Categorieën
Amnesty International

Autoriteiten Wit-Rusland moeten rechten demonstranten garanderen

Amnesty International heeft op 7 augustus 2020 een petitie overhandigd aan het Wit-Russische ministerie van Binnenlandse Zaken. Daarin worden de autoriteiten opgeroepen op te houden met het gewelddadige optreden tegen vreedzame demonstranten. Binnen tien dagen onderschreven 12.000 mensen uit 120 landen de oproep.

‘Degenen die als waarnemer aanwezig zijn bij de gebeurtenissen in Wit-Rusland weten nog wat in 2010 gebeurde. Toen werden honderden vreedzame demonstranten hardhandig aangepakt op de avond na de presidentsverkiezingen,’ zegt Marie Struthers van Amnesty International. ‘Ook werden verschillende presidentskandidaten gevangengezet. De inzet van geweld tegen vreedzame demonstranten is absoluut onacceptabel.’

Dreiging met inzet leger

De afgelopen dagen heeft president Alyaksandr Lukashenka gedreigd de politie en zelfs het leger in te zetten om protesten uiteen te slaan. ‘De autoriteiten moeten weten dat wij en de hele wereld meekijkt naar wat in Wit-Rusland gebeurt,’ zegt Struthers. ‘We zullen niet zwijgen en zullen ons niet afzijdig houden als de autoriteiten geweld inzetten bij vreedzame protesten. Vroeg of laat zullen de verantwoordelijk zich moeten verantwoorden.’

Presidentsverkiezingen

Zondag 9 augustus zijn er presidentsverkiezingen. Lukashenka hoopt dan voor de zesde keer tot president gekozen te worden. Hij regeert het land sinds 1994 met harde hand, maar de Wit-Russen zijn zijn alleenheerschappij zat. Lukashenka heeft te maken met de grootste protesten tegen zijn bewind ooit. Hij heeft de oppositie nieuwe demonstraties verboden.

Volgens de Wit-Russische mensenrechtenorganisatie Viasna zijn sinds mei zeker 1.300 activisten en journalisten gearresteerd omdat ze deelnamen aan de vreedzame protesten. Honderden werden na valse aanklachten gedetineerd.

Amnesty’s oproep

Amnesty roept op tot de onmiddellijke vrijlating van de opgepakte activisten, journalisten en omstanders. Ook worden de Wit-Russische autoriteiten opgeroepen alle gewetensgevangenen vrij te laten, onder wie de politieke activisten Viktar Babaryka en Syarhei Tsihanouski, die niet aan de verkiezingen mogen meedoen en om politiek gemotiveerde redenen werden vastgezet.

Dit artikel is afkomstig van de website van Amnesty International:

https://www.amnesty.nl/actueel/autoriteiten-wit-rusland-moeten-rechten-demonstranten-garanderen

Categorieën
Amnesty International

Niger laat kritische journalist vrij

In Niger is Samira Sabou, journalist en voorzitter van de Nigerese vereniging van bloggers, op 28 juli 2020 vrijgelaten.

Sabou  werd op 10 juni 2020 op basis van de cybercrimewet aangeklaagd voor laster met behulp van elektronische communicatie. Die wet wordt vaker misbruikt om critici aan te pakken en vergroot de kans dat journalisten zich zelfcensuur opleggen uit vrees voor vervolging.

Valse aanklacht

Sani Mahamadou Issoufou, de zoon van de Nigerese president en tevens diens waarnemende stafchef, diende een klacht tegen Sabou in nadat een Facebook-gebruiker zijn naam vermeldde in een reactie op Samira’s publicatie over vermeende corruptie. Samira Sabou zelf had zijn naam niet vermeld.

Na haar arrestatie voerde Amnesty International actie voor haar vrijlating. Haar zaak was politiek gemotiveerd en past binnen het patroon van voortdurende onderdrukking van mensenrechtenverdedigers en journalisten die de corruptie in Niger aan de kaak stellen. Sabou dankte na haar vrijlating iedereen die haar tijdens haar detentie steunde.

Critici al langer doelwit

Al meer dan twee jaar zijn critici van de regering het doelwit van de autoriteiten en worden zij herhaaldelijk gevangengezet. Sinds 15 maart zitten de activisten Moudi Moussa, Halidou Mounkaila en Maïkoul Zodi vast na verzonnen beschuldigingen. De drie hadden opgeroepen beweringen over misbruik van fondsen door het ministerie van Defensie te onderzoeken.

Amnesty roept de Nigerese autoriteiten op om alle mensenrechtenverdedigers die na valse aanklachten gevangengezet werden onmiddellijk vrij te laten.

Dit artikel is afkomstig van de website van Amnesty International:

https://www.amnesty.nl/actueel/niger-laat-kritische-journalist-vrij

Categorieën
Amnesty International

Onafhankelijk onderzoek nodig naar explosie in Libanon

‘De gruwelijke explosie in Beirut is zeer ingrijpend voor een land dat al lijdt onder meerdere crises,’ zegt Julie Verhaar, waarnemend secretaris-generaal van Amnesty International. ‘Onze gedachten zijn bij de slachtoffers en hun familie.’

