Categorieën
Bartimeus Fonds

Richtlijnen toegankelijke dagjes uit op 1,5 meter

Dinsdagmiddag 30 juni vond in Den Haag de overhandiging plaats van de aanvulling op het protocol ‘Veilig Samen Uit’ aan staatssecretaris Mona Keijzer van Economische Zaken en Klimaat.

De staatssecretaris is enthousiast over het initiatief van de community ‘ToegankelijkDagjeUit’:

Dit past ook heel erg bij het ministerie van Economische Zaken en Klimaat, want ook mensen met een beperking hebben een portemonnee. Dit geeft vertrouwen dat het gewoon kan en dat het ook veilig kan! Dank jullie wel voor al het werk dat jullie gedaan hebben.

Ervaringsdeskundigen, ondernemers, belangenbehartigers en experts uit verschillende disciplines hebben een aanvulling geschreven op het 1,5 meter protocol van de Club van Elf en de Nederlandse Vereniging van Dierentuinen ‘Veilig samen Uit ’. De koepel van de 23 grootste Nederlandse dagattracties heeft dit protocol gemaakt vanwege de nieuwe 1,5 meter samenleving. Er was in het protocol nog onvoldoende aandacht voor gasten met een lichamelijke, cognitieve of zintuigelijke beperking, vonden de betrokken partijen, terwijl zij juist een aanpak op maat nodig hebben.

De recreatieondernemers zijn blij met de input: ‘Er is veel wat wij niet weten. Die ervaringskennis moeten we ophalen. Wat heb jij nodig? Hoe kunnen wij dit toegankelijk en veilig maken? Samen!’ (Coen Bertens, parkdirecteur de Efteling). Dagattracties weten nu waar ze op kunnen letten om ook deze bezoekers gastvrij en veilig te kunnen ontvangen. Zo is het belangrijk dat er goede informatie over toegankelijkheid op de website staat van een dagattractie voor gasten met een beperking. Ook zijn de hoogte van desinfectiepunten en het borgen van eenrichtingsverkeer essentieel voor gasten in een rolstoel.

Recreatie is belangrijk voor een inclusieve samenleving

Een dagje uit is meer dan ontspannen en genieten. Het is ook ontdekken, leren, ontmoeten, zien en gezien worden. Ook richting de vanzelfsprekendheid van een inclusieve maatschappij. Zoals Rick Brink, de minister van Gehandicaptenzaken bij omroep KRO-NCRV, zegt: ‘Ook mensen met een beperking willen er graag weer op uit. Het gaat erom dat we kijken hoe je wél op een verantwoorde en veilige manier een dagje uit kunt. Dat hebben we samen uitgewerkt!’

Community ‘ToegankelijkDagjeUit’

Het is uniek dat recreatieondernemers, ervaringsdeskundigen en belangenbehartigers de handen ineen hebben geslagen. Tot nu toe werden initiatieven voor toegankelijke dagjes uit afzonderlijk opgepakt door organisaties. Er is echter meer nodig om alle dagjes uit toegankelijk te maken. Zoals Karin Stiksma van Joint Projects (initiatiefnemer community) verwoordt: ‘Plezier voor iedereen, door Iedereen! Alle partijen hebben een rol in het toepassen van het 1,5 meter protocol en in het toegankelijk maken van een dagje uit.’ Toen de eerste contouren van de 1,5 meter samenleving zichtbaar werden en Nederland weer perspectief kreeg, zijn de verschillende partijen met elkaar om tafel gegaan. De samenwerking tussen ondernemers uit de dagrecreatie en belangenorganisaties is veelbelovend. Het levert nieuwe perspectieven op voor alle deelnemende organisaties. Naast die van de gast is er bijvoorbeeld ook aandacht voor het commerciële belang van de ondernemer en het maatschappelijke belang. De community evalueert samen met gasten met een beperking hoe het 1,5 meter protocol in de praktijk werkt. De community gaat – ook op de langere termijn – dagattracties ondersteunen vanuit alle beschikbare kennis en mogelijkheden bij het breed toegankelijk maken van hun dagattracties. Met als doel dat 50% van alle dagrecreatie bedrijven in 2030 voldoet aan de basisvoorwaarden van toegankelijkheid.

Het Bartiméus Fonds is onderdeel van de Community ToegankelijkDagjeUit.

