Categorieën
Nieuwsbericht Ontwikkelingshulp ZOA

Wat betekent ZOA?

Hulporganisatie ZOA heeft een bijzondere naam. Waar staan die drie letters eigenlijk voor?

Met ruim zeventig medewerkers op het kantoor in Apeldoorn en honderden veldwerkers overal ter wereld, kun je het je haast niet voorstellen, maar ZOA ontstond in 1973 in een kleine studentenkamer in Groningen. Een groepje studenten was geraakt door de moeilijke situatie waarin bootvluchtelingen in Zuidoost-Azië toentertijd verkeerden en besloot te gaan helpen. De mannen wisten zoveel geld op te halen, dat ze al snel startten met het uitzenden van veldwerkers. Het duurde daarna niet lang voordat ze hun activiteiten konden uitbreiden naar Laos en Cambodja.

ZOA-Vluchtelingenzorg

Omdat ZOA dus oorspronkelijk alleen in Vietnam werkte, kreeg de organisatie van de studenten de naam Comité Hulpverlening Zuid-Vietnam. Deze naam werd in 1976 omgedoopt tot Stichting Comité Hulpverlening Zuidoost-Azië, die daarna weer in ZOA-Vluchtelingenzorg wijzigde. Waarbij ZOA dus voor Zuidoost-Azië stond. Sinds 2011 heten we officieel ZOA, omdat ZOA meer doet dan alleen vluchtelingenzorg.

Zuidoost-Azië

De naam ZOA betekent dus simpelweg Zuidoost-Azië. Inmiddels werken we niet meer alleen daar, maar ook in 15 landen in het Midden-Oosten, Afrika en Zuid-Amerika. Van een kleine club in Groningen groeide ZOA uit tot een grote Nederlandse hulporganisatie die jaarlijks miljoenen mensen helpt. We richten ons na de noodhulpfase op herstel van de samenleving. In de wederopbouw werken wij samen met de lokale bevolking, gericht op blijvend en duurzaam resultaat. Zo dragen we bij aan tekenen van hoop in een gebroken wereld. Wij doen een beroep op onze achterban en op partners wereldwijd om hierbij betrokken te raken en te blijven.

Categorieën
Dokters van de Wereld Nieuwsbericht Ontwikkelingshulp

Week 2 in Tanzania: gestolen schoenen en de eerste operatie

Week 2 in Tanzania: gestolen schoenen en de eerste operatie

Traumachirurg Vincent de Jong is deze zomer voor de eerste keer mee met een Operatie Glimlachmissie in Tanzania. Om zijn ervaringen te delen, schrijft hij een blog.

Mijn tweede week in het Haydom Lutherian Hospital start om 7 uur met een gesprek met Dr. Nuwass over een eventuele toekomst voor ons in het ziekenhuis. Het belangrijkste wat we willen weten is of het ziekenhuis mensen met onze specifieke kennis nodig heeft. Het antwoord is volmondig ja. Hij is erg goed voorbereid en neemt uitgebreid de tijd om zowel de werkzaamheden waarvan hij graag wil dat mijn vrouw gaat doen als de werkzaamheden die hij voor mij in petto heeft door te nemen. Zijn wensen sluiten prima aan bij onze ervaring. Dr. Nuwass is gewend om met buitenlanders te werken en kent de successtory’s, maar ook de verhalen waarbij het mis is gegaan. Het cultuurverschil en de bijhorende uitdagingen worden daarom ook uitgebreid besproken. Na dit gesprek begin ik vol energie aan de dagelijkse werkzaamheden. Zoals gebruikelijk start onze dag met de doktersmeeting. Hier worden de opnames besproken en behandelingen bediscussieerd aansluitend volgt een onderwijssessie.

De sala sla ik voor een keertje over en dan begint het wachten op de eerste operatie. Het blijft de 2 weken dat we in Haydom zijn onduidelijk hoe de logistiek is, welke afspraken er zijn en waar iedereen is op het moment dat je wilt opereren, maar uiteindelijk opereert het team toch 45 patiënten. Door dr. Bellet worden mijn vrouw en ik uitgenodigd om bij hem thuis te komen eten. De indruk ontstaat bij mij dat hij het vergeten is om tegen z’n vrouw te vertellen, want eind van de dag vraagt hij of ik wil opereren, zodat hij zijn vrouw kan helpen. Samen met Anneloes, de Nederlandse tropenarts, opereer ik een 10 jarige jongen met een open botbreuk. Deze heeft hij te danken aan een flinke trap van een stier.