Wat de explosie ook heeft veroorzaakt, inclusief de mogelijkheid dat een grote hoeveelheid ammoniumnitraat niet veilig was opgeslagen, roept Amnesty op om snel een onafhankelijk internationaal onderzoek in te stellen.

Daarnaast vraagt Amnesty de internationale gemeenschap de humanitaire hulp aan Libanon uit te breiden nu het land ook al kampt met een ernstige economische crisis en de coronapandemie.

Achtergrond

Op 4 augustus 2020 was er een enorme explosie in het havengebied van de Libanese hoofdstad Beirut. Daarbij kwamen zeker honderd mensen om het leven en raakten naar schatting 4.000 mensen gewond.

President Aoun heft gezegd dat de explosie is veroorzaakt door 2.750 ton ammoniumnitraat dat niet veilig was opgeslagen. Ook kondigde hij drie dagen van nationale rouw af.

Amnesty International vindt dat een internationaal onderzoek, los van elke potentiële politieke belangenverstrengeling, nodig is om de waarheid te achterhalen en gerechtigheid en een schadevergoeding voor de slachtoffers mogelijk te maken.

Dit artikel is afkomstig van de website van Amnesty International:

https://www.amnesty.nl/actueel/onafhankelijk-onderzoek-nodig-naar-explosie-in-libanon

Categorieën
Amnesty International

Critici wereldwijd extra belaagd onder het mom van corona-aanpak

Overheden wereldwijd hebben het afgelopen half jaar vanwege de coronapandemie gevangenen vrijgelaten. Maar mensenrechtenactivisten werden daarvan uitgezonderd. Zij zitten nog steeds vaak onder erbarmelijke omstandigheden vast, zonder bescherming tegen corona. Vele activisten, journalisten en andere critici die juist mensen willen beschermen tegen corona worden lastiggevallen, gearresteerd, en zelfs vermoord. Dit blijkt uit een nieuw onderzoek van Amnesty International dat vandaag verschijnt.

Amnesty onderzocht in 46 landen de positie van mensenrechtenverdedigers sinds het uitbreken van de coronapandemie. Niet alleen bleek dat activisten niet worden vrijgelaten, maar ook dat wetten tegen ‘nepnieuws’, reisbeperkingen, beperkte politiebescherming en minder acceptatie van kritiek zorgden voor een golf van repressie wereldwijd.

Massale vrijlatingen, activisten uitgezonderd

In verschillende landen lieten overheden veel gevangenen vrij als maatregel om verdere uitbraken tegen te gaan. Mensenrechtenactivisten zonderden zij daar dikwijls voor uit. Dit bevestigt Amnesty’s opvatting dat hun gevangenschap politiek gemotiveerd is en weinig met gerechtigheid te maken heeft. Zo liet Turkije meer dan 100.000 gevangen vrij, terwijl critici die vanwege ongefundeerde terrorismebeschuldigingen in voorarrest verblijven nog steeds achter de tralies zitten. En hoewel Iran 85.000 gevangenen vrijliet, bleven ook daar de activisten vastzitten. Ondertussen blijven de Iraanse autoriteiten doorgaan met willekeurige arrestaties en opsluiting van critici.

Critici extra bedreigd

Amnesty vond 131 gevallen van mensen die onder het mom van coronamaatregelen werden lastiggevallen, gevangengezet of zelfs vermoord. Waarschijnlijk is dit nog maar het topje van de ijsberg. Zo moedigde de Filipijnse president Duterte in april de politie, het leger en lokale autoriteiten aan om mensen die overheidsmaatregelen in twijfel trokken dood te schieten en vergeldingsmaatregelen te treffen tegen activisten en onafhankelijke media. In juni werden de journalisten Maria Ressa en Reynaldo Santos Jr veroordeeld voor ‘cyber smaad’, en werd ABSCBN, een belangrijk onafhankelijk televisienetwerk, gesloten.

Ook zorgen reisbeperkingen ervoor dat activisten extra gevaar lopen. Omdat zij zich niet kunnen verplaatsen, worden ze een makkelijker doelwit voor mensen die hun het zwijgen willen opleggen. Ook is in sommige landen de politiebescherming teruggeschroefd.

Oproep Amnesty

Op dit moment zijn mensenrechtenactivisten meer dan ooit nodig. Om te strijden voor gelijkwaardige toegang tot gezondheidszorg, voedsel en onderdak. En om hun mening te uiten en de samenleving te informeren over het virus en hoe ze zich ertegen kunnen beschermen. Overheden moeten er alles aan doen om hen te beschermen en stoppen met het misbruiken van coronamaatregelen om hen de mond te snoeren. De internationale gemeenschap moet druk uitoefenen op landen om vreedzame activisten die nu vastzitten en een groot risico lopen op coronabesmetting vrij te laten.