The post Richtlijnen toegankelijke dagjes uit op 1,5 meter appeared first on Bartiméus Fonds.

Dit bericht is afkomstig van de website van Bartiméus Fonds.nl:

Richtlijnen toegankelijke dagjes uit op 1,5 meter

Categorieën
Bartimeus Fonds

Inclusie moet in verkiezingsprogramma’s

Voor veel mensen is deze coronacrisis de eerste keer dat zij met beperkingen worden geconfronteerd. Maar voor mensen die bijvoorbeeld slechtziend of blind zijn is leven met beperkingen de realiteit van iedere dag. Een nieuw gevoel van saamhorigheid en empathie is ontstaan nu iedereen hier tijdelijk door is geraakt, reden voor de samenwerkende oogorganisaties om een oproep te doen aan de politiek: houd dit momentum, vast en neem inclusiviteit mee in de nieuwe verkiezingsprogramma’s!

De oproep om inclusiviteit als uitgangspunt mee te nemen in de verkiezingsprogramma’s is een initiatief van de Oogvereniging, Dedicon, Koninklijke Visio, Bartiméus, Stichting Accessibility, CBB, Bibliotheekservice Passend Lezen, Vereniging Onbeperkt Lezen, Robert Coppes Stichting en het Bartiméus Fonds. Zij refereren aan het al in 2016 door Nederland geratificeerde VN verdrag voor de rechten van mensen met een handicap.

Concreet

De oogorganisaties hebben gezamenlijk een viertal thema’s opgesteld die voor mensen met een visuele beperking van groot belang zijn. Op ieder thema doen zij concrete voorstellen aan de politiek voor aanpassingen op het huidige beleid om tot een meer inclusieve samenleving te komen. Er is aandacht voor de gedeelde verantwoordelijkheid van politiek, bedrijfsleven en burgers, daarom is een van de thema’s ‘Sociale bewustwording en inclusie’. Verder komen aan bod: ‘Inclusieve informatievoorziening en media’, ‘Mobiliteit en toegankelijke openbare ruimte’ en ‘Arbeidsparticipatie’.

Ervaringsdeskundigheid

Voor alle thema’s geldt volgens de oogorganisaties dat ervaringsdeskundigen en expertiseorganisaties zouden moeten worden betrokken bij politieke besluitvorming. Want alleen door de mensen om wie het gaat te betrekken, kan een echt inclusieve samenleving worden gerealiseerd.

The post Inclusie moet in verkiezingsprogramma’s appeared first on Bartiméus Fonds.

Dit bericht is afkomstig van de website van Bartiméus Fonds.nl:

Inclusie moet in verkiezingsprogramma’s

Categorieën
Bartimeus Fonds Focusgebieden Gezondheid en Handicaps Goede Doelen

Kunstwerk ‘Handen’ opgehangen in Doorn

‘Als je handen je ogen zijn’, dat is het thema van het levensgrote kunstwerk dat woensdag 3 juni is opgehangen bij Bartiméus in Doorn. Het kunstwerk heeft een plek gekregen aan de gevel van het gezondheidscentrum, waar het voor de bewoners een baken van herkenning vormt. Hier zijn ze ‘thuis’. Dankzij de steun van onze donateurs konden wij dit mogelijk maken, hartelijk dank!

Het kunstwerk, dat is vervaardigd door kunstenares Linda Verkaaik, is maar liefst 7 meter hoog en bestaat uit 250 handen, vastgemaakt aan een netwerk van buizen. Marijke van der Wal, projectmanager bij Bartiméus: ‘Het idee voor de handen komt van de bewoners zelf. Vanwege hun visuele beperking zijn hun handen immers extra belangrijk. Ze ontdekken er hun omgeving mee en herkennen andere mensen aan een handdruk of aanraking.’

Herkenbaar baken

‘Als plek voor het kunstwerk is de gevel van het gezondheidscentrum gekozen,’ vervolgt Marijke. ‘Vanaf dit centrale punt is het een herkenbaar baken voor bewoners, verwanten en medewerkers. Bewoners met nog een beetje zicht kunnen genieten van de zilveren, gele, groene en blauwe kleuren. De handen kunnen worden gevoeld en er kan worden geluisterd naar de wind die achter de buizen en door de handen waait. Zo is het kunstwerk een plek waar je samen kunt ontdekken, ervaren en beleven, en met elkaar in contact kunt komen.’