Dat hoor je in Nederland maar weinig. Hierna haast ik me naar de familie Bellet. Het eten is heerlijk en we hebben een gezellige avond met Bennet en z’n vrouw Happyness. Ook zijn drie prachtige kinderen lopen rond. Na ongeveer een half uurtje zie ik dat wij de enige zijn met schoenen aan. Wat stom van ons, die hadden we natuurlijk uit moeten doen! Met het bordje op schoot zitten we op de bank, klaar om deze heerlijke maaltijd te verorberen. Eerst het gebed en dan smullen. De avonden zijn hier goed gevuld, vaak hebben we nog overleg over de dag in de tuin van Anneloes. Soms help ik mee met een spoedoperatie.

Ook is er een afscheidsetentje bij de two sisters, “the best restaurant in town” en op de laatste avond zullen de interns een feest geven met heerlijk vers geitenvlees. Maar eerst nog werken. Wanneer ik de OK op wil lopen, zie ik dat mijn operatieCrocs niet meer op de plek staan waar ik ze een klein half uurtje geleden heb achtergelaten. Daar baal ik van! Op m’n blote voeten ga ik verder. Natuurlijk let ik wel op of mijn Crocs iemand anders voeten sieren en jawel hoor, Elephantman, de anesthesist draagt ze met trots. Ik laat hem weten dat we schoenen moeten ruilen, wat helemaal ok is, maar hij vraagt wel of ik ze na de missie achterlaat. De naam Elephantman komt niet zomaar uit de lucht vallen. Ongeveer een maand geleden ging hij in z’n uppie, gewapend met pijl en boog jagen op een olifant. Zoals te verwachten was de olifant hier niet van gediend en ging in de aanval. Elephantman probeerde weg te komen, maar de olifant was te snel en te sterk. Gelukkig voor hem raakte de olifant eerst een boom, die bovenop Elephantman viel. Een olifant is niet echt wendbaar, dus vloog hem voorbij waarna hij gered is door lokalen met een auto. Olifanten zijn niet het enige wild dat af en toe in de buurt opduikt. Iedere nacht hoor ik de hyena’s, de ene keer dichterbij dan de andere keer. Het schijnt dat ze op dit moment wel erg dichtbij zijn.

Vrijdagochtend is de laatste sala die we dit bezoek meemaken. De dienst start met dans en muziek, gevolgd door een preek. Gelukkig niet zo’n donderpreek als gisteren. Daarna staat iedereen op en loopt een rondje waarbij ze iets in een kistje doen. Er wordt geofferd. Ook vindt er een luidruchtige fundraising plaats, waarbij t-shirts, pollepels en andere huishoudelijke items worden verkocht. De dienst wordt door ons afgesloten met een dank aan iedereen die ons zo welkom heeft ontvangen en geholpen heeft om deze missie uit te voeren. Voordat we weer in het kleine vliegtuig stappen om naar huis te gaan, worden deze twee weken afgesloten met de certificaatuitreiking. Deze is gepland om 12u Tanzaniaanse tijd. We starten dus iets over half twee. Er wordt geluncht en de certificaten worden uitgereikt. Na iedereen meermalen gedag gezegd te hebben, vertrekken we met de ambulance naar de kleine Chessna.

Weer terug in Amsterdam kijk ik terug op twee bijzondere weken. De komende weken zullen op een andere manier bijzonder zijn. Dan reizen we weer in Zuid-Amerika om de Pantanal van Brazilië te bezoeken waarna de overtocht naar Afrika volgt. Het plan is om met de auto naar Haydom te rijden en daar enkele jaren te gaan werken.
Willen jullie onze komende avonturen lezen en zien of we in februari aan de slag gaan in het Haydom Lutherian Hospital, volg ons dan op: www.A3discoverstheplanet.com

Categorieën
Maatschappij Nieuwsbericht Vluchtelingenwerk Nederland

Nieuwe overheidsinformatie: Syrië onveilig

Wij betrekken je graag bij ons werk. Wil je onze maandelijkse update met nieuws, persoonlijke verhalen en bijzondere acties niet missen? Hieronder schrijf je je in voor onze digitale nieuwsbrief. Nieuwsgierig? Bekijk onze laatste nieuwsbrief

Wil je de nieuwsbrief niet meer ontvangen, dan kun je je afmelden.