Dit artikel is afkomstig van de website van Amnesty International:

https://www.amnesty.nl/actueel/critici-wereldwijd-extra-belaagd-onder-het-mom-van-corona-aanpak

Categorieën
Amnesty International

Politiegeweld bij Black Lives Matter-demonstraties in de Verenigde Staten

De Amerikaanse politie heeft zich schuldig gemaakt aan wijdverspreide en grove mensenrechtenschendingen bij de aanpak van demonstranten, medici, journalisten en waarnemers die protesteerden tegen het doden van zwarte mensen door de politie in de VS.

Dat blijkt uit het vandaag verschenen rapport The World is Watching: Mass Violations by US Police of Black Lives Matter Protesters’ Rights. In het rapport staan de verhalen van meer dan vijftig mensen die te maken kregen met politiegeweld tijdens Black Lives Matter-demonstraties in veertig Amerikaanse staten. De protesten volgden op de dood van George Floyd, die op 25 mei 2020 door politiegeweld om het leven kwam. Amnesty-onderzoekers documenteerden 125 verschillende gevallen van politiegeweld in mei en juni 2020. 

Lizzie Horne is een student en demonstreerde in Philadelphia. Samen met een groep demonstranten zat ze vast op een stuk snelweg toen ze door de agenten werden bestookt met pepperspray en traangas. ‘Uit het niets begonnen ze pepperspray in de menigte te sprayen… toen begonnen ze met traangas. Iemand die helemaal vooraan stond kreeg een traangasgranaat tegen zijn hoofd en begon terug te rennen. We probeerden hem te helpen, spoelden zijn ogen uit, en toen viel hij flauw en kreeg een toeval.’

Het rapport bouwt voort op eerder onderzoek waarbij Amnesty USA in kaart bracht waar in de VS de politie buitensporig geweld inzette tijdens deze demonstraties. Ook bevat het nieuwe feiten over het gebruik van dodelijk geweld door de politie.

Danielle Meehan is een verpleegster op de intensive care. Zij behandelde de 26-jarige student Aubreanna Inda nadat ze in haar borst was geraakt door een rookgranaat in Seattle. Danielle vertelt: ‘Op een gegeven moment vertelde Aubreanna me: “Ik heb het gevoel dat ik doodga.” We voelden drie tot vier keer geen hartslag meer in haar pols, nadat mijn medische partner en ik haar begonnen te behandelen. Iedere keer reanimeerden we haar.’

Onnodig politiegeweld

‘De onnodige en soms buitensporige inzet van geweld door de politie tegen demonstranten, laat precies het systematische racisme en de straffeloosheid zien waartegen deze mensen protesteren’, zegt Ernest Coverson van Amnesty International USA. ‘Uit ons onderzoek blijkt dat mensen die hun recht op vreedzame demonstratie uitoefenden, met zoveel geweld werden bejegend dat ze blind raakten, in elkaar werden geslagen, ernstig gewond raakten, en beroertes kregen.’

Ed Ou, fotojournalist bij NBC News, vertelde Amnesty-onderzoekers nadat hij en andere journalisten werden aangevallen door de politie in Minneapolis: ‘Alhoewel ik en anderen steeds “press, press” schreeuwden, hadden ze genoeg tijd om de pepperspray te schudden en te spuiten.’ De groep waarvan Ed Ou deeluitmaakte, werd door de politie in een doodlopende steeg gedreven. Ze konden geen kant op. Ze werden geslagen met wapenstokken en bestookt met granaten, traangas en pepperspray. Zijn hoofd bloedde. Ondanks dat hij herhaalde malen om hulp riep, liepen agenten hem voorbij zonder hulp te bieden. Ed Ou werd behandeld in een ziekenhuis en had vier hechtingen nodig voor zijn hoofdwond. ‘Ik ben letterlijk mijn hele carrière op plekken geweest waar ik moest verbergen dat ik journalist was. En dit is een van de plekken waar ik zou moeten kunnen zeggen wat ik doe.’

‘De regering Trump pakt demonstranten nu op een militaire manier aan’, zegt Justin Mazzola, onderzoeker bij Amnesty USA. ‘Zo heeft William Barr, de minister van Justitie, de inzet van federale troepen in Portland verdedigd, en dreigt hij meer agenten in andere steden in te zetten. Deze acties van Trump zijn een glijdende schaal richting een autoritair regime en moeten stoppen. De inzet van politie bij demonstraties moet op alle niveaus vanaf de basis worden veranderd.’

Gevaar voor coronabesmetting

Agenten hebben steeds fysiek geweld, zoals traangas, pepperspray en rubberen kogels, ingezet als eerste actie tegen vreedzame demonstranten, terwijl dit pas zou moeten als er sprake is van verweer tegen een echte dreiging of geweld. Mensenrechten werden zowel tijdens arrestaties als tijdens detentie geschonden. Vooral het gebruik van traangas tijdens de coronapandemie is onverstandig. Demonstranten op straat droegen mondmaskers en probeerden afstand te houden. Het gebruik van traangas en pepperspray verhoogt de risico’s op ademhalingsklachten en zorgt voor het vrijkomen van luchtdeeltjes die het virus kunnen verspreiden.

