Categorieën
Milieudefensie Natuur, Milieu en Dieren Nieuwsbericht

CETA, op zoek naar de feiten

Er is veel kritiek op CETA, het handelsverdrag tussen de Europese Unie en Canada. Programmamaker Froukje Jansen ging op zoek naar het echte verhaal. Bekijk hieronder de documentaire ‘CETA, op zoek naar de feiten’.

Minister Kaag van Buitenlandse Handel wil dat de Tweede Kamer het verdrag binnenkort goedkeurt en noemt de kritiek op CETA vaak onzin. Maar ondertussen zitten wij met veel vragen waar geen duidelijk antwoord op komt. Want:

  • Vinden we over een paar jaar hormoonvlees op ons bord?
  • Eten we straks vlees van varkens die hun hele leven lang vast hebben gestaan?
  • Kunnen onze boeren de concurrentie aan met de Canadese boer, die veel meer ruimte heeft en ook veel meer mag?
  • Kunnen we straks miljardenclaims verwachten van Canadese bedrijven omdat we de gaskraan dichtdraaien?
  • En wie gaat dat allemaal betalen?

De vervuiler wordt betaald

Froukje Jansen stelt deze vragen aan experts die zich hebben verdiept in CETA. Over een ding zijn ze het allemaal eens: CETA beschermt de belangen van multinationals boven die van mens en milieu. De zoektocht van Froukje naar de feiten achter CETA bekijk je hier:

CETA – op zoek naar de feiten

Help mee om CETA te stoppen

Binnenkort stemt de Tweede Kamer over CETA. Help mee en roep de kamerleden op tegen het verdrag te stemmen via WijStoppenCETA.nl

Categorieën
Eurogroup for Animals Natuur, Milieu en Dieren Nieuwsbericht

Highly pathogenic avian influenza H5N8 hits several Member States – but killing millions of birds won’t solve the problem

Photo credits: The Brewers

Highly pathogenic avian influenza (HPAI) H5N8 is once again spreading across the EU, with the most recent outbreaks notified by Poland, Slovakia, Romania, Hungary and Czechia. 

Those Member States will now apply the measures foreseen by Directive 2005/94/EC, which include the killing of all birds on affected farms and the establishment of protection, surveillance and restricted zones to contain the spreading of the virus. 

Every year on the occasion of outbreaks of HPAI, tens of millions of domestic poultry are killed and farmers are compensated for their losses. However, the situation never seems to improve, which is why HPAI has now become a ‘structural emergency’ in the poultry sector. 

Today, Eurogroup for Animals has released a new position paper on this topic. One of the main risk factors for HPAI outbreaks and for the mutation of LPAI (low pathogenic) strains into HPAI strains is the intensive and spatially concentrated poultry production in the EU. This production model is characterised by high stocking densities and genetically identical birds, which are perfect incubators for HPAI. 

We are calling for a rethinking of this predominantly intensive and spatially concentrated poultry production in favour of a more diversified sector. More funding should be made available into finding into cost-effective alternatives that can prevent the killing of millions of birds every year. 

We also express our concern for the way in which the animals are killed for depopulation purposes during HPAI outbreaks, which may lead to unnecessary suffering for millions of birds. Better biosecurity measures remain essential to reduce the risk of contamination and should be systematically adopted by the sector as a matter of priority. 

Read our position paper

CONTACTS:

Elena Nalon – Veterinary Advisor Farm Animals, Eurogroup for Animals
e.nalon@eurogroupforanimals.org

Please follow and like us:
Categorieën
Centraal Museum Cultuur Nieuwsbericht

Centraal Museum koopt kunstwerk Dirck van Baburen op veiling New York

Met steun van het Mondriaan Fonds, de Vereniging Rembrandt (mede dankzij haar Fonds voor Klassieke Beeldende Kunst), Stichting Elise Mathilde Fonds en het K.F. Hein Fonds heeft het Centraal Museum Utrecht afgelopen woensdagavond in New York een meesterwerk van de Utrechtse schilder Dirck van Baburen aangekocht. Na de aankoop in 2019 van het Godenbanket van Joachim Wtewael is dit het tweede topstuk dat het museum binnen een jaar tijd heeft kunnen verwerven voor de collectie oude schilderkunst. Het werd voor USD 850.000 afgehamerd tijdens de Master Paintings Evening Sale van Sotheby’s in New York. De Turing Foundation had zich bereid verklaard eveneens bij te dragen, zodat aanvullend kon worden geboden.