Categorieën
Dokters van de Wereld Nieuwsbericht Ontwikkelingshulp

Tijdelijke verhuizing wegens brand kantoor Dokters van de Wereld

Tijdelijke verhuizing wegens brand kantoor Dokters van de Wereld

In de vroege morgen van donderdag 4 juli is er brand geweest in het pand waar Dokters van de Wereld is gevestigd. De brand brak rond 3.30 uur op de eerste verdieping uit. De brandweer heeft de bewoners van bovengelegen etages in veiligheid gebracht. Vanwege rook en roetschade is ons kantoor voor enkele maanden niet bruikbaar, waardoor wij tijdelijk zullen moeten verhuizen.

Naar de exacte oorzaak van de brand wordt nog onderzoek gedaan. Mogelijke is de brand ontstaan door een ventilator in de serverkast. Directeur Arianne de Jong van Dokters van de Wereld: “We zijn allemaal erg geschrokken, en ook opgelucht dat er geen gewonden zijn gevallen. Het doet natuurlijk wel pijn om je pand zo te zien; dag in dag uit is het toch je werkplek waar we met elkaar veel werk verzetten.”

Het kantoor van Dokters van de Wereld wordt zo spoedig mogelijk tijdelijk verhuisd. De verhuurder Diaconie denkt goed mee en heeft een andere kantoorruimte op hetzelfde terrein kunnen regelen. De Jong: “Gelukkig kunnen we het nieuwe kantoor snel betrekken. Wel moeten we op zoek naar nieuwe inventaris, omdat veel meubilair, computers en andere zaken beschadigd zijn geraakt.”

Praktische informatie:

Het postadres blijft gelijk, ons bezoekadres is vanaf nu tijdelijk: Nieuwe Keizersgracht 1a. De komende dagen zijn we druk met regelwerk en verhuizen. Hierdoor zullen we iets minder goed bereikbaar zijn. We hopen dat we vanaf 15 juli weer goed bereikbaar zijn. We doen er alles aan om ervoor te zorgen dat onze hulpverlening en campagnes doorgaan volgens planning.

Wilt u meedenken of meehelpen om onze organisatie weer op de rit te krijgen? Neem dan vooral contact op met Carine van Brandwijk: https://doktersvandewereld.org/contact/

Foto credit: Inter Visual Studio / Lorenzo Derksen

Categorieën
Dokters van de Wereld Nieuwsbericht Ontwikkelingshulp

De verrassingen van de tweede week in Tanzania

De verrassingen van de tweede week in Tanzania

Traumachirurg Vincent de Jong is deze zomer voor de eerste keer mee met een Operatie Glimlachmissie in Tanzania. Om zijn ervaringen te delen, schrijft hij een blog.

Mijn tweede week in het Haydom Lutherian Hospital start om 7 uur met een gesprek met Dr. Nuwass over een eventuele toekomst voor ons in het ziekenhuis. Het belangrijkste wat we willen weten is of het ziekenhuis mensen met onze specifieke kennis nodig heeft. Het antwoord is volmondig ja. Hij is erg goed voorbereid en neemt uitgebreid de tijd om zowel de werkzaamheden waarvan hij graag wil dat mijn vrouw gaat doen als de werkzaamheden die hij voor mij in petto heeft door te nemen. Zijn wensen sluiten prima aan bij onze ervaring. Dr. Nuwass is gewend om met buitenlanders te werken en kent de successtory’s, maar ook de verhalen waarbij het mis is gegaan. Het cultuurverschil en de bijhorende uitdagingen worden daarom ook uitgebreid besproken. Na dit gesprek begin ik vol energie aan de dagelijkse werkzaamheden. Zoals gebruikelijk start onze dag met de doktersmeeting. Hier worden de opnames besproken en behandelingen bediscussieerd aansluitend volgt een onderwijssessie.

De sala sla ik voor een keertje over en dan begint het wachten op de eerste operatie. Het blijft de 2 weken dat we in Haydom zijn onduidelijk hoe de logistiek is, welke afspraken er zijn en waar iedereen is op het moment dat je wilt opereren, maar uiteindelijk opereert het team toch 45 patiënten. Door dr. Bellet worden mijn vrouw en ik uitgenodigd om bij hem thuis te komen eten. De indruk ontstaat bij mij dat hij het vergeten is om tegen z’n vrouw te vertellen, want eind van de dag vraagt hij of ik wil opereren, zodat hij zijn vrouw kan helpen. Samen met Anneloes, de Nederlandse tropenarts, opereer ik een 10 jarige jongen met een open botbreuk. Deze heeft hij te danken aan een flinke trap van een stier.