Zo vertelde de 17-jarige Elena Thoman, die door de politie in Denver met traangas werd bestookt: ‘In het begint voelt het alsof je uien aan het snijden bent. Dan escaleert het en brandt je huid… Ik had veel onbedekte stukken huid en het brandde een uur lang. Ik moest er veel door hoesten – daarom moest ik mijn mondmasker afzetten, want er was traangas ingekomen… dus zelfs terwijl er corona heerst, moest ik mijn masker afzetten.’

Tussen 26 mei en 5 juni 2020 documenteerden Amnesty-onderzoekers ten minste zes incidenten van het gebruik van wapenstokken door de politie, en dertien gevallen van de inzet van sponskogels en rubberen kogels in dertien Amerikaanse steden. Daarnaast waren er veel gevallen van de inzet van traangas en pepperspray als eerste middel om grote groepen demonstranten uiteen te drijven: 89 gevallen van traangas in 34 staten, en 21 gevallen van het onwettige gebruik van pepperspray in 15 staten. Deze onnodige en buitensporige middelen werden door de politie ook ingezet tegen medici, journalisten en waarnemers die bij de protesten aanwezig waren.

Amnesty’s aanbevelingen

Jack (niet zijn echte naam) is een waarnemer en werd door de politie van Chicago geslagen: ‘Drie tot vier agenten die achter me stonden, trokken me omhoog en en gooiden met over een rolstoelhelling. Ik landde op mijn rug en verloor mijn hoed. Ik keek om me heen toen drie of vier agenten me begonnen te slaan met wapenstokken. Een andere demonstrant probeerde de politie te stoppen, en toen begonnen ze hem te slaan. Mensen schreeuwden “waarnemer” terwijl dit gebeurde. Ik zat in elkaar gedoken en probeerde mezelf te beschermen en zei  ‘ik verzet me niet, ik verzet me niet”.’

Amnesty International presenteert een aantal aanbevelingen voor lokale, staats- en federale autoriteiten, de Amerikaanse regering en het Congress in het rapport. Zo moeten allen zich houden aan een aantal regels omtrent politie-inzet bij demonstraties, moeten de agenten in kwestie die verantwoordelijk zijn voor schendingen van de rechten van demonstranten, journalisten, medici en waarnemers ter verantwoording worden geroepen, en moeten er nieuwe wetten komen die het demonstratierecht waarborgen. Amnesty USA roept ook het Amerikaanse Congress op om de Protect our Protestors Act aan te nemen.

Dit artikel is afkomstig van de website van Amnesty International:

https://www.amnesty.nl/actueel/politiegeweld-bij-black-lives-matter-demonstraties-in-de-verenigde-staten

Categorieën
Amnesty International

Amnesty International: Nederlandse wet en rechtspraktijk tegen verkrachting niet in lijn met mensenrechten 

Uit een analyse van verkrachtingszaken concludeert Amnesty International dat het ontbreken van instemming voor seks momenteel niet strafbaar is. Daarom moet het ontbreken van instemming centraal staan bij verkrachting in plaats van bewijs van dwang.

Op dit moment moet bij verkrachting dwang bewezen worden. De minister van Justitie en Veiligheid stelt voor om een nieuw delict in te voeren, ‘seks tegen de wil’, met de helft van de strafmaat die bij verkrachting geldt. Zowel de huidige wet als het wetsvoorstel van de minister bieden onvoldoende bescherming aan slachtoffers van verkrachting. Amnesty International roept op om de wet aan te passen en de definitie van verkrachting in lijn te brengen met internationale mensenrechtenstandaarden, zoals het Verdrag van Istanbul en het VN-Verdrag tegen discriminatie van vrouwen.

Martine Goeman, hoofd gender-programma Amnesty Nederland: ‘Het is positief dat de minister de wet wil aanpassen om slachtoffers beter te beschermen. Het zou echter een gemiste kans zijn om de wet niet in een keer goed aan te passen. Daarbij moet instemming centraal staan in plaats van bewijs van dwang.’

Geen hiërarchie van verkrachtingen

Uit een opinieonderzoek van I&O Research, uitgevoerd in opdracht van Amnesty International, bleek vorige maand dat 19 procent van de vrouwen heeft meegemaakt dat iemand hun lichaam binnendrong zonder hun instemming. Van de mannen geeft 3 procent aan dit te hebben meegemaakt. De minister van Justitie en Veiligheid heeft een wetsvoorstel ingediend, de Wet seksuele misdrijven, voor een internetconsultatie. De minister stelt voor een nieuw delict te introduceren, ‘seks tegen de wil’, met de helft van de strafmaat ten opzichte van verkrachting. Vandaag publiceert Amnesty International haar inbreng bij dit wetsvoorstel.

