“Aan tafel! Straks is het te laat”

Dat doen ze goed die ziekenhuizen. Tafels vol tijdschriften, gratis koffie en lekkere zitjes. Bedoeld om mensen op hun gemak te stellen die wachten op moeilijke boodschappen of moeten bijkomen van een ingreep. Maar vandaag kwam ik er achter dat dit ook wel bedoeld lijkt als compensatie voor het uitlopen van afspraken. Het komt heel vaak voor dat mensen ruim een uur moeten wachten, hoe slim is het dan hen wat afleiding te bieden. Om te voorkomen dat mensen zich continu ergeren en hun ongenoegen duidelijk kenbaar maken.

Maar vandaag leek het niet te werken, wat een gemopper om mij heen. Alsof al die mensen hun tijd altijd zo nuttig besteden. Maar als het geen eigen keuze is vinden wij het blijkbaar moeilijk en is elke 5 minuten uitstel niet te verdragen. Ik kan hier nu een heel betoog gaan houden over het omgaan met dingen die anders gaan of hoe uit veel situaties iets goeds te halen valt. Hoe nuttig bepaalde momenten van confrontaties zijn,  dat je geen regie hebt over je eigen tijd. Ik zou uiteraard iets kunnen zeggen over mensen in de gevangenis en hoe hun regie over de tijd is. Of wat te denken van ouderen in verpleeghuizen voor wie de dagen een aangesloten brij lijken. En……

Ik was voorbereid, had een boek mee en zou mijn tijd wel doorkomen. Vrij dwingend werd mijn aandacht echter gevraagd door een ouder echtpaar die, dat voelde ik aan alles, graag een praatje wilden maken. Uit fatsoen reageerde ik wat en probeerde telkens weer “in mijn boek te duiken”. Geen zin en ook geen behoefte aan dat gezeur om mij heen. Maar ja, je voelt het al aankomen, dat ging niet lukken. Gelukkig maar.

Er ontstond een indringend gesprek, deze mensen waren recent hun zoon verloren, zomaar opeens. Verbaasd, vertwijfeld, geëmotioneerd en toch ook nuchter vertelden zij over hoe zij hun dagen doorkwamen. Hun goede oude dag was niet meer. Er was zelfs gedoe over rekeningen die betaald moesten worden aan de woningcorporatie omdat de woning te laat was opgezegd. De vrouw wilde het maar laten rusten, hij was strijdbaar en had het gevecht met de corporatie m.i. nodig. Iedereen gaat anders met hevig verdriet om.

Ik was even in verwarring, waarom was ik door hen gekozen om dit verhaal te delen? Was het een magisch moment, was er een boodschap voor mij? Ik denk uiteindelijk dat het gewoon een toevallig ontmoeting was die zomaar aan die tafel in dat ziekenhuis ontstond. Met dank aan het feit dat onze afspraken uitliepen. Een ontmoeting die ik niet had willen missen, ik heb veel van deze mensen geleerd in die korte tijd.

Volgende week zitten velen van ons aan een andere tafel, die van de kerstmaaltijd. Verplicht komen opdraven, gespannen sfeer, teveel drank en gedoe. Of juist met veel zin, liefde en goede gesprekken. Mensen alleen aan tafel, mensen die worden gemist. Het kerstmaal bereid met producten van de voedselbank. Of juist overdaad die schaadt. Een tafel waar iedereen welkom is of waar “het andere” wordt geweerd.

Waar je ook moet of mag zijn, maak er wat van. Zoals het oudere echtpaar mij vertelde, want voor je het weet is het te laat.
 

Je weet maar nooit, ooit komt het moment
Dat ik jou niet meer, kan vertellen wat ik denk
Straks is het te laat, om te zeggen wat ik wou
Hoeveel ik om je geef, hoe trots ik ben op jou
Straks is het te laat, om te zeggen wat ik voel
Dus zeg ik nu alvast, hoeveel ik van je hou

                                      Diggy Dex

Hele mooie feestdagen gewenst.

Marc Groenendijk
Directeur-bestuurder Exodus Midden Nederland

Deze blog is terug te lezen op de LinkedIn-pagina van Marc.

Fondsen.org
Strandplevier 23
2201 XJ Noordwijk
informatie@fondsen.org
KvK 34160633