Kunstroute

‘In de toekomst zal het kunstwerk onderdeel worden van de kunstroute die we aan het ontwikkelen zijn. Deze gaat langs diverse kunstwerken die al op het terrein staan en allemaal zijn afgestemd op mensen die slechtziend of blind zijn. Binnen de kunstroute krijgen de verhalen achter de kunstwerken ook een plek. We denken aan plaquettes met tekst en braille. En aan de mogelijkheid om het verhaal af te luisteren, bijvoorbeeld op de smartphone via beacons op de route. De kennis over het toegankelijk maken van kunst die we hierbij opdoen, willen we delen met landelijke musea waar Bartiméus op dit gebied al mee samenwerkt.’

Gedicht

Het verhaal achter de handen is samengevat in een gedicht dat tot stand is gekomen in gesprekken met bewoners:

Zoveel mensen, zoveel handen
Handen, die mij aanraken
Handen, die mij zeggen wie jij bent
Handen, die mij van a naar b brengen
Handen, die mij professioneel en vakkundig verzorgen
Handen, die mij koesteren en troosten
Handen, die mij omarmen
Handen, die mij vasthouden en loslaten
Handen, het contact tussen jou en mij

Officiële onthulling

Op woensdag 17 juni wordt het kunstwerk officieel onthuld tijdens een, in verband met de coronamaatregelen, kleine bijeenkomst.

The post Kunstwerk ‘Handen’ opgehangen in Doorn appeared first on Bartiméus Fonds.

Categorieën
Bartimeus Fonds Gezondheid en Handicaps

‘Ook in deze coronatijd bieden wij zorg op maat.’

Door hun meervoudige beperking zijn de bewoners van Bartiméus extra afhankelijk van aanraken en nabijheid. Wat betekent dat in deze tijd van coronamaatregelen? Bestuursvoorzitter Jopie Nooren vertelt hoe de zorgmedewerkers er tóch zo goed mogelijk voor iedere bewoner zijn.

‘Voor onze 600 bewoners blijven de richtlijnen van het RIVM en de aanwijzingen van onze artsen leidend voor hoe wij ons werk doen. En we kijken goed wat iedere bewoner nodig heeft en praktisch haalbaar is. Ook in deze tijd bieden wij zorg op maat. Zo kunnen we met bewoners die doofblind zijn en een verstandelijke beperking hebben vaak alleen communiceren door hun handen aan te raken. Daarom houden we bij hen geen anderhalve meter afstand. Want zonder hun voelbare gebarentaal vereenzamen deze bewoners. Om toch de kans op besmetting met het coronavirus zo klein mogelijk te maken, werkt op elke woongroep zoveel mogelijk een vast team van zorgmedewerkers. Voor bezoek zoeken we naar veilige oplossingen, zoals een speciaal aangepaste portakabin. En onze medewerkers wassen bovenmatig veel hun handen.’

Extra zorg en aandacht

‘Ook al proberen we de zorg zo goed mogelijk te laten doorgaan, voor onze bewoners blijven de coronamaatregelen ingrijpend. Ze missen vooral hun vertrouwde contacten. Dat raakt me persoonlijk het meest. We geven ze dan ook zoveel mogelijk extra zorg en aandacht. Diverse projecten die wij al eerder dankzij de steun van donateurs van het Bartiméus Fonds konden realiseren helpen hierbij enorm. Zo biedt de beweegtuin bij het vernieuwde Henriette van Heemstra Huis de bewoners een welkome afleiding. En met de extra zorguren kan iedere bewoner even genieten van één op één aandacht.’

Hartverwarmende acties

‘Daarnaast kunnen we dankzij de steun van donateurs allerlei hartverwarmende acties mogelijk maken om onze bewoners én zorgmedewerkers te bemoedigen. Veel lokale middenstanders dragen hier ook hun steentje aan bij. Geweldig dat mensen zo omkijken naar elkaar. Ik vind het heel belangrijk dat onze zorgmedewerkers zo ervaren dat hun werk ertoe doet en mensen respect hebben voor hun inzet en betrokkenheid. Want elke dag opnieuw staan ze klaar. En ze moeten nog een lange adem hebben. Zij verdienen écht onze waardering.’