Seks tegen de wil of verkrachting? Hoor je hoe verschillend die woorden klinken? En woorden maken uit voor iemand die dit overkomt. “Seks tegen de wil” doet geen recht aan het slachtoffer. Sterker nog, het geeft het gevoel: het valt wel mee, het was maar seks tegen de wil.’ Slachtoffer verkrachting

Goeman: ‘Om het wetsvoorstel in overeenstemming te brengen met internationale mensenrechtenverdragen en -standaarden mag er geen hiërarchie zijn van verkrachtingen. Het verkrachtingsdelict moet gebaseerd zijn op een gebrek aan instemming in plaats van dwang en geweld. Amnesty International tornt niet aan de bewijslast. Iemand blijft onschuldig totdat het tegendeel is bewezen. Strafverzwarende of -verminderende omstandigheden kunnen altijd worden meegewogen door de rechter. Wanneer iemand verstijft van angst of om andere redenen geen instemming kan geven, kun je het lichaam van iemand niet toe-eigenen en daar seks mee hebben. Dan is het verkrachting en geen ‘seks tegen iemands wil’. Van de Nederlandse bevolking vindt 92 procent ook dat je bij twijfel moet checken of de ander ook seks met jou wil.’

Noodzaak wetshervorming blijkt ook uit de rechtspraktijk

Sommige tegenstanders van hervormingen van de wet stellen dat een wetswijziging geen redelijk doel zou dienen, omdat seks tegen de wil op grond van de huidige zedenwetgeving volgens hen al bestraft zou kunnen worden. Amnesty International voerde een jurisprudentieanalyse uit om te beoordelen hoe rechtbanken het huidige verkrachtingsdelict uitleggen. Gekeken werd in hoeverre er naast de internationale verplichting om de wetgeving te hervormen hiervoor ook een noodzaak is vanuit de praktijk.

Voor deze analyse is gekeken naar de uitleg die de Hoge Raad geeft aan het verkrachtingsdelict en zijn 72 arresten van gerechtshoven vanaf 2017 geanalyseerd, alsmede de bijbehorende rechtbankvonnissen.

Het ontbreken van instemming van het slachtoffer is niet strafbaar in de huidige wet. Uit de jurisprudentieanalyse blijkt dat rechters enige ruimte hebben bij het invullen van het bestanddeel ‘dwang’ uit het verkrachtingsdelict. Dit is echter sterk context-gebonden en wordt door rechters in vergelijkbare situaties verschillend beoordeeld. Er zal altijd aangetoond moeten worden dat het vrijwel onmogelijk was voor het slachtoffer om zich tegen de seksuele handelingen te verzetten of zich hieraan te onttrekken. Er rust op dit moment geen verantwoordelijkheid op de verdachte om te verklaren – of op de rechtbank om te onderzoeken – hoe instemming is gezocht en in hoeverre het geven van instemming mogelijk was.

Goeman: ‘Rechters kunnen niet repareren dat het verkrachtingsdelict momenteel is gebaseerd op bewijs voor dwang. Zelfs als rechters verkrachting breed willen uitleggen, moeten zij in de bewezenverklaring nog altijd invulling geven aan dit bestanddeel. Het is aan de wetgever om de wet aan te passen. Dat kan de rechter niet doen.’

Lees Amnesty’s inbreng bij de consultatie over het wetsvoorstel over seksuele misdrijven.

Lees de analyse van verkrachtingszaken  in Nederland.

Dit artikel is afkomstig van de website van Amnesty International:

https://www.amnesty.nl/actueel/amnesty-international-nederlandse-wet-en-rechtspraktijk-tegen-verkrachting-niet-in-lijn-met-mensenrechten

Categorieën
Amnesty International

VS laten transgender-vrouw vrij uit vreemdelingendetentie

Amnesty International is blij dat Kelly Gonzalez Aguilar in de Verenigde Staten uit vreemdelingendetentie is vrijgelaten. Op 12-jarige leeftijd ontvluchtte ze Honduras omdat ze gewelddadig bejegend werd vanwege haar transgender-identiteit.

‘Ik ben zo blij en dank iedereen die mij steunde en kracht gaf. Uiteindelijk gunden ze me mijn vrijheid. Ik ben alle mensen zo dankbaar die me vanaf de eerste dag hielpen. Zonder jullie steun was dit nooit gebeurd,’ liet Aguilar na haar vrijlating weten.

Drie jaar in de cel

Augustus 2017 reisde de nu 24-jarige Aguilar naar Amerika waar de immigratiedienst haar tijdens de asielprocedure gevangenzette. Ze vreesde dat ze in het detentiecentrum besmet zou raken met het coronavirus omdat de autoriteiten onvoldoende beschermende maatregelen tegen het virus nam. Na bijna drie jaar gevangenschap werd Kelly Gonzalez Aguilar op 14 juli 2020 vrijgelaten. Ze zat maandenlang in eenzame opsluiting.

Wereldwijde druk

Amnesty International werkte samen met een coalitie van organisaties die zich richten op immigratierecht en lhbti-rechten om de wereldwijde druk op de Amerikaanse autoriteiten op te voeren om haar vrij te laten. Aguilars advocaat is ervan overtuigd dat de campagne tot haar vrijlating leidde.

