Categorieën
Exodus Nederland Maatschappij Nieuwsbericht

Gedichtenwedstrijd ‘19

Geluk in scherven, het thema van de 11e gedichtenwedstrijd die vorige maand is gestart. Samen met Ark Mission, KRO-NCRV en Dienst Geestelijke Verzorging van DJI nodigen wij (ex-) gedetineerden uit om op een creatieve manier hun gevoel op papier te zetten.

Tot 1 juli kunnen de gedichten worden opgestuurd naar: info@exodus.nl

Zet het op papier
Voor gedetineerden is het soms makkelijker om hun gevoelens op te schrijven dan erover te praten. Dit helpt hen om gevoelens niet te onderdrukken.

“Dichten heeft mij geholpen om meer over mezelf te weten te komen.”
– winnaar gedichtwedstrijd 2018

De winnaar
Wij motiveren de gedetineerden om mee te doen door een prachtige prijs aan de winnaar te geven. Een onafhankelijke jury bekijkt de gedichten die vóór 1 juli binnenkomen. Zij zoeken de drie beste gedichten uit. De winnaar wordt uiteindelijk gekozen door singer-songwriter Tim Knol! Hij zet dit op muziek en maakt er een echt nummer van. Tijdens het Exodusconcert op 15 oktober laat hij het nummer horen in de PI Arnhem.

Uitzending op Radio 5
Het Exodusconcert wordt live uitgezonden vanuit de PI. Iedereen kan meeluisteren tijdens het KRO-NCRV programma op Radio 5, Volgspot. 

Juryleden
– Jan van Gils – Directeur Exodus Nederland
– Hijlco Span – Radio presentator KRO-NCRV
– Anne van Voorst – Adjunct hoofdpredikant Protestantse DGV
– Jolanda Kromhout – Manager projecten Ark mission
– Tsead Bruinja – Dichter des vaderlands

Thema
Het thema voor de gedichtenwedstrijd is; Geluk in scherven. Op het moment dat je gedetineerd bent, ligt je geluk aan scherven. Maar iedereen kan van deze scherven iets prachtigs maken. Met dit thema proberen wij de dichters het slechte in iets moois om te zetten. Immers, scherven brengen geluk.

Gedichtenwedstrijd 2018
Het Exodusconcert vorig jaar was een groot succes met artiest Jeangu Macrooy. Luister het hele concert terug.

Categorieën
Exodus Nederland Maatschappij Nieuwsbericht

“Woedend!”

In de aanloop naar de verkiezingen van 20 maart 2019 voor de provincie, overweeg ik wel eens dat een rol in de politiek mij best aanspreekt. Meedenken en meebeslissen, in het grote of hele kleine. Inhoudelijk debat en invloed in de samenleving. Samen met andere politici bijdragen aan een waardevolle samenleving met ruimte voor allen, een veilig en prettig leefklimaat en steun voor hen die het niet goed redden.

Maar vandaag niet, vergeet het maar! Ik moet er niet aan denken momenteel. En natuurlijk heeft dat te maken met de presentatie van een aantal landelijke politici en met wat zij zeggen. Niks inhoudelijk debat of samenwerken, slechts scoren ten koste van anderen. En natuurlijk is deze observatie niet nieuw en gaat het in de samenleving al vaak over het afglijden van de politieke moraal. Maar deze keer weer, komt een aantal gemaakte opmerkingen binnen bij mij.

Forum voor Democratie koppelt het vreselijke incident in Utrecht van afgelopen 18 maart aan het beleid van de regering. Wat een ongelofelijke kille en ‘gestoorde’ opmerking. De PVV vraag zich af hoe het toch mogelijk is dat de verdachte ZOMAAR vrij rondliep. Impliciet wordt daarmee gezegd dat het incident voorkomen had kunnen worden.

Er ontstaat een ongekende woede in mij over deze opmerkingen. Woede omdat koppelingen worden gemaakt die wat mij betreft niet kloppen en nog meer schade zullen aanbrengen in onze prachtige samenleving. Er zijn nu misschien wel mensen die aangestoken worden door deze ‘haat koppelingen’ en een besluit nemen iets gruwelijks te doen. Het was misschien eerst nog een idee, maar wellicht gevoed wordt de werkelijkheid. Kwaad wordt vaak met kwaad vergolden. Ik hoop zo dat dit niet zal gebeuren.