Dat hoor je in Nederland maar weinig. Hierna haast ik me naar de familie Bellet. Het eten is heerlijk en we hebben een gezellige avond met Bennet en z’n vrouw Happyness. Ook zijn drie prachtige kinderen lopen rond. Na ongeveer een half uurtje zie ik dat wij de enige zijn met schoenen aan. Wat stom van ons, die hadden we natuurlijk uit moeten doen! Met het bordje op schoot zitten we op de bank, klaar om deze heerlijke maaltijd te verorberen. Eerst het gebed en dan smullen. De avonden zijn hier goed gevuld, vaak hebben we nog overleg over de dag in de tuin van Anneloes. Soms help ik mee met een spoedoperatie.

Ook is er een afscheidsetentje bij de two sisters, “the best restaurant in town” en op de laatste avond zullen de interns een feest geven met heerlijk vers geitenvlees. Maar eerst nog werken. Wanneer ik de OK op wil lopen, zie ik dat mijn operatieCrocs niet meer op de plek staan waar ik ze een klein half uurtje geleden heb achtergelaten. Daar baal ik van! Op m’n blote voeten ga ik verder. Natuurlijk let ik wel op of mijn Crocs iemand anders voeten sieren en jawel hoor, Elephantman, de anesthesist draagt ze met trots. Ik laat hem weten dat we schoenen moeten ruilen, wat helemaal ok is, maar hij vraagt wel of ik ze na de missie achterlaat. De naam Elephantman komt niet zomaar uit de lucht vallen. Ongeveer een maand geleden ging hij in z’n uppie, gewapend met pijl en boog jagen op een olifant. Zoals te verwachten was de olifant hier niet van gediend en ging in de aanval. Elephantman probeerde weg te komen, maar de olifant was te snel en te sterk. Gelukkig voor hem raakte de olifant eerst een boom, die bovenop Elephantman viel. Een olifant is niet echt wendbaar, dus vloog hem voorbij waarna hij gered is door lokalen met een auto. Olifanten zijn niet het enige wild dat af en toe in de buurt opduikt. Iedere nacht hoor ik de hyena’s, de ene keer dichterbij dan de andere keer. Het schijnt dat ze op dit moment wel erg dichtbij zijn.

Vrijdagochtend is de laatste sala die we dit bezoek meemaken. De dienst start met dans en muziek, gevolgd door een preek. Gelukkig niet zo’n donderpreek als gisteren. Daarna staat iedereen op en loopt een rondje waarbij ze iets in een kistje doen. Er wordt geofferd. Ook vindt er een luidruchtige fundraising plaats, waarbij t-shirts, pollepels en andere huishoudelijke items worden verkocht. De dienst wordt door ons afgesloten met een dank aan iedereen die ons zo welkom heeft ontvangen en geholpen heeft om deze missie uit te voeren. Voordat we weer in het kleine vliegtuig stappen om naar huis te gaan, worden deze twee weken afgesloten met de certificaatuitreiking. Deze is gepland om 12u Tanzaniaanse tijd. We starten dus iets over half twee. Er wordt geluncht en de certificaten worden uitgereikt. Na iedereen meermalen gedag gezegd te hebben, vertrekken we met de ambulance naar de kleine Chessna.

Weer terug in Amsterdam kijk ik terug op twee bijzondere weken. De komende weken zullen op een andere manier bijzonder zijn. Dan reizen we weer in Zuid-Amerika om de Pantanal van Brazilië te bezoeken waarna de overtocht naar Afrika volgt. Het plan is om met de auto naar Haydom te rijden en daar enkele jaren te gaan werken.
Willen jullie onze komende avonturen lezen en zien of we in februari aan de slag gaan in het Haydom Lutherian Hospital, volg ons dan op: www.A3discoverstheplanet.com

Categorieën
Natuur, Milieu en Dieren Nieuwsbericht Wakker Dier

Grootste stalbrand sinds 2011

De brand brak uit op zondagochtend 6 uur. De brandweer rukte uit met groot materieel, maar zag bij aankomst al dat de schuren als verloren konden worden beschouwd. Het is de grootste stalbrand sinds 2011: toen kwam er 170.000 kippen om door een brand in Gasselternijveenschemond.

