Categorieën
Nieuwsbericht Ontwikkelingshulp ZOA

ZOA start project voor mannen van Mosul

Na de afgelopen jaren 12.000 kinderen in Mosul te hebben geholpen, gaat ZOA Irak zich nu ook op getraumatiseerde mannen richten.


Vlieg, vlieg, lief vogeltje
Ik ben net als jij, mooi en klein
Ik ren door de bloemenvelden
En gooi steentjes in het water
Ik doe een bloemetje in mijn haar
Vlieg, vlieg, lief vogeltje

Met een stralende glimlach bewegen lachende jongens en meiden zingend door een gezellige ruimte vol knutselwerkjes. Juf Iman staat stralend voor de groep, haar armen in de lucht. Wie op een willekeurige morgen een van ZOA’s community centers binnenloopt, ervaart een schril contrast met de treurige, kleurloze straten van buiten. En dat is precies de bedoeling: sinds maart 2017 heeft ZOA in acht verschillende centra in Oost- en West-Mosul meer dan 12.000 kinderen en 6000 volwassen vrouwen een veilige haven willen bieden. Tijdens interactieve, speelse lessen leren getraumatiseerde kinderen om te gaan met de monsters die ze de afgelopen jaren, tijdens de bezetting van IS, tegenkwamen. Hun moeders leren op hun beurt hoe ze hun eigen trauma’s verwerken en die van hun kinderen kunnen verzachten.

Agressief gedrag

Terwijl duizenden vrouwen en kinderen in Mosul de afgelopen jaren weer hoop kregen op een mooie toekomst, bleven de mannen van Mosul in vrijwel alle hulpprojecten die zich richten op traumaverwerking buiten schot. Regelmatig kreeg projectcoördinator Eva van Iwaarden dan ook van moeders te horen dat de safe spaces weliswaar een veilige plek waren, maar dat de sfeer in de centra een groot contrast vormden met de situatie thuis. “Vrouwen gaven aan dat zij leerden hoe ze hun kind konden helpen, maar dat er thuis vaak een depressieve man op de bank zat waar niemand naar om keek. Het is voor mannen vaak erg moeilijk om in Mosul werk te vinden en geld te verdienen om het gezin te onderhouden. Voor veel mannen voelt het als falen dat ze niet in staat zijn hun kinderen eten te geven. Dit uit zich dus veelvuldig in depressief of zelfs agressief gedrag, dat afgereageerd wordt op de vrouwen of kinderen.”

Met die kinderen zelf is het best lastig om over die problematiek te spreken, merken Eva en de psychologen van de centra. “Je merkt tijdens sessies vaak dat de situatie thuis moeilijk is. Voor veel vaders is het ingewikkeld om de traditionele vaderrol op een goede manier te vervullen en hun kinderen aandacht te geven of te helpen met huiswerk. Daarnaast zijn er veel kinderen die geen vader meer hebben, omdat die als IS’er in de gevangenis zit of is omgekomen.” Tegelijkertijd is het niet allemaal negatief, volgens Eva.  “We zien hier ook veel families die terugkeren uit kampen in de omgeving en proberen hun leven in Mosul weer optimistisch en vol vertrouwen op te bouwen. Maar de verschillende verhalen van al die verschillende kinderen maken ons voorzichtig om het over vaders en moeders te hebben. Vaderdag en Moederdag vieren we dan ook bewust niet, om geen trauma’s boven te halen.”

Categorieën
Cultuur Nieuwsbericht Rijksmuseum

Rijksmuseum presenteert filminstallatie Rineke Dijkstra: Night Watching

Rineke Dijkstra: Door de subtiele gelaagdheid van de film, dringt het tot de toeschouwer door dat je zelfs een kunstwerk dat zo beroemd is als De Nachtwacht nooit helemaal kunt kennen. En dat het dus altijd de moeite loont scherp te blijven kijken, of het nu gaat om de personen op een wereldberoemd schilderij, zij die optreden in een hedendaagse film of de mensen dagelijks om je heen.

De Nachtwacht en ik

Night Watching ligt in het verlengde van Dijkstra’s klassieker I See a Woman Crying (2009), waarin een groep Engelse schoolkinderen kijkt naar een schilderij van Picasso. Maar Night Watching gaat verder. Doordat Dijkstra veertien heel verschillende groepen aan het woord laat, wordt niet alleen de inhoudelijke rijkdom van De Nachtwacht benadrukt, de film wordt ook een portret van elke gefilmde groep, van hun relaties, de onderlinge hiërarchie en de verhoudingen. Zo vraagt een groep schoolmeisjes uit Oss zich af of Rembrandt inderdaad het gezicht van zijn geliefde Saskia op het lijf van het enige meisje in het schilderij heeft gezet. De medewerkers van de Japanse Kamer van Koophandel zien de toeristische mogelijkheden van het schilderij (“Nachtwacht-taartjes!”). En jonge kunstenaars vragen zich af hoe het moet zijn om zo’n ongekend meesterwerk te maken – heb je dat als kunstenaar eigenlijk wel in de hand?