Dirck van Baburen, Daifilo en Granida, 1623. Centraal Museum Utrecht..pngDirck van Baburen, Granida en Daifilo, 1623. 

Een Utrechtse liefdesgeschiedenis
Het schilderij is zowel wat de maker, als wat het onderwerp betreft een ‘must’ voor de collectie. Afgebeeld is de Utrechtse edelman Pieter van Hardenbroeck (1593-1658), die verliefd was op de non Agnes van Hanxelaer. Zij verliet in 1623 het klooster voor hem. In hetzelfde jaar bestelde Pieter dit schilderij, ter herinnering aan hun prille liefde: een portrait historié, waarbij zijn lief en hij zijn uitgebeeld als Granida, de Perzische prinses en Daifilo, een eenvoudige herder. Het onderwerp is afkomstig uit de Granida van P.C. Hooft (1615). Dirck van Baburen (caravaggist en grondlegger van de pastorale schilderkunst), die met het idee kwam om hen zo uit te beelden, realiseerde met dit kapitale doek de vroegste uitbeelding van het vanaf dat moment zo populaire thema. Gerard van Honthorst schilderde zijn prachtige Granida en Daifilo in 1625, eveneens in de collectie van het Centraal Museum. Pieter en Agnes huwden in 1628. Uit het testament van Van Hardenbroeck blijkt dat het schilderij tot aan zijn dood in 1658 in zijn bezit bleef.

‘Het Centraal Museum Utrecht heeft een gerenommeerde collectie schilderijen van de Utrechtse caravaggisten. Vorig jaar nog waren zij het onderwerp van de buitengewoon succesvolle tentoonstelling Utrecht, Caravaggio en Europa. Wij zijn er trots op dat we met deze aanwinst een schilderij aan onze collectie kunnen toevoegen dat in alle opzichten thuis hoort in Utrecht en dat een belangrijke aankoop is, niet alleen voor ons museum, maar ook voor de Collectie Nederland,’ aldus artistiek directeur Bart Rutten.

Granida en Daifilo
Het toneelstuk Granida verhaalt de liefdesgeschiedenis tussen  de Perzische prinses Granida en de herder Daifilo. Zij ontmoeten elkaar bij toeval, als Granida tijdens een jachtpartij de weg kwijtraakt. Granida verafschuwt het corrupte en onoprechte leven aan het hof en idealiseert het landelijke herdersbestaan, waarin alleen echte gevoelens tellen. Daifilo is voor haar de verpersoonlijking van dit zuivere en hoogstaande ideaal en zij valt direct voor hem. Bij hun ontmoeting geeft Daifilo de dorstige prinses te drinken uit een schelp, waarna zij hem meeneemt naar het paleis van haar vader. Na tal van ontwikkelingen ontvluchten zij samen het hof, om in Arcadië een eenvoudige, maar gelukkige herdersidylle te kunnen leven.

Dirck van Baburen kiest in zijn schilderij het moment waarop Daifilo een schelp met water aanbiedt aan Granida, daarmee afstand nemend van zijn ex-geliefde Dorilea (linksachter op het schilderij).


Voor meer informatie kunt u contact opnemen met pers@centraalmuseum.nl, Jacqueline Rutten (T: 030 2362 385), of Thomas de Bruin (T: 030 2362 396).

Categorieën
Rode Kruis

Commissie adviseert over beste plek Joodse Raad Cartotheek

Het Rode Kruis en het Nationaal Archief willen een adviescommissie samenstellen om mee te denken over de beste plek voor de Joodse Raad Cartotheek, één van de belangrijkste onderdelen van het Rode Kruis Oorlogsarchief.

Dit archief is door het Rode Kruis overgedragen aan het Nationaal Archief, om het te behouden voor de eeuwigheid. Dat is de belangrijkste uitkomst na een informatiemiddag op maandag 27 januari in Den Haag. Zo’n veertig belangstellenden van organisaties die de Joodse, Indische, Roma- en Sinti-gemeenschappen vertegenwoordigden, waren aanwezig om te praten over de vragen rondom de toegankelijkheid en openbaarheid van het oorlogsarchief dat nu bij het Nationaal Archief ligt. “U kunt erop vertrouwen dat die toegankelijkheid en openbaarheid de volle aandacht hebben van beide partijen,” zei Marieke van Schaik, directeur van het Rode Kruis, tijdens de bijeenkomst.