The post ‘Ook in deze coronatijd bieden wij zorg op maat.’ appeared first on Bartiméus Fonds.

Categorieën
Bartimeus Fonds Gezondheid en Handicaps

Geluksmomenten

Bartiméus Fonds ambassadeur Marjolein van den Broek neemt je mee in haar leven.

Marjolein is getrouwd en heeft twee kinderen. Vijf jaar geleden werd ze volledig blind na een operatie. ‘Ook al ben ik blind, ondanks alles heb ik een prachtig leven. Goed, leven in het donker vind ik moeilijk, maar mijn leven in het donker is wel mooi. Met super lieve mensen en een super lieve geleidehond om me heen.’ In dit blog vertelt ze over wat haar gelukkig maakt.

Mijn geluksmomenten zitten in grappige voorvallen met de kinderen en mooie ervaringen. Zo gaan mijn koorrepetities vanwege de coronapandemie niet door, maar ieder zingt thuis. Deze opnames worden gemixt. Zo klinken we toch als ons koor en blijven we verbonden. Het zorgt ook voor grappige momenten. Op een morgen was ik vol overgave aan het zingen. Ik leefde me helemaal uit en stopte al mijn emotie erin. De deur vloog open en mijn zoon riep: stil mam, ik zit in een online les! Met een knalrood hoofd hoopte ik dat zijn klas me niet had horen zingen…

Trouwjurk

Of de keer dat ik met mijn zus haar trouwjurk ging uitzoeken. Ik voelde aan de jurken en zij vertelde me hoe ze eruit zagen. In gedachten stelde ik me haar voor als stralende bruid. En toen vielen we allebei voor dezelfde jurk! Helaas konden mijn zus en zwager door corona alleen in kleine kring voor de wet trouwen. Maar op een later moment gaan we het groots vieren. Zij in de jurk die we samen hebben uitgekozen, ik kan niet wachten!

Meer lezen van Marjolein?

Volg ons op Facebook, Twitter, LinkedIn of Instagram, dan weet je direct wanneer Marjoleins nieuwe blog online komt.

The post Geluksmomenten appeared first on Bartiméus Fonds.

Categorieën
Bartimeus Fonds Gezondheid en Handicaps

‘Met mij was echt niks aan de hand.’

Blog:

Maaike zou tijdelijk slechtziend zijn, maar dat pakte heel anders uit.

‘Na drie jaar liep ik vast in mijn werk.’ Op haar 28e kreeg Maaike de diagnose neuritis optica, een ontsteking aan de oogzenuw die ernstige slechtziendheid veroorzaakt. Het zou tijdelijk zijn, maar dat pakte heel anders uit. In dit blog vertelt Maaike hoe het verder ging ná de diagnose.

Dertien jaar geleden werd ik van de ene op de andere dag slechtziend. Volgens de oogarts was de oorzaak waarschijnlijk neuritis optica, een oogzenuwontsteking. Daar schrok ik natuurlijk enorm van. Maar het goede nieuws was dat mijn zicht zich binnen twee jaar zou herstellen. Dus ik ging ervan uit dat ik zoveel mogelijk door zou kunnen gaan met mijn leven. In overleg met mijn werkgever nam ik tijdelijk afscheid van het ziekenhuis en ging aan de slag als sociaal verpleegkundige bij de GGD. Aangezien ik via het uitzendbureau aan deze baan begon, besloot ik niks te vertellen over mijn slechtziendheid. Die was er gewoon niet. Ik ging ervan uit dat het allemaal wel weer goed zou komen met mijn zicht. Het zou gewoon even duren, ik wilde geen moeilijkheden creëren. Met mij was echt niks aan de hand.

Overlevingsstand

Maar drie jaar later liep ik vast in mijn werk. Ik was steeds bezig geweest om mijn slechte zicht te compenseren, dat had me zoveel energie gekost, de rek was eruit. En tegelijk kreeg ik te horen dat er een fout was gemaakt bij het stellen van de diagnose. Mijn ogen zouden niet meer beter worden, maar alleen maar slechter. Ik schoot in de overlevingsstand en liet me meteen allerlei hulpmiddelen aanmeten. Het moment dat deze bij mij thuis geleverd werden, vergeet ik nooit meer. Ineens besefte ik dat ik hiermee verder moest en mijn zicht niet meer beter werd. Dat kwam letterlijk en figuurlijk hard binnen.