Rembrandt en Rineke Dijkstra

Dijkstra versterkt de band tussen kunst en leven door op subtiele wijze allerlei Rembrandteske mechanismen in haar film te laten echoën. Dat varieert van het schoolpotlood dat net zo naar voren priemt als Van Ruytenburchs lans, tot een klein, roodharige meisje dat opduikt tussen een groep stoere, donker geklede techniekstudenten – en die hun vervolgens uitlegt hoe een schilderij wordt gemaakt.

Rineke Dijkstra

Rineke Dijkstra (Sittard, 1959) heeft sinds de vroege jaren negentig een indrukwekkend oeuvre opgebouwd van foto- en videokunst waarin ze op een eigentijdse manier het genre portretkunst toepast. Door mensen te isoleren uit hun dagelijkse context en te focussen op subtiele details, de houding en de blik van de geportretteerde, spoort ze de toeschouwer aan om goed te kijken naar mensen die op de een of andere manier in transitie zijn. Dijkstra studeerde van 1981 tot 1986 aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. In 2017 werd ze gelauwerd met de prestigieuze Hasselblad Award en met de Spectrum International Prize for Photography. De afgelopen jaren had ze onder andere solotentoonstellingen in het Museum of Modern Art in San Francisco, het Solomon R. Guggenheim Museum in New York, het Stedelijk Museum in Amsterdam, het Louisiana Museum in Humlebaek, Denemarken en De Pont in Tilburg.

Night Watching is op uitnodiging van het Rijksmuseum gemaakt en mede mogelijk gemaakt door Joep en Monique Krouwels/Rijksmuseum Fonds. De filminstallatie is vanaf 5 september t/m 3 december 2019 te zien in de Eregalerij van het Rijksmuseum.

2019 – Het Jaar van Rembrandt in het Rijksmuseum

In 2019 is het 350 jaar geleden dat Rembrandt van Rijn (1606-1669) overleed. Reden om de kunstenaar te eren en zijn werk, zijn tijdgenoten en de 17de eeuw extra onder de aandacht te brengen. Dit komt samen in het themajaar Rembrandt en de Gouden Eeuw, met tal van tentoonstellingen en activiteiten in het hele land. Het Rijksmuseum sluit naast Night Watching, het jaar af met de tentoonstelling Rembrandt-Velázquez. Nederlandse en Spaanse meesters (11 oktober 2019 t/m 19 januari 2020). Met topstukken van Rembrandt en zijn tijdgenoten uit onder andere het Museo Nacional del Prado in Madrid.

Beeld kan worden opgevraagd via pressoffice@rijksmuseum.nl

Categorieën
Maatschappij Nieuwsbericht Vluchtelingenwerk Nederland

De muur is de zee I Column Abdeluheb Choho

Het vuile werk

Als reactie op Syriërs die naar Europa vluchten voor de vatbommen, gifgasaanvallen en martelingen van Assad, sloot Europa een deal met Erdogan. Mensen die een veilig heenkomen zoeken sterven nu op zee of zitten onder mensonterende omstandigheden vast op een Grieks eiland. Noord- en Oost-Europa laten het vuile werk over aan de landen aan de Middellandse Zee.

Overvol opvangkamp

Op Samos ontmoet ik een Syrisch-Koerdisch gezin; een jong stel met vijf lieflijke kinderen. Ze leven al bijna twee jaar in een opvangkamp waar 3.500 mensen wonen en slechts plek is voor 650. Hun asielaanvraag is afgewezen omdat ze via Turkije zijn gekomen en Turkije een veilig land is. Dat het Turkse regime de democratie afbouwt, mensen opsluit, en zelfs Nederland Turken asiel verstrekt omdat ze gevaar in eigen land lopen, doet er niet toe.

Slechts vijf ambtenaren

Griekse ambtenaren kijken je vermoeid aan: wetten zijn ingevoerd onder druk van Europa. We bouwen geen Trumpiaanse muur, maar voeren een wet in die zorgt dat iedereen die op een eiland aankomt er niet meer vanaf mag. De zee is de muur. Vijf ambtenaren hebben de taak om status van de 3.500 vluchtelingen te bepalen. Vijf ambtenaren… Het systeem is ontworpen om mensen op de eilanden vast te houden. Een radeloze burgemeester vertelt me dat hij op verzoeken om hulp geen enkel antwoord meer krijgt van het ministerie.