Zorgen en vragen

Het Rode Kruis Oorlogsarchief is begin 2018 fysiek overgedragen aan het Nationaal Archief. Een belangrijk element in deze overdracht is de toegankelijkheid en openbaarheid. Hierover bestaan zorgen en vragen. Het Nationaal Archief en het Rode Kruis werken eraan om die toegankelijkheid op hetzelfde niveau te houden als de afgelopen vijftien jaar bij het Rode Kruis.

Voor instellingen als het Joods Cultureel Kwartier en Herinneringscentrum Kamp Westerbork kunnen we dat al vrijwel zeker garanderen. Voor individuele vragen verwachten we dat de toegankelijkheid hetzelfde zal kunnen blijven, ook al zal de procedure anders zijn. En voor individuele onderzoekers bekijken we op dit moment hoe we die zo goed als mogelijk kunnen ondersteunen.

Symbool schrijnende herinnering

Een zeer belangrijk onderdeel van het archief is de cartotheek van de Joodse Raad. “Deze heeft niet alleen een waarde als archief, maar vooral als symbool van een schrijnende herinnering aan de Holocaust. Samen met de Joodse gemeenschap en het Nationaal Archief willen we onderzoeken hoe we dit symbool het beste tot zijn recht kunnen laten komen. Zichtbaar en impactvol,” kondigde Van Schaik aan. De aanwezigen gingen vervolgens in gesprek over wat een goede plek zou zijn voor de cartotheek. Op korte termijn zal de commissie ingesteld worden om deze denkrichting verder uit te werken.

Categorieën
Nieuwsbericht Ontwikkelingshulp VSO

Samen voor gelijke kansen

VSO zet zich in voor een wereld waarin iedereen meedoet, gemeenschappen en mensen weerbaar zijn en overheden en instanties aanspreekbaar zijn op wat zij doen. Wij werken vanuit de overtuiging dat iedereen kans heeft op een waardig bestaan. Omdat je samen sterker staat dan alleen, werken we samen met Edukans, Forum for African Women Educationalists (FAWE), Twaweza en Africa Youth Movement aan een lobbyprogramma voor gelijke kansen in het onderwijs.

Jongens krijgen voorrang

In ontwikkelingslanden krijgen jongens bijna altijd voorrang, ook in het onderwijs. Als ouders door armoede moeten kiezen wie er naar school mag, kiezen ze voor hun zoons. En meisjes die wél naar school mogen, haken vaak voortijdig af doordat ze zwanger raken of uitgehuwelijkt worden. Zelfs ín de klas krijgen ze geen gelijke kansen, doordat docenten meer aandacht hebben voor de jongens en jongens bijvoorbeeld vaker de beurt geven.

Kritisch geluid

In veel landen is weinig ruimte voor maatschappelijke organisaties om zich uit te spreken over gelijke rechten voor jongens en meisjes of om een kritisch geluid te laten horen. Wij geloven dat dit wel heel hard nodig is om goed onderwijs vorm te kunnen geven en ervoor te zorgen dat meisjes net zoveel kansen krijgen als jongens. Ook zijn bepaalde banen en machtsposities voor meisjes en vrouwen minder bereikbaar.

Samen oplossingen zoeken

Samen met onze partners willen we de stem van vrouwen en meisjes versterken door ze te trainen in lobbystrategieën. Bijvoorbeeld door het opzetten van (sociale) mediacampagnes of door overheden, bedrijven en maatschappelijke organisaties samen aan tafel te zetten om oplossingen te zoeken. Onderzoek toont aan dat het ook in het belang van overheden en bedrijven is om de positie van vrouwen en meisjes te versterken. Het werkt goed om zulk onderzoek onder de aandacht te brengen.

De komende maanden werken we ons voorstel verder uit voor verschillende Afrikaanse landen. Binnen het samenwerkingsverband heerst een inspirerende, open sfeer en de verschillende partners sluiten goed op elkaar aan. We kijken uit naar het vervolgtraject!

Categorieën
Nieuwsbericht Ontwikkelingshulp ZOA

“Als we stoppen met werken sterven er mensen.”

