versterken. Een deel van het geld gaat naar het betalen van rekeningen en salarissen; de pandemie en de noodtoestand zorgden voor een enorme daling van ons inkomen. Het meeste geld zal worden gebruikt om onze apparatuur te moderniseren, het aantal journalisten in ons team te vergroten en om door te gaan op dit nieuwe pad dat we zijn ingeslagen”, zegt Budimovic.

Het Media Incubator project geeft lokale, onafhankelijke journalistiek in de Westelijke Balkan een belangrijke en broodnodige impuls. In het geval van Kruševac Grad gaf het de medewerkers de motivatie terug om door te gaan met wat ze de afgelopen 18 jaar hebben gedaan: het brengen van volledige en onafhankelijke informatie aan de mensen van Kruševac.

Dit artikel is afkomstig van de website van Free Press Unlimited:

https://www.freepressunlimited.org/nl/nieuws/wederopleving-van-onafhankelijke-journalistiek-in-de-stad-krusevac

Categorieën
Free Press Unlimited

Platform SIRA documenteert mensenrechtenschendingen in Mali

Het nieuwe digitale platform SIRA (Systeem voor Digitale Documentatie en Analyse) werd op 24 juni 2020 tijdens een online persconferentie gelanceerd. Het doel van het platform is het verzamelen, visualiseren en analyseren van mensenrechtenschendingen in Mali. Het is het eerste van drie platforms die ontwikkeld zijn als onderdeel van het OCCIPRE-project, geïnitieerd door Tuwindi, Free Press Unlimited en Amnesty International Mali, en gefinancierd door de Europese Unie.

Tuwindi is sinds 2017 een Free Press Unlimited-partner. Deze organisatie voor mediaontwikkeling is gespecialiseerd in het creëren van technologische oplossingen ter ondersteuning van sociale en economische ontwikkeling op het gebied van bestuur, burgerschap, mensenrechten en democratie.

The OCCIPRE-project

Nu werken Tuwindi en Free Press Unlimited samen met Amnesty International Mali voor het OCCIPRE-project. Ramata Guissé, uitvoerend directeur van Amnesty International Mali: ¨OCCIPRE wil bijdragen aan de komst van een democratische en inclusieve Malinese samenleving waarin alle burgers alle fundamentele rechten genieten die in nationale en internationale teksten zijn vastgelegd.” OCCIPRE maakt gebruik van digitale en mobiele platforms om collectieve monitoring in de hele samenleving te stimuleren, en ook een lobby voor verantwoording en rechtvaardigheid op gang te brengen.

Launch of SIRA

SIRA is het eerste van drie platforms die door OCCIPRE worden gelanceerd. Het brengt een netwerk van meer dan 800 waarnemers samen die realtime informatie over incidenten van mensenrechtenschendingen zullen delen. Zo ontstaat er een database die openlijk toegankelijk is voor bijvoorbeeld journalisten, advocaten en mensenrechtenverdedigers.

“Dankzij SIRA krijgt het Malinese volk toegang tot betrouwbare informatiebronnen, terwijl het in staat wordt gesteld om op een participatieve, inclusieve en diverse manier bij te dragen. SIRA wordt het platform voor het verzamelen van informatie over, en het documenteren en bestreden van, mensenrechtenschendingen in Mali, waardoor een voor iedereen toegankelijk database wordt gecreëerd”, aldus Jens Kiesheyer, Free Press Unlimited-programmacoördinator voor Mali.

Data-analyse en -training

Het platform is beschikbaar als web versie en als mobiele app. De app is voornamelijk bedoeld voor het in realtime vastleggen van incidenten; de web versie maakt het ook mogelijk om gegevens te analyseren. Dit kan de gebieden van het land die het meest worden getroffen identificeren en de meest voorkomende schendingen en hun belangrijkste oorzaken opsporen. Met gebruik van deze gegevens wordt een landelijk lobby- en actieplan ontwikkeld.

Training is ook onderdeel van SIRA. 110 journalisten zullen een professionele opleiding krijgen zodat zij beter in staat zijn mensenrechten te onderzoeken en te integreren in hun verslaggeving. Ongeveer 20 advocaten zullen ook training krijgen zodat het makkelijker wordt voor slachtoffers van mensenrechtenschendingen om de juiste juridische steun te krijgen.

57 journalisten waren bij de lancering op 24 juni aanwezig. De EU-delegatie in Mali werd ook vertegenwoordigd door hoofd Bart Ouvry en hoofd van de politieke afdeling, Salvador Pinto da Francoa. Er waren ook deelnemers uit Kidal, wat anders een vrij ontoegankelijke regio is.

SIRA is het eerste van drie digitale platforms. De andere twee platforms, Xensa en Kenekanko, worden later dit jaar gelanceerd. Het doel van Xensa is Malinese bloggers in staat te stellen contact te leggen met hun lokaal gekozen politici. Kenekanko wordt de Malinese versie van Publeaks van Free Press Unlimited, een platform waar klokkenluiders aan onderzoeksjournalisten veilig kunnen rapporteren over gevallen van corruptie en andere misdaden.

Dit artikel is afkomstig van de website van Free Press Unlimited:

https://www.freepressunlimited.org/nl/nieuws/platform-sira-documenteert-mensenrechtenschendingen-in-mali

Categorieën
Free Press Unlimited

Onafhankelijke journalistiek en media in nog zwaarder weer sinds COVID-19

Begin april uitten we al onze grote zorgen over de effecten van COVID-19 op media en journalisten wereldwijd. De gezondheidscrisis heeft de situatie van journalisten die al kwetsbaar waren in veel gevallen nog verder verslechterd. Sinds het begin van de pandemie is de druk op journalisten toegenomen; door veel overheden zijn noodmaatregelen versneld ingevoerd, en de toegang tot informatie werd nóg verder ingeperkt. Twee maanden later bevindt de onafhankelijke media zich in een crisis: de onderdrukking is verder doorgevoerd en het is maar de vraag of de onafhankelijke journalistiek COVID-19 (financieel) overleeft.