Het fundament van Europa

De rest van Europa heeft zijn handen er vanaf getrokken. We hebben afspraken gemaakt, verwijzen naar het Dublin-verdrag en de EU-Turkije deal. We hebben een bedrag overgemaakt en daarmee is het niet meer ons probleem. Maar, als het fundament van Europa is dat wij een samenleving van waarden zijn waar wij in vrijheid kunnen leven, waar iedereen gelijk is en waar wij onze beschavingsnormen in internationale verdragen hebben vastgelegd, dan kunnen we niet wegkijken. Als wij allen Europeaan zijn, dan zijn wij er ook voor verantwoordelijk dat 3.500 mensen 20 toiletten moeten delen, dat een vader voor zijn gezin 4 uur in de rij moet staan om wat te eten te krijgen en dat getraumatiseerde vluchtelingen met een medische verklaring zorg wordt ontnomen.

De muur niet afbreken

Als VluchtelingenWerk steunen wij al jaren de lokale organisatie, de Greek Refugee Council. We financieren de inzet van extra advocaten die vluchtelingen ondersteunen. We proberen daarnaast onze kennis over te brengen zodat zij de noodzakelijke hulp kunnen bieden. Maar hoewel dit zeer belangrijk werk is, kunnen wij de zee niet indammen en de muur afbreken. Hiervoor is politieke wil nodig en een Europa die haar waarden eer aan doet. Wij mogen niet langer wegkijken.

Categorieën
Nieuwsbericht Ontwikkelingshulp ZOA

Column Tim Hendriks: Pinguïn kwijt

Heeft u een jongetje gezien met een groene jas, rode laarsjes en spierwit champignonnenkapseltje? De bewaker van de vleermuizengrot schudt zijn hoofd. Voor de zekerheid controleer ik ook het wolvennest en troost mij alvast met de gedachte dat Mowgli nog best leuk is opgedroogd. Op weg naar de apenrots ontkom ik ternauwernood aan de wielen van zo’n akelig stil toeristentreintje. Nog voor ik Bokito de hand kan schudden krijg ik het verlossende telefoontje van mijn vrouw. Opgelucht snak ik naar adem terwijl de adrenaline nog door mijn lijf giert. Zoonlief is terecht!

Er zijn miljoenen gezinnen die door geweld of natuurrampen niet meer compleet zijn. Papa is kwijt, bleef achter om te vechten of is omgekomen. De kinderen vragen: “waar is papa?”. Het idee alleen al gaat me door merg en been. Dat ik er niet kan zijn, niet weet of ze veilig zijn en ze niet kan beschermen.

Die avond, als ik mijn zoontje zijn warme slaapzak aantrek, geven we elkaar een extra dikke knuffel. Samen danken we God voor de krokodil en dat meneer pinguïn weer terug is bij zijn papa en mama.

Tim Hendriks is presentator op Groot Nieuws Radio en ambassadeur van ZOA.

Categorieën
Maatschappij Nieuwsbericht Zonnebloem

Coby geniet weken na het vliegtuigspotten nog

Waar kun je een mevrouw van 87 ’s nachts voor wakker maken? In het geval van Coby Rikkers luidt het antwoord: vliegtuigspotten. Onlangs ging de langgekoesterde wens van Coby ging in vervulling. Samen met Zonnebloemvrijwilliger Tjitske de Wolf en familieleden toog ze in de Zonnebloemauto naar Schiphol en spotte ze er lustig op los.

Coby Rikkers is deelnemer bij de Zonnebloemafdeling Apeldoorn Zuid. Elke twee weken krijgt ze bezoek van vrijwilliger Tjitske. “We gaan lekker wandelen, een keertje naar een modeshow in de buurt. Of samen een bakje kibbeling eten, daar is ze gek op.” Intussen praten ze over alles in het leven. “Ze is voor mij als een tweede moeder. Ze is zo gezellig en ondanks haar beperkingen klaagt ze nooit.” Coby’s stem slaat even over. “Tjitske is alles voor me. Ze is zo lief, zo betrokken. Soms bel ik gewoon even omdat ik zin heb om haar stem te horen. Ik heb geen eigen dochter, maar ik kan me voorstellen dat zo’n band zo voelt”, zegt ze warm.

Omroep Max

Wie Coby ziet zou het niet 1, 2, 3 denken, maar ze heeft een verrassend stoere inslag. Haar hart gaat namelijk sneller kloppen van grote voertuigen! “Ik hou van alles dat groot, snel en spectaculair is”, lacht ze. “Waarom? Ik heb gewoon ontzag voor sterke motoren en grote machines. Hoe groter, hoe mooier. Ik heb ooit een keer via Omroep Max in de grootst mogelijke vrachtauto mogen meerijden. Die was zo groot dat ik er met een trap in moest. Dat kon ik toen nog. Het geluid als zo’n truck dan optrekt… prachtig vind ik dat.”