Zoals veel van jullie weten is Jemen voor hulporganisaties een enorm ingewikkeld land om te werken en hulp te verlenen. ZOA is één van de weinige organisaties die, ondanks de gevaarlijke situatie, gebleven is tijdens aanhoudende onrusten en gevaar. Onder andere door middel van het uitdelen van eten en schoon drinkwater voorkomt ZOA dat mensen sterven van de honger.

Categorieën
Mensenrechten Nieuwsbericht PAX

'Vredesplan' Trump zet internationaal recht aan de kant

29-01-2020

Het plan voor het Midden-Oosten dat de Amerikaanse president Trump afgelopen dinsdag presenteerde is geen vredesplan maar een oproep aan de Palestijnen tot overgave.

Het plan is in strijd met internationaal recht, mensenrechten en menselijke waardigheid en dreigt een nieuwe stap te worden in de afkalving van de internationale rechtsorde. In de totstandkoming van het plan is niet geconsulteerd met enige Palestijnse vertegenwoordiging en basisrechten worden niet in acht genomen. Dit alles heeft uiteindelijk geleid tot een plan dat niet alleen de huidige precaire situatie voor Palestijnse burgers gaat verslechteren maar ook de Israëlische controle over de West Bank en Gaza formaliseert.

Het plan betekent wel dat de kaarten nu open op tafel liggen en duidelijk is dat er geen wil is binnen de Israëlische politiek om te werken aan een levensvatbare en autonome Palestijnse staat. Het plan werd met open armen ontvangen door premier Netanyahu alsook door zijn politieke uitdager Gantz.

VS buitenspel

Als de Europese Unie het eigen commitment aan internationaal recht en mensenrechten serieus neemt, zal ze tot een eigen diplomatiek initiatief moeten komen. De VS heeft zichzelf nu definitief buitenspel gezet als onafhankelijke vredesbemiddelaar. De EU kan zich niet langer verschuilen achter Amerikaans beleid en daarbij slechts de rol van financier op zich nemen.

Midden-Oostenbeleid herzien

Dat dit plan er vandaag ligt komt mede door de afwachtende houding van de EU. Dat zou aanleiding moeten zijn voor de EU en ook Nederland om het beleid dat de afgelopen decennia gevoerd is ten aanzien van het Israëlisch-Palestijns conflict te heroverwegen. Het huidige Nederlandse beleid is gericht op “het benutten van de goede betrekkingen met Israël en de Palestijnse Autoriteit voor het behoud en de verwezenlijking van de tweestatenoplossing” en op “een onafhankelijke, democratische en levensvatbare Palestijnse staat naast een veilig en internationaal erkend Israël.” De vraag werpt zich op of deze visie en daaraan gerelateerde inspanningen houdbaar, logisch en voldoende zijn in de huidige context. Als voorvechter van internationaal recht zou Nederland zich binnen Europa moeten inzetten voor een herzien Midden-Oostenbeleid waarbij meer druk wordt uitgeoefend om naleving van internationaal recht en mensenrechten af te dwingen.

Midden-Oosten

Categorieën
Rode Kruis

Coronavirus in Nederland?

Er is een nieuw soort coronavirus opgedoken in China. Omdat het om een nieuw virus gaat, is er nog weinig bekend. Toch willen we allemaal graag weten hoe we het kunnen voorkomen en wat we moeten doen als we besmet zijn. Het heeft zijn weg namelijk al gevonden naar Duitsland en Frankrijk. Dan kan het toch ook naar Nederland komen? Lees hier de belangrijkste feiten.

Wat is het coronavirus?

Er bestaan verschillende coronavirussen. Sommigen kunnen ernstige klachten veroorzaken. Bekende voorbeelden zijn MERS en SARS. Het virus leidt vooral tot luchtwegklachten en koorts. Het nieuwste coronavirus is eind december 2019 opgedoken in China. Hoe het precies wordt overgedragen van mens op mens, hoe besmettelijk het is en hoe lang het duurt voordat je klachten krijgt is nog niet bekend.

Komt het coronavirus voor in Nederland?

In Nederland is op dit moment geen coronavirus. Bijna alle patiënten die het nieuwe coronavirus hebben, zijn in Wuhan (China) geweest. Het kan natuurlijk dat iemand die daar besmet is naar Nederland komt. Kom je net terug uit China en heb je luchtwegklachten en koorts? Ga dan naar de huisarts en meld dat je in China bent geweest.