Er zijn nog veel meer transgenders zoals Kelly Aguilar die gedurende hun asielprocedure ten onrechte opgesloten zitten in detentiecentra van de immigratiedienst. Daar worden ze vanwege hun gender-identiteit onmenselijk behandeld. De VS hebben het omvangrijkste systeem van vreemdelingendetentie. Er zitten bijna 40.000 immigranten en asielzoekers vast in meer dan 200 detentiecentra. Daar lopen ze een groot gevaar op besmetting met het coronavirus.

Dit artikel is afkomstig van de website van Amnesty International:

https://www.amnesty.nl/actueel/vs-laten-transgender-vrouw-vrij-uit-vreemdelingendetentie

Categorieën
Amnesty International

Irak: Gezondheidscrisis voor Yezidi-kinderen die slachtoffer werden van IS

Bijna 2.000 kinderen die gevangen werden gehouden door de gewapende groep IS (Islamitische Staat) en bij hun ouders zijn teruggekeerd, verkeren in een lichamelijke en mentale gezondheidscrisis. Dat blijkt uit een rapport van Amnesty International dat vandaag verschijnt.

Op 17 juli vroeg Angelina Jolie in de VN Veiligheidsraad aandacht voor de situatie van Yezidi-kinderen die door IS gevangen waren gehouden. Ze noemde daarbij Amnesty’s recente rapport, dat vandaag uitkomt.

Het rapport Legacy of Terror: The Plight of Yezidi Child Survivors of ISIS beschrijft de omvangrijke uitdagingen waarvoor de naar schatting 1.992 kinderen staan die na hun ontvoering door IS nu zijn teruggekeerd naar hun families. In handen van IS zijn ze gemarteld, verkracht, gedwongen om te vechten, en maakten  ze talloze andere gruwelijke mensenrechtenschendingen mee. Ook roept Amnesty de internationale gemeenschap in het rapport op snel een einde te maken aan de gedwongen scheiding van vrouwen en hun kinderen die geboren werden als gevolg van seksueel geweld door IS-leden.

Tussen 17 en 27 februari bezochten Amnesty-onderzoekers Iraaks Koerdistan en interviewden 29 overlevenden die als kind door IS gevangen genomen waren. Ook spraken ze met 25 familieleden die voor deze kinderen zorgen en 68 deskundigen zoals artsen, psychotherapeuten, medewerkers van ngo’s, regeringen en de VN.

Een erfenis van terreur

Tussen 2014 en 2017 beging IS oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid en wat de VN beschrijft als genocide tegen de Yezidi-gemeenschap in Irak. Daarbij werden ook vele Yezidi-kinderen vermoord.

‘Terwijl de nachtmerrie uit hun verleden voorbij is, zijn er nog veel moeilijkheden voor deze kinderen’, zegt Matt Wells van Amnesty International. ‘Nadat ze op extreem jonge leeftijd de gruwelijkheden van een oorlog moesten ondergaan, hebben ze nu dringend hulp nodig van de nationale autoriteiten in Irak en de internationale gemeenschap zodat ze hun toekomst weer kunnen opbouwen.’

Deze kinderen hebben gruwelijke misdaden overleefd en dragen een erfenis van terreur met zich mee. Als we willen dat zij weer volledig integreren in het leven van hun families en gemeenschap, moet hun lichamelijke en geestelijke gezondheid prioriteit krijgen.

Langdurige gezondheidsklachten

Veel kinderen die IS-gevangenschap overleefden, hebben er slopende blijvende verwondingen, ziektes of lichamelijke ongemakken aan overgehouden. De meest voorkomende geestelijke gezondheidsklachten bij deze kinderen zijn posttraumatische stress, angststoornissen en depressie. Veel van deze kinderen hebben last van agressie, flashbacks, nachtmerries, ernstige stemmingswisselingen of ze trekken zich terug uit sociale situaties.

Hulpverleners, artsen op het gebied van geestelijke gezondheid en verzorgers vertelden Amnesty International dat twee groepen kinderen speciale aandacht behoeven: voormalige kindsoldaten en meisjes die seksueel geweld meemaakten.

Kindsoldaten

Duizenden Yezidi-jongens die door IS gevangen zijn genomen, werden uitgehongerd, gemarteld en gedwongen om te vechten. Deze voormalige kindsoldaten hebben vaak ernstige gezondheidsklachten of lichamelijke handicaps, zoals ontbrekende ledematen.

Deze Yezidi-jongens voelen zich vaak geïsoleerd na terugkeer, omdat hun families het moeilijk vinden om te gaan met hun ervaringen tijdens gevangenschap. Ze zijn vaak blootgesteld aan intensieve propaganda, indoctrinatie en militaire training, met als doel hen hun oude identiteit, taal en naam te doen vergeten.

Amnesty-onderzoekers interviewden veertien voormalige kindsoldaten. Meer dan de helft van hen had na hun terugkeer geen enkele hulp gekregen – op psychosociaal, gezondheid, financieel of enig ander gebied.