Categorieën
Cultuur Nieuwsbericht Rijksmuseum

Operatie Nachtwacht van start in het Rijksmuseum

Niet eerder werd een vergelijkbaar veelzijdig en diepgaand onderzoek naar de algehele staat van De Nachtwacht uitgevoerd. Hiervoor worden de nieuwste en meest geavanceerde onderzoekstechnieken ingezet: van digitale beeldtechnieken tot natuurwetenschappelijk en materiaal-technisch onderzoek, van computer science tot artificial intelligence. Het onderzoek, dat ongeveer een jaar duurt, zal leiden tot een beter begrip van de oorspronkelijke gedaante, de huidige staat van het schilderij en inzicht bieden in de vele veranderingen die De Nachtwacht in de afgelopen vier eeuwen onderging. Het behandelplan dat uit het onderzoek voortvloeit vormt vervolgens de basis voor de restauratie van het schilderij.

Operatie Nachtwacht is vanaf 8 juli ook online te volgen via rijksmuseum.nl/nachtwacht

Van kunsthistorisch onderzoek tot artificial intelligence

Het onderzoek richt zich onder meer op vragen met betrekking tot de oorspronkelijke opdracht, Rembrandts materialen en schildertechniek, de impact van eerdere behandelingen en latere ingrepen en naar de veroudering, degradatie en toekomst van het schilderij. De nieuwste en meest geavanceerde onderzoeks-methoden en -technieken worden ingezet: van kunsthistorisch en archiefonderzoek tot natuurwetenschappelijk en materiaal-technisch onderzoek, en van computer science tot artificial intelligence. Tijdens de onderzoeksfase is De Nachtwacht uit zijn lijst en op een speciaal ontworpen ezel geplaatst. Met behulp van twee schaarliften (platform-liften) is het mogelijk het hele doek te onderzoeken.

Geavanceerde beeldtechnieken

Voor het onderzoek, wordt onder meer gebruik gemaakt van hoge resolutie fotografie en meerdere geavanceerde beeldtechnieken zoals macro-röntgenfluorescentiescanning, en hyperspectrale imaging, oftewel infrared reflectance imaging spectroscopy (RIS), om de staat van het schilderij minutieus in kaart brengen.

56 macro-XRF scans

Met de macro-röntgenfluorescentiescanner (macro-XRF scanner) wordt De Nachtwacht millimeter voor millimeter gescand. Deze scanner maakt gebruik van röntgenstraling waarbij de verschillende chemische elementen in de verf worden geanalyseerd, zoals calcium, ijzer, kalium en kobalt. Daaruit kunnen de gebruikte pigmenten worden afgelezen. De macro-XRF scans kunnen ook onderliggende wijzigingen tonen, waarmee het schilderproces van Rembrandt inzichtelijk kan worden gemaakt. Om De Nachtwacht volledig in beeld te brengen zijn 56 scans nodig, waarbij één scan 24 uur duurt.

12.500 hoge resolutie foto’s

In totaal worden ruim 12.500 foto’s gemaakt op extreem hoge resolutie, van 180 tot 5 micrometer, oftewel een duizendste deel van een millimeter. Nog nooit eerder is zo’n groot schilderij op zo’n hoge resolutie gefotografeerd. Op deze manier kunnen details die je normaal niet met het blote oog kunt zien, zoals pigmentkorrels, in beeld worden gebracht. Hiervoor is een dynamisch imaging frame ontworpen, waarop de verschillende camera’s en lampen kunnen worden bevestigd.

Onderzoeksteam

In het Rijksmuseum is veel ervaring en kennis opgedaan met het restaureren van schilderijen van Rembrandt. In 2018 werd de restauratie van Rembrandts Marten & Oopjen afgerond. Het onderzoeksteam dat aan De Nachtwacht werkt bestaat uit meer dan 20 natuurwetenschappers, conservatoren, restauratoren en fotografen van het Rijksmuseum. Voor het onderzoek werkt het Rijksmuseum nauw samen met musea en universiteiten in binnen- en buitenland, onder wie de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE), Technische Universiteit Delft (TU Delft), Universiteit van Amsterdam (UvA), Amsterdam Universitair Medische Centra (AUMC), Universiteit Antwerpen (UA) en National Gallery of Art, Washington DC. Ook wordt gebruik gemaakt van de expertise van kleurspecialisten van AkzoNobel.