Woede, ook omdat vele mensen door deze partijen te kakken worden gezet. Mede politici, bestuurders, gewone eerzame burgers en wij die werken in het strafrecht systeem. Elke dag worden er op veel plekken moedige keuzes gemaakt. Met oog op het perspectief van een verdachte/ dader, rekening houdend met de slachtoffers en gericht op de veiligheid in de samenleving. Deze moedige keuzes zijn soms (meestal achteraf) gezien niet goed geweest of zijn niet goed uitgepakt. Soms met zeer ernstige gevolgen. Maar moeten de mensen die in het belang van de samenleving het lef hebben deze keuzes te maken (impliciet) ook de schuld krijgen van wat zieke en gestoorde mensen doen? Ik dacht het niet!

Er zijn gelukkig ook andere politici die beheerst deze partijen aanspreken op hun gedrag. Of dat helpt weet ik niet, maar dat het moet en dat telkens weer, lijkt mij duidelijk. Soms veranderen mensen en hun meningen. Er zijn politici die het genuanceerde verhaal vertellen en hebben geleerd hun boosheid onder controle te houden, knap. En het gaat mij nu helemaal niet om partijpolitiek maar om het opstaan tegen ongefundeerde niet behulpzame opmerkingen.

Mijn woede motiveert mij ook alleen maar weer meer om met Exodus en onze ketenpartners vol overtuiging ons werk te doen. Dat hebben deze twee partijen met hun lompe opmerkingen dan toch maar bereikt. En mijn ambitie om ooit wellicht iets in de politiek te gaan doen, is ook alleen maar weer toegenomen. Ik zou deze partijen bijna (ironisch) willen bedanken, maar het onderwerp is hiervoor echter te serieus.

Er valt nog zoveel te zeggen over de wereld waarin wij werken. Het specifieke unieke verhaal van elke dader, de onderbouwing van bepaalde keuzes, de achtergrond en bedoeling van onze rechtstaat en hoe uiteindelijk investeren meer effect heeft dan afschrijven. Misschien kom ik daar nog wel eens mee. Nu moest eerst die woede worden gekanaliseerd.

Marc Groenendijk
Directeur-bestuurder Exodus Midden Nederland

Deze blog is terug te lezen op de LinkedIn-pagina van Marc.

Categorieën
Exodus Nederland Maatschappij Nieuwsbericht

“Aan tafel! Straks is het te laat”

Dat doen ze goed die ziekenhuizen. Tafels vol tijdschriften, gratis koffie en lekkere zitjes. Bedoeld om mensen op hun gemak te stellen die wachten op moeilijke boodschappen of moeten bijkomen van een ingreep. Maar vandaag kwam ik er achter dat dit ook wel bedoeld lijkt als compensatie voor het uitlopen van afspraken. Het komt heel vaak voor dat mensen ruim een uur moeten wachten, hoe slim is het dan hen wat afleiding te bieden. Om te voorkomen dat mensen zich continu ergeren en hun ongenoegen duidelijk kenbaar maken.

Maar vandaag leek het niet te werken, wat een gemopper om mij heen. Alsof al die mensen hun tijd altijd zo nuttig besteden. Maar als het geen eigen keuze is vinden wij het blijkbaar moeilijk en is elke 5 minuten uitstel niet te verdragen. Ik kan hier nu een heel betoog gaan houden over het omgaan met dingen die anders gaan of hoe uit veel situaties iets goeds te halen valt. Hoe nuttig bepaalde momenten van confrontaties zijn,  dat je geen regie hebt over je eigen tijd. Ik zou uiteraard iets kunnen zeggen over mensen in de gevangenis en hoe hun regie over de tijd is. Of wat te denken van ouderen in verpleeghuizen voor wie de dagen een aangesloten brij lijken. En……

Ik was voorbereid, had een boek mee en zou mijn tijd wel doorkomen. Vrij dwingend werd mijn aandacht echter gevraagd door een ouder echtpaar die, dat voelde ik aan alles, graag een praatje wilden maken. Uit fatsoen reageerde ik wat en probeerde telkens weer “in mijn boek te duiken”. Geen zin en ook geen behoefte aan dat gezeur om mij heen. Maar ja, je voelt het al aankomen, dat ging niet lukken. Gelukkig maar.

Er ontstond een indringend gesprek, deze mensen waren recent hun zoon verloren, zomaar opeens. Verbaasd, vertwijfeld, geëmotioneerd en toch ook nuchter vertelden zij over hoe zij hun dagen doorkwamen. Hun goede oude dag was niet meer. Er was zelfs gedoe over rekeningen die betaald moesten worden aan de woningcorporatie omdat de woning te laat was opgezegd. De vrouw wilde het maar laten rusten, hij was strijdbaar en had het gevecht met de corporatie m.i. nodig. Iedereen gaat anders met hevig verdriet om.