Sahir* die 15 was toen hij werd opgepakt, zei: ‘Ik werd gedwongen te vechten. Het was dat doen of doodgaan. Ik had geen andere optie. Ik had er geen controle over. Om te overleven, vocht ik. Het is het ergste wat een mens kan meemaken, zo vernederend… [Nadat ik terugkwam uit gevangenschap] zocht ik gewoon iemand die om me gaf, wat steun, die me zou zeggen “Ik ben er voor je”… Dat is wat ik zocht, en ik heb het niet gevonden.’

Yezidi-meisjes

Yezidi-meisjes werden slachtoffer van veel verschillende vormen van misbruik tijdens hun gevangenschap bij IS, waaronder seksueel geweld. Zij lijden aan gezondheidsklachten als fistels, littekenweefsel, en problemen met het zwanger raken en het volledig uitdragen van een zwangerschap.

De 14-jarige Randa* werd vijf jaar lang door IS gevangen gehouden. ‘Ik was nog een kind toen ze me dwongen te trouwen. Ik heb veel geleden. Ik wil dat mijn toekomst beter is. Ik wil dat IS ter verantwoording wordt geroepen voor wat ze me hebben aangedaan.’

Vrijwel alle meisjes verkracht

Een arts van een organisatie die medische en psychosociale hulp biedt aan honderden vrouwen en meisjes, zei dat bijna ieder meisje tussen de 9 en 17 jaar dat zij had behandeld, slachtoffer was van verkrachting of ander seksueel geweld. Amnesty International ontdekte dat de bestaande diensten en programma’s voor de overlevenden van seksueel geweld vaak niet gericht zijn op meisjes.

‘Deze kinderen zijn systematisch blootgesteld aan de horrors van het leven onder IS, en zijn nu aan hun lot overgelaten’, zegt Matt Wells. ‘Ze moeten de steun krijgen die zij zo hard nodig hebben om hun levens als onderdeel van de Yezidi-gemeenschap weer op te kunnen bouwen.’

Vrouwen met kinderen geboren als gevolg van seksueel geweld

Veel Yezidi-vrouwen werden als seksslaven gehouden door IS. Als gevolg daarvan zijn honderden kinderen geboren. Veel van deze kinderen worden niet geaccepteerd in de Yezidi-gemeenschap. Dat heeft onder meer te maken met het standpunt van de hoogste sprituele raad van de Yezidi’s en met de huidige wetgeving in Irak, die voorschrijft dat ieder kind dat geboren wordt van een ‘onbekende’ of een moslim-vader als moslim geregistreerd moet worden.

Amnesty-onderzoekers interviewden verschillende vrouwen die vertelden dat ze onder druk waren gezet, werden gedwongen of zelfs misleid om hun kinderen achter te laten. De vrouwen lijden hier erg onder. Hun was beloofd dat ze hun kinderen later weer konden terugkrijgen of bezoeken. Al deze vrouwen hebben nu geen contact meer met hun kinderen. Ze gaven aan dat ze bang zijn hierover te praten met hun families of gemeenschap, omdat ze bang zijn voor hun veiligheid.

De 22-jarige Janan* zei: ‘Ik wil dit zeggen tegen onze gemeenschap en iedereen in de wereld: accepteer ons alstublieft, en accepteer onze kinderen… Ik wilde geen kind krijgen van deze mensen. Ik werd gedwongen een zoon te krijgen. Ik zou er nooit om vragen om herenigd te worden met zijn vader, maar ik moet mijn zoon weer terugzien.’

De dochter van de 24-jarige Hanan* werd van haar afgepakt. ‘Mijn gevoel is hetzelfde als dat van alle andere moeders [in deze situatie]. We hebben er allemaal aan gedacht om zelfmoord te plegen, of dit geprobeerd… We zijn mensen, we hebben rechten, en we willen onze kinderen bij ons hebben. Wat we ook hebben meegemaakt met IS, dit is erger. We hebben een oplossing nodig.’

Toegang tot onderwijs en andere zorgen

De Yezidi-kinderen die vastzaten, missen jaren aan onderwijs. Veel van deze kinderen maken geen gebruik van onderwijsprogramma’s om dit in te halen, omdat ze niet weten dat deze er zijn of vanwege de enorme bureaucratie. Veel kinderen die IS overleefden krijgen momenteel helemaal geen onderwijs. Dat terwijl experts die met Amnesty spraken  aangaven dat naar school gaan essentieel is voor de traumaverwerking van deze kinderen.

Nahla*, een 16-jarige overlevende, zei: ‘Nadat ik weer naar school ging, werden dingen weer normaler, en voelde ik me beter. Je hebt school nodig om een toekomst te hebben.’

Veel Yezidi-kinderen spraken Arabisch in plaats van Koerdisch toen ze weer terugkeerden. Dat maakt  het re-integreren met hun familie en gemeenschap moeilijker. Daarnaast hebben veel families grote schulden: ze waren al arm en hebben vaak duizenden dollars moeten betalen als losgeld om hun kinderen vrij te krijgen.

Oproep Amnesty International

Amnesty International roept organisaties als de UNHCR op om deze vrouwen en kinderen met voorrang en versneld in aanmerking te laten komen voor hervestiging of relocatie vanwege humanitaire redenen in een ander land. De nationale autoriteiten en buitenlandse regeringen moeten daaraan meewerken.