Glazen ruimte

Operatie Nachtwacht is voor iedereen te volgen en vindt plaats in een glazen ruimte met bijzonder helder glas, ontworpen door de Franse architect Jean Michel Wilmotte.

Begunstigers en partners

AkzoNobel is hoofdsponsor van Operatie Nachtwacht.

Operatie Nachtwacht wordt mogelijk gemaakt door The Bennink Foundation, PACCAR Foundation, Piet van der Slikke & Sandra Swelheim, American Express Foundation, Familie De Rooij, Het AutoBinck Fonds, Segula Technologies, Dina & Kjell Johnsen, Familie D. Ermia, Familie M. van Poecke, Henry M. Holterman Fonds, Irma Theodora Fonds, Luca Fonds, Piek-den Hartog Fonds, Stichting Zabawas, Cevat Fonds, Johanna Kast-Michel Fonds, Marjorie & Jeffrey A. Rosen, Stichting Thurkowfonds en het Nachtwacht Fonds

Dankzij bijdragen van het Ministerie Onderwijs, Cultuur & Wetenschap, de Gemeente Amsterdam, het Amsterdam Museum, founder Philips en hoofdsponsoren ING, de BankGiro Loterij en KPN kunnen jaarlijks ruim 2 miljoen mensen het Rijksmuseum en De Nachtwacht bezoeken.

Details:

Rembrandt van Rijn (1606-1669)
De Nachtwacht, 1642
olieverf op doek
Rijksmuseum, bruikleen van de gemeente Amsterdam

Categorieën
Artis Natuur, Milieu en Dieren Nieuwsbericht

Goudwanggibbon geboren in ARTIS

Gibbons behoren tot de mensapen, net als chimpansees en gorilla’s, en leven in familiegroepen. Op het Gibboneiland in ARTIS leven nu vier goudwanggibbons; vader, moeder en hun twee jongen. Het geslacht van de baby is nog niet bekend. 

Goudwanggibbonbaby. Foto ARTIS, Edwin Butter

Kleurverandering 

Een gibbonstel is monogaam en blijft hun hele leven samen. Ze vormen een familiegroep samen met hun jongen. Het huidige stel is sinds 2011 in ARTIS en ze zijn ervaren ouders. De draagtijd van goudwanggibbons is zeven maanden. Goudwanggibbons (Nomascus gabriellae) worden altijd geboren met een lichtgekleurde vacht. Na een aantal maanden verandert de vacht van kleur en wordt geleidelijk aan donkerder, tot uiteindelijk zwart. De wangen blijven geel. Tijdens de puberteit verandert de vacht van de vrouwtjes weer terug naar goudachtig wit. Mannetjes blijven dan zwart. 

Snelle mensapen

Gibbons zijn kleine mensapen. Ze zijn veel kleiner dan chimpansees of gorilla’s: zo’n 60 tot 80 cm groot en maar 7 tot 11 kilo zwaar. Gibbons hebben net als andere mensapen geen staart. Ze hebben extreem lange armen en handen, waarmee ze uitstekend door de bomen kunnen slingeren. Ze zijn dan ook de snelste niet-vliegende dieren die in bomen leven. Ze leven van oorsprong in het regenwoud van Zuidoost- Azië. Er bestaan veertien verschillende gibbonsoorten, die allemaal bedreigd zijn. Verlies en versnippering van hun leefgebied is een groot probleem. Ook worden jonge dieren gevangen voor verkoop als huisdier of voor vleesconsumptie. ARTIS neemt deel aan het Europese fokprogramma van deze diersoort.

Ochtendduet 

Wie in de vroege ochtend in de buurt van ARTIS is, heeft grote kans de goudwanggibbons te horen zingen.  Gibbons zingen onder andere om een partner te vinden. Als ze een paar gevormd hebben, zingen ze om hun band te versterken en aan te geven dat ze bij elkaar horen. Hoe harmonieuzer het gezang van de gibbonfamilie, hoe hechter de band. Zo’n zangsessie kan wel een half uur duren en bestaat uit meer dan honderd verschillende noten. ARTIS is momenteel bezig met de ontwikkeling van een nieuw binnenverblijf voor de goudwanggibbons.

Categorieën
Mensen in nood Nieuwsbericht Rode Kruis

Zo blijf je koel tijdens de Nijmeegse Vierdaagse

Heerlijk, dat zomerse weer. Maar het kan deelname aan de Nijmeegse Vierdaagse extra zwaar maken. Met deze tips loop jij vrijdag toch gewoon over de finish op de Via Gladiola.