Wat kun je doen om het coronavirus te voorkomen?

Er zijn een aantal simpele dingen die je kunt doen om het risico op besmetting te verkleinen:

  • Was regelmatig je handen met zeep (min. 20 sec.)
  • Hoest en nies in de binnenkant van je elleboog
  • Gebruik papieren zakdoekjes

Reis je naar een land met het coronavirus? Neem dan ook deze voorzorgsmaatregelen:

  • Vermijd contact met boerderijdieren
  • Houd afstand van mensen met griepverschijnselen
  • Was je kleren als je in contact bent geweest met iemand met griepverschijnselen. Het virus wordt gemakkelijk vernietigd door gebruikelijke was- en schoonmaakmiddelen

Tekst gaat verder onder de video

Heeft het zin om een mondkapje te dragen?

Mondkapjes helpen alleen als je speciale exemplaren gebruikt die neus en mond goed bedekken. Je moet speciaal getraind zijn om deze kapjes op de juiste manier op en af te zetten. Als je dit verkeerd doet, kun je zelfs meer risico lopen om besmet te raken. We raden dus alleen aan dat getrainde hulpverleners ze gebruiken als ze in aanraking komen met iemand die het coronavirus heeft.

Ik denk dat ik het coronavirus heb. Wat moet ik doen?

De kans is heel klein dat mensen in Nederland het coronavirus hebben. Zeker als ze niet net terugkomen uit Wuhan in China. Is dat wel het geval, meld je dan zo snel mogelijk bij de huisarts en geef aan dat je in China bent geweest.

Wat doet het Rode Kruis om het coronavirus te bestrijden?

Het Rode Kruis verspreidt in verschillende landen tips om besmetting te voorkomen. Het Chinese Rode Kruis heeft een meldpunt geopend waar gedoneerde spullen, zoals medische maskers, ontsmettingsmiddel en beschermde kleding, worden verzameld. Vervolgens controleert het Chinese Rode Kruis de kwaliteit en delen hulpverleners de goedgekeurde spullen uit.

Voor meer informatie over het coronavirus kun je terecht op de site van het RIVM.

Categorieën
Gezondheid en Handicaps Maatschappij Nieuwsbericht Stichting De Tijdmachine

De Koning? Ach, een heel gewone jongen

“Toen ik over de Tijdmachine hoorde, dacht ik dat we een woonhuis van de toekomst zouden zien, met ruimtevaartspullen enzo. Ik was verrast toen ik dingen van vroeger zag; de vleesmolen, de ouderwetse radio, soda om mee schoon te maken; ik herkende alles.” En zo’n pluche tafelkleedje, vervolgt ze, “afschuwelijk, dat leg je nu toch niet meer neer?”.

Van potkachel tot CV

De Tijdmachine herinnerde mevrouw van Zanen aan haar jeugd. “Toen ik dat haardstel zag, dacht ik: jeetje, wat is de tijd hard gegaan! Ik heb alles meegemaakt; van potkachel tot oliehaard en centrale verwarming.” De ontwikkeling van warmte liep synchroon met de ontwikkelingen in het leven van mevrouw van Zanen.

Van ouderlijk huis tot haar huwelijk, de drie zoons die ze kreeg, de vele baantjes die ze in het zwembad zwom, het huis waar ze bijna 40 jaar met alleen maar mannen woonde, dat vol stond met technische snufjes en apparaten, tot de plek waar ze nu woont; woonzorgcentrum Nieuw Groenland.

Een heel gewone jongen

Inmiddels is ze 80 jaar. Vorig jaar was ze een van de uitverkorenen om de Koning te ontmoeten. “Ik vond het eigenlijk niets bijzonders,” vertelt ze. “Het is een heel gewone jongen. Ik heb ook kinderen van die leeftijd. De burgemeester zat ook aan tafel. Ik herkende hem niet en vroeg hardop aan mijn vriendin: ‘wie is die man naast ons?’ Hij stelde zich voor als de burgemeester. Ik ben ook zo’n flapuit!”