Ik was even in verwarring, waarom was ik door hen gekozen om dit verhaal te delen? Was het een magisch moment, was er een boodschap voor mij? Ik denk uiteindelijk dat het gewoon een toevallig ontmoeting was die zomaar aan die tafel in dat ziekenhuis ontstond. Met dank aan het feit dat onze afspraken uitliepen. Een ontmoeting die ik niet had willen missen, ik heb veel van deze mensen geleerd in die korte tijd.

Volgende week zitten velen van ons aan een andere tafel, die van de kerstmaaltijd. Verplicht komen opdraven, gespannen sfeer, teveel drank en gedoe. Of juist met veel zin, liefde en goede gesprekken. Mensen alleen aan tafel, mensen die worden gemist. Het kerstmaal bereid met producten van de voedselbank. Of juist overdaad die schaadt. Een tafel waar iedereen welkom is of waar “het andere” wordt geweerd.

Waar je ook moet of mag zijn, maak er wat van. Zoals het oudere echtpaar mij vertelde, want voor je het weet is het te laat.
 

Je weet maar nooit, ooit komt het moment
Dat ik jou niet meer, kan vertellen wat ik denk
Straks is het te laat, om te zeggen wat ik wou
Hoeveel ik om je geef, hoe trots ik ben op jou
Straks is het te laat, om te zeggen wat ik voel
Dus zeg ik nu alvast, hoeveel ik van je hou

                                      Diggy Dex

Hele mooie feestdagen gewenst.

Marc Groenendijk
Directeur-bestuurder Exodus Midden Nederland

Deze blog is terug te lezen op de LinkedIn-pagina van Marc.

Categorieën
Exodus Nederland Maatschappij Nieuwsbericht

Nieuwe campagne FACES vertelt de Exodus missie

Nieuwe campagne FACES vertelt de Exodus missie
 

De nieuwe publiciteitscampagne ‘Faces’ is een feit. Het stigmatiserende ‘detentie-censuurbalkje’ was de inspiratiebron voor de portretserie waarin we (ex-) gedetineerden een gezicht geven. Vijf verschillende modellen zijn gefotografeerd in de kracht van hun nieuwe bestaan na detentie. Sterk en tegelijkertijd kwetsbaar. Sterk vanwege het zelfvertrouwen dat ze uitstralen in de re-integratie periode en tijdens de opbouw naar een nieuw leven. Kwetsbaar vanwege de moeilijke momenten waar ze tegen aan lopen en goed mee om moeten gaan. De quotes in de dubbelportretten komen uit interviews met vrijwilligers en deelnemers van onze website. De pakkende tekstregels vragen om ruimte en begrip voor (ex-) gedetineerden tijdens hun re-integratie en willen  vooroordelen wegnemen.

Het eindresultaat is een sterke combinatie van beeld en tekst die de kernboodschap van Exodus laat zien:
naast (ex-) gedetineerden en hun familie.

 

Met deze campagne willen we onze naamsbekendheid en de zichtbaarheid van ons werk vergroten. Met onder andere ansichtkaarten, roll up banners en online uitingen op onze website, sociale media en tijdens evenementen en presentaties wordt de campagne ingezet. De komende drie jaar zal de FACES campagne de Exodus activiteiten ondersteunen.

Categorieën
Exodus Nederland Maatschappij Nieuwsbericht

Stel je hulpvraag aan Exodus via Signal

Zit je vader of moeder in de gevangenis en ben je op zoek naar hulp?

Stuur ons dan jouw hulpvraag via Signal

Sinds 1 juni 2018 kun je ons een bericht sturen via Signal. Signal is een betrouwbare en veilige berichtenservice die vergelijkbaar is met Whatsapp.

We hebben speciaal gekozen voor Signal in plaats van Whatsapp. We gebruiken de berichtenservice Signal in plaats van Whatsapp in verband met de risico’s op datauitwisseling naar Facebook. Signal deelt geen gegevens aan derden.

Onze medewerkers gaan vertrouwelijk om met jouw berichten en contactgegevens. Wij slaan je naam en nummer niet op in onze telefoon. Ook je berichten worden na uiterlijk een half jaar verwijderd. Jouw contactgegevens worden alleen gedeeld met derden als jij hier zelf toestemming voor geeft (bijvoorbeeld wanneer wij je doorverwijzen naar een andere hulpinstantie). Je vragen zijn dus in veilige handen bij ons!