Matt Wells: ‘Deze vrouwen zijn tot slaaf gemaakt, gemarteld en onderworpen aan seksueel geweld. Ze moeten niet verder worden gestraft. Ze moeten herenigd worden met hun kinderen, en toekomstige scheidingen van moeder en kind moeten worden voorkomen. Gezien het grote risico dat deze vrouwen lopen in Irak, moeten ze de kans krijgen om zich samen met hun kinderen in andere landen te hervestigen.’

Het is bijna zes jaar geleden dat IS de Yezidi’s aanviel. De nationale autoriteiten van Irak en de internationale gemeenschap moeten er alles aan doen om ervoor te zorgen dat deze kinderen genoegdoening krijgen, en alle steun die ze nodig hebben.

*Namen zijn veranderd om de identiteit van de geïnterviewden te beschermen.

Dit artikel is afkomstig van de website van Amnesty International:

https://www.amnesty.nl/actueel/irak-gezondheidscrisis-voor-yezidi-kinderen-die-slachtoffer-werden-van-is

Categorieën
Amnesty International

Turkije wil met draconische sociale media-wet vrije meningsuiting inperken

Het Turkse parlement stemt een dezer dagen over een wet waarmee sociale media zoals Twitter, Facebook en YouTube aan banden kunnen worden gelegd.

De wet legt draconische regels op aan sociale media-bedrijven met meer dan een miljoen gebruikers per dag. Ze worden verplicht een kantoor in Turkije te hebben. Houden de bedrijven zich niet aan de regels, dan kunnen ze torenhoge boetes of een beperking van de bandbreedte met wel 90 procent krijgen en kunnen ze zelfs worden vervolgd.

Brutale aanval op vrije meningsuiting

‘De wet is de nieuwste, en misschien wel de meest brutale aanval op de vrije meningsuiting in Turkije tot nu toe,’ zegt Andrew Gardner van Amnesty International. ‘Journalisten zitten al jaren achter de tralies voor hun kritische berichtgeving en gebruikers van sociale media moeten zichzelf controleren uit angst de autoriteiten te beledigen.’

Geen onafhankelijke media meer

Als de wet wordt aangenomen, zou deze de regering de bevoegdheid geven om online inhoud te censureren en gebruikers van sociale media te vervolgen. Dit is een duidelijke schending van het recht op vrijheid van meningsuiting en is in strijd met de internationale mensenrechtenwetgeving en -normen.

Er zijn in Turkije nagenoeg geen onafhankelijke media meer. Na de couppoging van 2016 sloot de overheid meer dan 165 mediabedrijven. Ook werden meer dan 120 journalisten gevangengezet.

Gegevens gebruikers van sociale media

De nieuwe wet bepaalt ook dat gebruikersgegevens op servers in Turkije moeten worden opgeslagen. Het risico is groot dat de autoriteiten er dan gemakkelijker toegang toe kunnen krijgen.

Dit artikel is afkomstig van de website van Amnesty International:

https://www.amnesty.nl/actueel/turkije-wil-met-draconische-sociale-media-wet-vrije-meningsuiting-inperken

Categorieën
Amnesty International

Kirgizië: activist Askarov in gevangenschap overleden

Kunstenaar en mensenrechtenactivist Azimjan Askarov uit Kirgizië is op 25 juli 2020 in gevangenschap overleden. Hij zat al tien jaar gevangen. Zijn gezondheid was in die tijd ernstig verslechterd. Askarov had hart- en longproblemen en kreeg daarvoor niet de medicatie die hij nodig had.

De van oorsprong Oezbeekse Askarov was voorzitter van een mensenrechtenorganisatie in Zuid-Kirgizië. Hij documenteerde mishandelingen door de politie.

Gedwongen bekentenis

In juni 2010 werd hij opgepakt nadat hij filmopnames en foto’s maakte van etnisch geweld tussen Kirgiezen en Oezbeken. Askarov werd aangeklaagd voor medeplichtigheid aan de moord op een Kirgizische politieagent. Die aanklacht was verzonnen.

Op het politiebureau werd hij mishandeld om een bekentenis af te dwingen. De openbaar aanklager weigerde de mishandeling te onderzoeken. In 2010 werd Askarov tot levenslang veroordeeld. Hij zat de afgelopen jaren in eenzame opsluiting.

De gevangenisautoriteiten ontkenden dat de gezondheidstoestand van Askarov slecht was en verklaarden dat hij medische zorg in de gevangenis had geweigerd.

Onderdrukking minderheden

Ondanks vele inspanningen, zowel voor als achter de schermen, oproepen van Amnesty International, de Verenigde Naties en de Europese Unie, weigerden de Kirgizische autoriteiten Askarov vrij te laten. Dit toont wederom aan dat het rechtssysteem gebruikt wordt om etnische minderheden in Kirgizië te onderdrukken.

Dit artikel is afkomstig van de website van Amnesty International:

https://www.amnesty.nl/actueel/kirgizie-activist-askarov-in-gevangenschap-overleden