Er is veel veranderd sinds De Tijdmachine in Nieuw Groenland heeft gestaan, vertelt mevrouw van Zanen. Ze vertelt over het benefietconcert dat geld opleverde voor de snoezelruimte. “Vijf zangers traden belangeloos op. We betaalden twee kwartjes voor het toilet. Er was een Spaanse kok die paëlla maakte en buiten stond een barbecue. Het was een geweldige dag. Volgens mij is er 3000 euro opgehaald.”

“En ik ben ook met zo’n wagen met paarden meegegaan, over de Oost. Dat was zó leuk, met die paarden. De ene heette Jolly en de ander Gerrit. Daarna kregen we een ijssie. En zo hoort het ook. Net een kinderfeestje.”

“En er is een mobiele keuken, daar hebben we appeltaart gemaakt. Normaal praat ik veel, maar als we aan het bakken zijn, ben ik stil hoor. We hadden van die schaaltjes waar we vroeger lof in deden. Nu gingen daar de appeltaartjes in. Ik vond het heel leuk, echt waar.”

Lekker flirten

Ook érg leuk is de nieuwe medewerker; een jongeman die iets met filmen doet. “Hij toont ons beelden uit de tijd dat we net een fiets kregen enzo. Mooi, al die dingen van toen. En,” vervolgt ze met een ondeugende blik in de ogen, “het is een jongeman, dus die oudjes genieten volop. Ik ook, ik geef hem vaak een vette knipoog.”

Mevrouw van Zaanen bekijkt het leven meestal opgewekt. “Je kan wel klagen, maar wat heb je eraan? Als je iets niet wilt, kan je het beter veranderen dan dat je erover gaat miepen!”

Categorieën
Gezondheid en Handicaps Maatschappij Nieuwsbericht Stichting De Tijdmachine

Mijn reis in De Tijdmachine

In juni 2019 stond De Tijdmachine 10 dagen in de Stichtse Hof in Laren. Dit thuis voor mensen met dementie heeft zo’n 195 bewoners en 410 medewerkers (224,6 fte). Margreet Takken is hier coördinator Leefplezier. “Welzijn is een onderwerp dat ieder mens aangaat; ik kan me bijna niet voorstellen dat iemand zijn eigen leven niet leuk wil maken. Het verschil tussen jou, mij en onze bewoners is dat ouderen in een verpleeghuis afhankelijk zijn van de activiteiten die hun nabije omgeving ze aanbiedt. Als je ouder wordt met een beperking of ziekte is het niet vanzelfsprekend dat je kunt doen wat je zelf wilt.”

“We hebben Stichting De Tijdmachine benaderd omdat we heel graag meer willen weten over de behoeftes van onze bewoners. We weten al veel over de zorgbehoeftes; of iemand bijvoorbeeld ondersteuning nodig heeft bij het eten of medicatie slikt. Maar ons zicht op welzijnsbehoeftes kan beter. Samen met alle medewerkers, familieleden en de bewoners zelf willen we daar verandering in brengen en beter op de welzijnsvragen van onze bewoners inspelen.”

Alwéér een nieuw project?

Het traject van De Tijdmachine duurt negen maanden; van voorbereidende gesprekken en workshops, een Tijdmachineweek met openingsfeest en een welzijnstraject voor blijvende verandering. “Organisatorisch best een gepuzzel,” vertelt Margreet. “Sommige medewerkers hadden hun bedenkingen toen we begonnen. ‘Gaat er alwéér iets gebeuren?,’ zeiden ze. Er is natuurlijk continu beweging binnen de zorg. Maar toen diezelfde mensen samen met bewoners De Tijdmachine instapten, kwam er een omslag. Er ontstond iets; sommige momenten zou ik magisch willen noemen.” Medewerkers die eerst sceptisch waren, zeiden ineens: “Dit moeten meer mensen meemaken!”.

Zo was er een bewoonster die moeilijk kon praten. De geur van nootmuskaat bracht haar terug naar de baklava die ze vroeger altijd maakte. Of de nieuwe trainer van De Tijdmachine, die daar ineens zijn oude buurman van vroeger mocht rondleiden. Margreet: “Die twee bespraken direct onderwerpen die anders niet zo snel besproken zouden worden. Dat bedénk je toch niet?”. Ze vervolgt: “Er zijn ook dingen die voor mensen zó vanzelfsprekend zijn, dat de bewoners deze niet vertellen. Het gaat dan om dingen als ‘ik vind het heel fijn als mijn broer of zus op bezoek komt’. Die vanzelfsprekende welzijnsbehoeftes zijn misschien wel belangrijker dan elke ochtend gewassen of gedoucht worden.”