Het belang van betrouwbare informatie

Toegang tot betrouwbare informatie is in tijden van crisis cruciaal, want op tijd toegang hebben tot betrouwbare en feitelijke informatie kan letterlijk levens redden. In deze gezondheidscrisis is het belangrijker dan ooit dat het beleid van overheden kritisch tegen het licht wordt gehouden. Toch wordt het steeds moeilijker om dit te doen doordat in veel landen de druk op de media en journalisten drastisch toeneemt.

Faillissementen in de mediasector

Veel onafhankelijke journalisten en mediahuizen staan daarnaast op de rand van faillissement omdat een groot deel van hun inkomsten uit advertentieruimtes komt te vervallen. Daarbij krijgen veel lokale journalisten en freelancers nauwelijks opdrachten meer, wat leidt tot een verdere inperking van een pluriform en kritisch medialandschap.

Fysieke bedreigingen en geweld

Journalisten krijgen steeds vaker te maken met fysieke bedreigingen en geweld. Zo worden journalisten wereldwijd meer en meer beperkt in hun bewegingsvrijheid, wat de uitvoering van hun werk belemmert of zelfs onmogelijk maakt. Op Aruba is bijvoorbeeld onlangs een onafhankelijke journaliste gearresteerd en ondervraagd toen zij tijdens de avondklok haar werk deed. Ook werd een medewerker van onze partner in Venezuela gearresteerd toen hij pakketten beschermingsmateriaal van Free Press Unlimited wilde ophalen. Daarnaast zien we dat journalisten fysiek geweerd worden van persconferenties. Dit gebeurde bijvoorbeeld in Servië, Macedonië, de Filipijnen en Florida.

Bovendien worden journalisten steeds vaker fysiek bedreigd en zelfs aangevallen. In Oeganda, Kenia en India werden journalisten aangevallen door politie en veiligheidstroepen. Daarnaast worden journalisten regelmatig het slachtoffer van geweld door demonstranten, zoals in Duitsland en Bolivia het geval was.

Toenemende arrestaties

Journalisten worden steeds vaker willekeurig gearresteerd, in hechtenis genomen of aangeklaagd omdat ze informatie publiceerden die de autoriteiten niet zint. Dit resulteert vaak in langdurige juridische processen, die bovendien hoge kosten met zich mee brengen. Op dit moment zijn al meer dan 130 journalisten gearresteerd of anderszins verwikkeld in een juridisch proces.

Fake news wetgevingen

Veel landen voeren versneld fake news laws door die het verspreiden van ‘valse informatie’ over COVID-19 criminaliseren. Dergelijke wetten worden vaak bij decreet doorgevoerd onder een uitgeroepen noodtoestand. Onder het mom van COVID-19-bestrijding kunnen journalisten worden opgepakt of vervolgd. De fake news laws staan ongetwijfeld in verband met de wereldwijde toename van arrestaties van journalisten. Zo zijn er in Iran, Belarus, Niger, Hongarije, Turkije en Swaziland onder dergelijke wetgeving al meerdere journalisten vervolgd. Bij veel fake news laws is onduidelijk of deze wetgeving van kracht zal blijven nadat de noodtoestanden zijn beeindigd. Wij maken ons zorgen over de lange termijneffecten die verregaande inperkingen van persvrijheid onder de pandemie zullen hebben op de onafhankelijke journalistiek. Het is essentieel dat dergelijke fake news laws worden teruggedraaid.

Wat doet Free Press Unlimited tijdens COVID-19

Free Press Unlimited en haar partners zetten zich in meer dan 40 landen in om, ondanks de toenemende druk op media en journalisten tijdens COVID-19, de bevolking van betrouwbare informatie te blijven voorzien. Via onze fondsen zoals het Legal Defense Fund (voor juridische ondersteuning voor journalisten) en Reporters Respond (het fonds voor noodhulp aan journalisten) ondersteunen we wereldwijd media en journalisten met:

  • Beschermingsmaterialen zodat ze veilig kunnen rapporteren over COVID-19. Tot nu toe hebben we ruim 2.400 journalisten geholpen in o.a. Venezuela, Indonesië, Irak, Somalie en Bosnie-Herzegovina;
  • Juridische ondersteuning aan journalisten die door verslaggeving over COVID-19 worden aangeklaagd of gearresteerd, o.a. in de Sahel, Centraal Amerika en de Hoorn van Afrika;
  • Psychosociale ondersteuning aan journalisten in o.a. de Balkan;
  • Digitale bescherming zoals VPNs en webcambescherming tegen monitoring door repressieve regimes, zoals in Noord-Macedonie;
  • Relocation tegen hevige bedreigingen door onderdrukkende regimes.

Ook zijn we een nieuwe campagne gestart: Samen voor Betrouwbare Informatie, waarin we door middel van verhalen en podcasts het belang van betrouwbare informatie wereldwijd belichten. Daarnaast werken we mee aan een wekelijks gelivestreamd programma van Pakhuis de Zwijger, Emerging Stories, over het effect van COVID-19 op journalistiek.

Dit artikel is afkomstig van de website van Free Press Unlimited:

https://www.freepressunlimited.org/nl/nieuws/onafhankelijke-journalistiek-en-media-in-nog-zwaarder-weer-sinds-covid-19