Revalideren

Ik viel uit op mijn werk als jeugdverpleegkundige, ondanks de goede begeleiding van mijn jobcoach van Bartiméus. Toen ben ik gaan revalideren in de regio. Maar omdat ik op teveel vlakken vastliep, besloot ik intern te gaan revalideren bij Visio het Loo erf in Apeldoorn. Na lang wachten, waarbij de muren op mij af kwamen en ik bijna geen uitweg meer zag, kwam er een plekje vrij.

Wie is Maaike?

Maaike (41) werkte op de openhartafdeling van een ziekenhuis. Toen ze 28 jaar was werd ze van de ene op de andere dag slechtziend. Het bleek een oogzenuwontsteking. Volgens haar arts zou ze binnen twee jaar haar zicht weer terugkrijgen. Helaas volgden er meer oogzenuwontstekingen en na de laatste, eind 2017, bleef nog slechts twee procent zicht over. In haar blogs vertelt Maaike hoe zij hiermee om is gegaan. In haar volgende blog neemt ze je mee in haar revalidatieproces, waarin ze na een moeilijke periode heeft geleerd om weer te genieten van het leven. Volg ons op Facebook, Twitter, LinkedIn of Instagram, dan weet je direct wanneer Maaikes nieuwe blog online komt.

Categorieën
Bartimeus Fonds Gezondheid en Handicaps

‘Ik geniet veel meer van de kleine dingen.’

Blog:

Mijn revalidatie was zwaar, maar heeft mij ook enorm veel gebracht.

Totaal onverwachts verloor Fred in twee weken tijd ruim tachtig procent van zijn gezichtsvermogen. Hij bleek glaucoom te hebben, een progressieve oogziekte aan de oogzenuw. In dit blog vertelt hij over zijn revalidatie. Hoe zwaar het was, maar ook hoe hij uit de strijd is gekomen en het leven nu veel bewuster ervaart.

‘Kan ik u misschien helpen?’ De stem klonk vriendelijk, maar ik was even uit het veld geslagen. Voor het eerst voelde ik mij echt gehandicapt. Ik besefte ineens dat de witte herkenningsstok de oorzaak was. Of liever gezegd de boosdoener, want ik vond het een verschrikkelijk stigma! Wekenlang had de witte stok onder de tafel gelegen. De ergotherapeut van Bartiméus had het ding na een bezoek achtergelaten. ‘Ik laat de stok toch maar even hier’, zei ze op zachte toon. Ze keek mij glimlachend aan, alsof ze veel vaker met zulke stokweigeraars te maken had. En daar stond ik dan met mijn witte stok… Voor de Kijkshop in Arnhem, wachtend op mijn vrouw. Voor het eerst in het openbaar met de herkenningsstok, na wekenlang twijfelen. Ja, in het openbaar, maar wel ver weg van mijn dorp. In een stad waar ik geen bekenden tegen het lijf kon lopen. Geen confrontaties dus. Die overtuiging moest ik al snel laten gaan. Ik had nooit gedacht dat confrontaties uit alle hoeken kunnen komen. Ze liggen altijd op de loer, ook als je ze niet verwacht. De hulpvaardigheid van de man was goed bedoeld, maar ik was totaal niet toe aan het accepteren van hulp. Ik kon mijn eigen situatie nauwelijks accepteren…

Revalideren? Echt niet!