De magie bleef niet beperkt tot de gesprekken tussen medewerkers en bewoners, vertelt Margreet. “Tijdens de week was het fijn dat er mensen van De Tijdmachine aanwezig waren. Op moeilijke momenten konden zij meehelpen.” De dagelijkse nabesprekingen brachten bovendien enthousiasme en eenheid tussen de medewerkers. “We realiseerden dat we soms best wel dingen wéten over bewoners, maar daar nog geen vorm aan hebben gegeven.” Zo zagen we tijdens het openingsfeest dat de bewoners echt reageerden op de hits uit hun jeugd; ze dansten of bewogen vingers en voeten. “Sommige bewoners kwamen er zelfs tijdens de week op terug. Zo zijn we op het idee gekomen om een danscafé te houden. Ook willen we meer spullen uit de jaren 60 aanschaffen, om ook buiten de Tijdmachineweek met bewoners in gesprek te gaan.”

“De Tijdmachine heeft alle verhalen en welzijnsvragen gedocumenteerd. Daarmee krijgen we niet alleen inzicht in de individuele, maar ook in de gezamenlijke behoeftes. Uit het verslag bleek dat hier een aantal hoogopgeleide mensen woont die zich intellectueel best eenzaam voelen. Hoe mooi zou het zijn als we daar iets mee doen? Ook uitten veel mensen hun liefde voor jazzmuziek. Wie weet kunnen we een jazzcafé opzetten.”

Familieparticipatie

Het komende halfjaar gaan medewerkers van alle disciplines aan de slag gaan met de welzijnsbehoeftes van bewoners. Met behulp van trainingen van Stichting De Tijdmachine geven ze niet alleen concreet invulling aan specifieke welzijnsbehoeftes, maar kijken ze ook hoe ze welzijn in het dagelijks leven anders kunnen vormgeven, zodat bewoners van de Stichtse Hof een fijne oude dag hebben.

In dit vervolgtraject is een grote rol weggelegd voor familieparticipatie. “Het is mooi als de familie ook iets kan betekenen. Sommige familieleden wíllen graag samen met hun naasten iets ondernemen, maar ze weten niet altijd wat ze kunnen doen. Als je de wensen van bewoners vooropzet, krijg je nieuwe ideeën en impulsen.”

“De impact van De Tijdmachine en familieparticipatie is breder dan de effecten die we nu zien. Meer oog voor het welzijn van bewoners kan de hele beeldvorming van een verpleeghuis veranderen. Als ik bedenk hoe ik zelf als tiener naar een verpleeghuis keek, dan was dat geen vrolijke bedoening. Het zou voor de bewoners, maar ook voor familieleden – partners, broers en zussen, kinderen en kleinkinderen – geweldig zijn als het verpleeghuis dé plek is waar ze samen mooie herinneringen creëren.” Lachend: “Wie weet maken we het wel zó aantrekkelijk dat de kleinkinderen van onze bewoners ervoor kiezen om in de ouderenzorg te gaan werken!”.

“De Tijdmachine is een mooie manier om nader kennis te maken met bewoners en daar vervolgens met elkaar op in te spelen. Het is niet alleen fijn voor bewoners; ook medewerkers krijgen meer plezier in hun werk, omdat ze beter kunnen aansluiten bij de behoeftes van bewoners. Bovendien is het een gelegenheid om vanuit een breder perspectief naar de gang van zaken te kijken. Veel dingen gaan al lang op een bepaalde manier. Dat hoeft niet verkeerd te zijn, maar het is goed om daar soms van een afstand naar te kijken.”

Jaarlijks reizen duizenden mensen door De Tijdmachine. Oud, jong, bewoner, begeleider, vrijwilliger of coördinator. Ze kijken, vertellen, luisteren, ruiken, herbeleven, herinneren en delen verhalen. Ze coördineren, delegeren, stellen vragen, duwen rolstoelen van en naar kamers, dansen de sterren van de hemel of vallen in slaap in de ouderwetse stoel. Wie zijn deze mensen? In ‘Mijn Reis in de Tijdmachine’ vertellen ze hun verhaal.