Heb je een vraag of heb je hulp nodig? Onze medewerkers zijn elke dag bereikbaar van 15.00 – 23.00 uur.
Download de app op je mobiel en stuur je berichtje naar 06 109 276 97.
Let op: er kan niet naar dit nummer gebeld worden.

 Download de app op je mobiel via je Android of Apple App store.
 Bekijk hier een instructiefilmpje over Signal (in het Engels).

Logo app Signal
Categorieën
Exodus Nederland Maatschappij Nieuwsbericht

Hoe kun je nu herinneringen weggooien?

Je moet eigenlijk de muziek erbij horen, dan komt de tekst nog meer of juist tot leven.

        “Soon you’’ll not remember anything

        But then someday neither will I

        Tomorrow though is nothing to fear

        Because father it’s always today”

Een nummer van een nieuw album van de band Snow Patrol. Onverwachte muziek met doorleefde teksten. Onverwacht, want de band zelf ging er niet meer van uit dat zij een nieuw album zouden maken. Doorleeft, want de zanger kampte jarenlang met depressie en een alcohol verslaving. Bovenstaande tekst komt uit een nummer wat refereert aan de ziekte van Alzheimer die de vader van de zanger heeft. Weinig tijd nog om nieuwe herinneringen te creëren, weinig tijd ook om de oude herinneringen vast te leggen. Leven bij de dag.

Ik stond met allemaal dozen om mij heen op de zolder van één van de Exodus locaties. Mede naar aanleiding van de nieuwe privacywet bekeken we opnieuw ons archief. Veel oude bankafschriften, vies geworden corveelijsten van lang geleden, hand geschreven rapportages en uitgebreide notulen van plannen die nooit zijn gerealiseerd. Net als al eerder gedaan moet er een hoop worden vernietigd en dat is prima. Waarom die corveelijsten bewaren?

Er zijn echter ook nog wat mappen met kostbare herinneringen. Verslaglegging over prachtige ontmoetingen tussen deelnemers en hun familie waarin herstel plaats vond. Over confrontaties die deelnemers aan zijn gegaan, over het weer vinden van een baan. Over nieuwe vriendschappen, nieuwe liefdes, persoonlijke groei, gezonde leefstijl en de afgeronde therapie. Maar ook over pijn, teleurstelling, verdriet, terugval en falen.

Verhalen over zoveel unieke mensen en situaties die het wat mij betreft waard zijn om herinnerd te worden. In de korte tijd dat ik even wat las kwam zowel de lach als de traan al richting de oppervlakte. Het zijn verhalen die we moeten vertellen omdat het zoveel te zeggen heeft. Alleen al één traject van een deelnemer laat zien wat er nodig is om de resocialisatie te doen slagen. Het zegt veel over ontwikkelingen in de forensische zorg, het zegt veel over de worstelingen van onze deelnemers. Het laat ook zien waar “het systeem” faalt, waar regels leiden tot gedonder en ellende soms en hoe destructief verslaving is. Het geeft een eerlijke inkijk in de wereld van de forensische zorg. Een wereld op het snijvlak van zorg en veiligheid. Een reëel beeld als tegengeluid bij sommige sentimenten in de samenleving.

Het geeft ook materiaal voor (sociale) opleidingen, over wat de medewerkers allemaal meemaken. Hoe groot hun handelingsbekwaamheid, professionaliteit en draagkracht moeten zijn. Wat zij emotioneel allemaal moeten verwerken en hoe zij voor elkaar kunnen zorgen. Kritisch indien nodig, ondersteunend en met zorg als basishouding.

De tekst van het liedje van Snow Patrol activeert in mij het besluit dat de herinneringen die in ons archief zitten moeten worden vastgelegd. En dat moet snel voordat het te laat is, de herinneringen te ver weg raken of moeten worden vernietigd. We zullen nog lang veel nieuwe herinneringen creëren en het is goed om te leven in het hier en nu en niet bang te zijn voor de toekomst. Maar ik wil ook niet bang zijn dat we ons kostbare kapitaal van een lange periode Exodus leven kwijtraken omdat het niet mag worden bewaard.

Dat betekent dus een opdracht om met inachtneming van alle privacy regels en afspraken de lessen, verhalen en herinneringen uit het archief te halen en te bewaren. Een klein monnikenwerk, een “Exodus uit het archief”.

Marc Groenendijk

Deze blog verschijnt maandelijks op de LinkedIn-pagina van Marc.