1. Drink veel

Ook als je geen dorst hebt, moet je veel drinken. En dan liever geen bier; dat is meer iets voor na de finish. Houd het vooral bij water en drink minimaal twee liter per dag. Langs de route staan meerdere tappunten waar je je flesje bij kunt vullen.

Bouillon of een sportdrankje is ook een uitstekende keus. Hier zitten veel zouten en mineralen in en die heb je hard nodig.

2. Eet voldoende

Al die kilometers ga je niet redden op een lege maag, zeker niet bij warm weer. Zorg dat je eten voor onderweg hebt om bij te tanken. Denk bijvoorbeeld aan een energiereep of een zakje chips voor het zout.

3. Draag luchtige kleding en een hoofddeksel

Kies voor luchtige kleding van materiaal dat goed ademt, zoals katoen en linnen. Een hoofddeksel zoals een hoed of pet beschermt je tegen de zon en de warmte.

Pas ook op voor asfaltbrand. Daarbij zorgt de hitte van het asfalt ervoor dat je huid heet wordt en verbrandt. Hoe je dit voorkomt? Draag een lange broek. Zorg wel dat het een luchtige broek is.

4. Smeer je goed in

Op dagen als deze ben je zo verbrand. Smeer je in voor vertrek en zorg dat je extra zonnebrand bij je hebt voor onderweg. Lees hier of je oude zonnebrandcrème eigenlijk nog wel houdbaar is.

5. Zoek tijdens het wandelen de koelte op

Kom je langs een rij bomen waar je in de schaduw kunt lopen? Grijp je kans en zoek de koelte op. Plan ook regelmatig rustpauzes in en ga daarbij lekker in de schaduw zitten.

Toch door de hitte overvallen?

Dit moet je doen bij:

En vergeet niet: je staat er niet alleen voor! Wordt de inspanning je even teveel of zitten je voeten onder de blaren, dan staan 750 vrijwilligers van het Rode Kruis klaar om je te helpen.

]]>

Categorieën
Greenpeace Natuur, Milieu en Dieren Nieuwsbericht

Greenpeace zoekt grootste mispaksel van 2019

Amsterdam, 8 juli – Vandaag start de nominatieronde voor de #MisPaksel-verkiezing 2019.

Verpakte bananen, uitdeelzakken snoep, een extra plastic verpakking om één wafel heen; er lijkt soms geen einde aan wegwerpplastic te komen.Greenpeace vraagt hier aandacht voor en gaat samen met iedereen die wil meedoen op zoek naar het grootste #MisPaksel van 2019. Door het nomineren van een product met de #MisPaksel, wordt aandacht gevestigd op de enorme hoeveelheid overbodig en onnodig wegwerpplastic die nog steeds in de supermarkt ligt. 

Anne Wijers, campagneleider plastic, Greenpeace: “Supermarkten en levensmiddelenbedrijven zijn verslaafd aan wegwerpplastic. Helaas is het gevolg hiervan dat we op de meest afgelegen plekken op aarde en in de zee Coca-Colaflesjes, Twix-wikkels en andere plastic verpakkingen terugvinden. Als consument is het onmogelijk om geen plastic te kopen en we merken dat steeds meer mensen zich hieraan ergeren. Met deze verkiezing roepen we supermarkten en levensmiddelenbedrijven op om te investeren in alternatieven. Het moet en kan anders.” 

Hoe werkt het? 
Een #MisPaksel nomineren voor de verkiezing is heel simpel:

  1. Kies een #MisPaksel uit de supermarkt (let op: het gaat enkel om voedselproducten in een plastic verpakking). 
  2. Zet het #MisPaksel leuk op de foto. Creativiteit wordt gewaardeerd!
  3. Deel de foto via Facebook, Instagram of Twitter met de hashtag #mispaksel óf stuur een mailtje naar mispaksel@greenpeace.nl

Mispaksels nomineren kan tot en met 31 augustus. Vanaf  september kan er online gestemd worden. De winnaar wordt begin dit najaar bekend gemaakt.  

Greenpeace organiseert de #MisPakselverkiezing voor de tweede keer. Vorig jaar werden zo’n honderd producten genomineerd en stemden er meer dan 30.000 mensen. De per-stuk-verpakte-winegums van Red Band ‘als je voor plastic bent’ kregen de helft van de stemmen. Hiermee won Red Band de verkiezing.