Revalideren? Dat is toch niet nodig? ‘Jazeker’, zei de maatschappelijk werker van Bartiméus. Ze keek naar mijn vrouw, want die was net zo verbaasd. ‘We gaan een revalidatietraject opzetten’, vervolgde ze. Ik wist wel dat het goed mis was en dat ik niet meer kon leven zoals voorheen. Maar een revalidatie was op mij niet van toepassing. Echt niet! In de dagen na dit gesprek werd ik erg fanatiek: ik zou wel even laten zien dat een revalidatietraject niet nodig was. Ik ging met het OV op weg naar een afspraak. Eerst met de bus en dan overstappen op de trein. Mijn antirevalidatiehouding bleef, na het verlaten van mijn huis, nog slechts een uur overeind… Op het station van Arnhem ontdekte ik dat veiligheid en vertrouwen niet meer vanzelfsprekend waren; ik had geen vertrouwen meer in de wereld om mij heen en veilig voelde ik mij al evenmin. Wat was er toch gebeurd? Het begon al bij het verlaten van mijn huis. Het trottoir was al jaren hetzelfde, maar waar was die stoeprand? Lijn 43 naar het station was een bekende bus voor mij, maar ineens twijfelde ik aan alles. Was het wel lijn 43 en waar bevond zich de deur? Hoe moet ik inchecken en waar? Ik had dit als goedziende zo vaak gedaan, dus waarom nu die onzekerheid? Toen ik op het station van Arnhem aankwam was het mij pijnlijk duidelijk geworden: de wereld is niet veranderd, maar mijn kijk op de wereld wel! Na deze conclusie heb ik de afspraak afgezegd. Ik was niet klaar voor een andere wijze van leven. Daar had ik echt hulp bij nodig! Bij nader inzien vond ik revalideren toch geen ongelukkig gekozen woord…

Topsport

Niet lang na deze bewuste dag werd ik door Bartiméus in de steigers gezet. Er volgden mobiliteitstrainingen, workshops ter bevordering van de zelfredzaamheid in huis en gesprekken met een maatschappelijk werker. Een ICT-specialist leerde mij omgaan met de spraaksoftware op tablet, telefoon en computer. Er verscheen ook nog een ambulant begeleider ten tonele. Deze begeleider hield mij nauwlettend in de gaten en reageerde direct op negatieve signalen. Die waren er volop, want revalideren is geen pretje. Het is loodzwaar en wordt dan ook vaak vergeleken met topsport. Ik werd in deze periode constant herinnerd aan mijn visuele beperking. De revalidatie maakte nog eens extra duidelijk dat je een beperking hebt. Een ander onderdeel van het traject was het energiemanagement. Mensen met een visuele beperking hebben een energielek en een beperkte hoeveelheid energie. Ik was geen uitzondering en kreeg allerlei handvatten om mijn energie te behouden, te verdelen en indien mogelijk te verhogen. Halverwege het revalidatieproces kreeg ik een gestalttherapeut die mij wekelijks bezocht. Zoals ik al schreef werd ik in de steigers gezet, en behoorlijk stevig ook! Het was een tijd waarin alle menselijke aspecten de revue passeerden; een lange en wisselende confrontatie met mijzelf en met mijn omgeving. Een achtbaan van emoties, ontdekkingen en constateringen.

Bewuster leven

Nu, drie jaar later, kijk ik met veel plezier terug op deze tijd. Natuurlijk was het een zware periode, maar ik ben als een nieuw mens uit deze strijd gekomen! De revalidatie heeft mij laten zien dat de wereld nog steeds aan mijn voeten ligt. Er zijn prachtige alternatieven om toch je doelen te bereiken, ook al heb je een visuele handicap. De hulpverleners van Bartiméus waren onvermoeibaar en hebben mijn behoeften steeds voorrang gegeven. Ik ervaar het leven nu anders dan voorheen. Misschien leef ik bewuster, want ik geniet veel meer van de kleine dingen. Tegen iedereen, die aan het begin van een revalidatietraject staat, wil ik het volgende zeggen: geef de hulpverleners van Bartiméus het absolute vertrouwen. Zij weten als geen ander wat er nodig is om weer zelfstandig te kunnen leven. Schroom vooral niet om eigen wensen kenbaar te maken. Geef het hele proces en de onderdelen daarvan de tijd. Tijd en rust zijn heel belangrijke factoren. Geef emoties alle ruimte en maak alles bespreekbaar.

Wie is Fred?

Totaal onverwachts verloor Fred in twee weken tijd ruim tachtig procent van zijn gezichtsvermogen. Hij bleek glaucoom te hebben, een progressieve oogziekte aan de oogzenuw. Na een intensieve revalidatie bij Bartiméus heeft hij nu zijn leven weer aardig op de rit. Hij is zelfs weer aan het werk, als voorlichter bij het Bartiméus Fonds. Fred is 26 jaar getrouwd met Atie. Samen hebben zij één kind. Volg ons op Facebook, Twitter of LinkedIn, dan weet je direct wanneer er nieuwe blogs online komen.

Categorieën
Bartimeus Fonds Gezondheid en Handicaps

‘Houd de lijn vrij!’ stoeptegel gelegd!

Nederland is een bijzonder hulpmiddel voor toegankelijkheid rijker: de ‘Houd de lijn vrij!’ stoeptegel is een feit. Deze opvallende, blauwe tegel draagt het campagnepictogram van ‘Houd de lijn vrij!’ en roept weggebruikers op om geleidelijnen vrij te houden van obstakels. Gemeente Zaanstad heeft de primeur: vrijdag 15 mei is daar de eerste tegel gelegd.

Veiliger over straat

Voor mensen die slechtziend of blind zijn is het van groot belang dat geleidelijnen, de geribbelde tegeld op straat en op stations, worden vrijgehouden. Zij volgen deze lijnen met hun taststok of voeten om veilig hun weg te vinden van A naar B. Maar omdat veel mensen niet weten waar de lijnen voor dienen staan er vaak obstakels op. Van tassen en fietsen tot reclameborden en zelfs complete terrassen. Dat levert lastige en zelfs gevaarlijke situaties op.

Stoeptegel ‘Houd de lijn vrij!’

Na twee succesvolle campagnes heeft het campagneteam van ‘Houd de lijn vrij!’, samen met expertisepartijen, een tegel ontwikkeld die gemeenten zelf in hun straatbeeld kunnen leggen. De tegel is blauw en draagt het campagnepictogram: een figuur die met zijn taststok over de geleidelijn loopt, met daarnaast het woord ‘vrijhouden’. Zo wordt structureel aandacht gevraagd voor het vrijhouden van geleidelijnen, en wordt de openbare ruimte toegankelijker en veiliger voor mensen met een visuele beperking.

Primeur voor Gemeente Zaanstad

Op vrijdag 15 mei legde wethouder Slegers van Toegankelijkheid in de gemeente Zaanstad de allereerste ‘Houd de lijn vrij!’ stoeptegel. De wethouder: “Recent hebben we het stationsgebied in Zaanstad voorzien van geleidelijnen. Maar dat vonden we niet voldoende. Onderdeel van ons actieplan Toegankelijkheid is ook de bewustwording onder onze inwoners vergroten. Deze stoeptegels dragen hier in belangrijke mate aan bij. Ze vallen goed op, hebben een duidelijk pictogram en heldere boodschap. Hartstikke mooi dat wij in Zaanstad de primeur van de eerste stoeptegels hebben!”.

‘Houd de lijn vrij!’ volgen?

Wil je meer weten over ‘Houd de lijn vrij!’, kijk dan op www.houddelijnvrij.nl. Je kunt het campagnenieuws ook volgen via Facebook, LinkedIn en Instagram.

‘Houd de lijn vrij!’ is een initiatief van het Bartiméus Fonds en wordt gevoerd in samenwerking met Bartiméus, de Oogvereniging, Koninklijke Visio en de Robert Coppes Stichting.

Categorieën
Bartimeus Fonds Gezondheid en Handicaps

Corona bezoekersruimte

Net als alle andere bewoners in de ouderenzorg in Nederland hebben de bewoners van het Henriette van Heemstrahuis in Ermelo al bijna twee maanden geen bezoek meer kunnen ontvangen. Met steun van onze donateurs is daar nu een prachtige oplossing voor gekomen: een veilige bezoekersruimte in een speciaal aangepaste portakabin.

‘De bewoners van het Henriette van Heemstra Huis en hun verwanten missen elkaar enorm,’ vertelt Jopie Nooren, bestuursvoorzitter van Bartiméus. ‘Wij voelen enorm met hen mee en daarom zijn we op zoek gegaan naar een oplossing. De grote uitdaging was om bezoek op een veilige manier te organiseren. Daar komt bij dat onze bewoners slechtziend of blind zijn. Hoe zorg je ervoor dat zij nabijheid ervaren als ze hun bezoek niet mogen aanraken en óók niet kunnen zien?’

Optimaal geluid

‘Met steun van het Bartiméus Fonds is het ons gelukt,’ vervolgt Jopie Nooren. ‘Op 11 mei hebben we een bezoekersruimte geopend die aan alle eisen en wensen voldoet: een speciaal aangepaste portakabin. In het midden is een plexiglas wand geplaatst. Bezoek neemt aan de ene kant van de wand plaats, de bewoner aan de andere kant. Wat deze portakabin extra bijzonder maakt, is dat deze qua geluid zo is aangepast dat de bewoners hun bezoek optimaal kunnen horen. Daarmee sluiten we aan bij hun specifieke behoefte. De bewoners zijn er dan ook heel blij mee, en zien er naar uit om hun familie weer in levende lijve te ontmoeten. Op onze locaties in Zeist en Doorn kijken we nu ook naar alternatieve bezoekmogelijkheden voor de bewoners met een meervoudige beperking.’

Feestelijke opening

Een bewoonster mocht met haar familie de nieuwe bezoekersruimte voor het eerst in gebruik nemen. Bij deze feestelijke opening waren Jopie Nooren en Joeke van de Mei, directeur van het Bartiméus Fonds, aanwezig.

Categorieën
Bartimeus Fonds Gezondheid en Handicaps

‘Verdoofd ging ik naar huis.’

Blog:

Maaike werd compleet overvallen door de diagnose oogzenuwontsteking.

‘Totaal onverwacht veranderde mijn leven in één keer drastisch.’ In dit blog vertelt Maaike over het moment waarop zij op haar 28e de diagnose neuritis optica kreeg, een ontsteking aan de oogzenuw die ernstige slechtziendheid veroorzaakt.

Mijn klachten begonnen aan het einde van de middag, het was weekend. Ik was op dat moment in de bloei van mijn leven. Woonde in een studentenhuis, oftewel een zusterflat. Had een grote vriendengroep. Ik werkte op dat moment als verpleegkundige in een ziekenhuis en wilde in opleiding tot ambulanceverpleegkundige.

Steken in mijn ogen

Ik was aan het studeren op mijn kamer, toen ik steeds slechter begon te zien en steken in mijn ogen kreeg. Ik had op dat moment al een soort rode eczeemvlekken rond mijn ogen die ik toeschreef aan te weinig slaap en te veel stress. Ik dacht eerst dat het wel vermoeidheid zou zijn. Ik was veel uitgegaan, werkte onregelmatige diensten en studeerde veel.

Tien diagnoses verder

Ik deed even een powernap, maar dat bleek helaas geen effect te hebben. Daarom besloot ik mijn huisgenoten, die allemaal in opleiding waren voor arts of verpleegkundige, om raad te vragen. Tien diagnoses verder – ik was een mooi studieobject voor ze – werd ik door ze naar de eerste hulp gestuurd. Ondertussen sloten ze nog net geen weddenschappen af, wie er gelijk zou hebben met zijn gestelde diagnose.

Oogzenuwontsteking

Maar eenmaal op de spoedeisende hulp veranderde mijn leven van het ene op het andere moment drastisch. Terwijl ik aanvankelijk dacht: wat moet ik op de eerste hulp? Even een nachtje goed slapen en dan komt alles weer goed. Ik voelde me een aansteller. In plaats daarvan werden er een paar uur lang allerlei onderzoeken bij me gedaan. Uiteindelijk kwamen de neuroloog en de oogarts tot de conclusie dat ik een oogzenuwontsteking had aan beide ogen. Iets wat op mijn leeftijd bijna nooit voorkwam en al helemaal niet aan twee ogen tegelijk, zo vertelden ze mij.

Yes, ik had de jackpot, bingo! Ik kreeg de waarschijnlijkheidsdiagnose neuritis optica en het goede nieuws was dat dit zich binnen twee jaar grotendeels zou herstellen. Verdoofd en uitgeput ging ik naar huis.

Wie is Maaike?

Maaike (41) werkte op de openhartafdeling van een ziekenhuis. Toen ze 28 jaar was werd ze van de ene op de andere dag slechtziend. Het bleek een oogzenuwontsteking. Volgens haar arts zou ze binnen twee jaar haar zicht weer terugkrijgen. Helaas volgden er meer oogzenuwontstekingen en na de laatste, eind 2017, bleef nog slechts twee procent zicht over.

In haar blogs vertelt Maaike hoe zij hiermee om is gegaan. In haar volgende blog neemt ze je mee in de moeilijke periode ná de diagnose, waarin ze steeds meer vastliep.