Vliegtuiggek

Er stond nog een wens op haar lijstje: vliegtuigspotten. Tjitske greep haar kans toen ze via een actie een gratis dagje uit met de Zonnebloemauto kon winnen. Op 22 mei is het zover: Coby, Tjitske, Coby’s zoon Willem en schoondochter Jody en neef Henny vertrekken met de Zonnebloemauto richting Schiphol. Coby heeft er veel zin in. “Toevallig is Henny vliegtuiggek en hij weet de beste plekjes om te spotten. Dus dat belooft wat”, glundert ze.

De jackpot

De eerste beoogde spotplek, de Buitenveldertbaan, blijkt gesloten in verband met de wind. Dus rijden ze een stukje verder richting Hoofddorp, naar de Zwanenburgbaan/polderbaan. Waar ze wel prijs hebben. Sterker nog: ze hebben de jackpot, want het is een komen en gaan van vliegtuigen. Coby zit eerste rang en gaat helemaal op in het spektakel dat zich voor haar ogen voltrekt. Henny zit naast haar met zijn iPad en kan haar via de app Plane Finder en de site mijnvliegtuigspotter.nl precies vertellen welk vliegtuig er opstijgt en landt. Samen genieten ze met volle teugen. De rest geniet op hun beurt van dit plezier.

Grote jongens

Na een tijdje draait Coby zich om. Haar ogen twinkelen. “Ik heb er wel zo’n 70 à 80 geteld”, zegt ze. “Bij ons in Apeldoorn is er vliegveld Teuge, daar ging ik ook altijd kijken. Maar hier zie je de echte grote jongens. Als je die ziet en hoort opstijgen, is werkelijk spectaculair. De kracht die erbij komt kijken als zo’n ding vaart maakt, ongelofelijk. En als-ie dan langs komt met een ongelofelijk gebulder en zo voor je neus opstijgt: in één woord geweldig.”

Genoten

Tijd voor een drankje en wat eten. Als ze op weg gaan naar Apeldoorn biecht Coby op dat ze moe is, maar ‘heel voldaan’. Een paar weken later is Coby nog helemaal vol van haar speciale dag. “Als ik erover vertel, zeggen mensen dat ik begin te glimmen. Dat verbaast me niet. Ik ben zo blij dat mijn wens in vervulling kon gaan dankzij de Zonnebloem. Als het kon, ging ik morgen weer. Zo intens heb ik ervan genoten.”

Categorieën
Nieuwsbericht Ontwikkelingshulp ZOA

Een bouwpakket voor aardbevingsslachtoffers

De respons van onze donateurs op de noodhulpactie voor slachtoffers van de aardbevingen en tsunami op Lombok en Sulawesi was overweldigend. Inmiddels ontvingen al meer dan 460 families een bouwpakket voor de bouw van hun nieuwe, tijdelijke huis. 

Sinds de verwoestende aardbevingen en tsunami deelden onze lokale partners op Lombok 208 en op Sulawesi 250 bouwpakketten uit voor de bouw van tijdelijke huizen. Deze huizen zijn dus niet bedoeld als permanente woonplek voor de slachtoffers van de aardbevingen, maar als eerste noodonderkomen na de ramp. Zo hoeven de eilandbewoners niet meer in tenten te leven, wat ziektes voorkomt en de privacy en hygiëne van de mensen verbetert. ZOA plant in de periode tussen april 2019 en september 2020 op Sulawesi 60 permanente huizen te bouwen. Elk van die huizen krijgt ook een eigen latrine.

Maar we doen meer. Zo steunen we pastoraal werkers van de lokale gereformeerde kerk in traumaverwerking met de lokale bevolking. Ook leren we de mensen om te gaan met en voorbereid te zijn op grote rampen. Ook trainen we mensen hoe ze hun omgeving schoon kunnen houden, zodat ziektes worden voorkomen en ongedierte weggehouden wordt. Mensen leven na de rampen namelijk erg dicht op elkaar en maken gebruik van dezelfde toiletten, wat de bestaande latrines belast.

Dit zit er allemaal in een bouwpakket:

Categorieën
Cultuur Nieuwsbericht Rijksmuseum

Rembrandt – Velázquez. Nederlandse en Spaanse Meesters

Hoewel de zeventiende eeuw wordt gekenmerkt door oorlog en politieke spanningen tussen Nederland en Spanje maken beide landen ook een periode van uitzonderlijke bloei door op het gebied van handel, wetenschap en kunst. De artistieke prestaties bereikten hun climax met de opkomst van twee van de grootste schilders aller tijden, Rembrandt en Velázquez.
In de tentoonstelling worden schilderijen van gerenommeerde Spaanse en Nederlandse meesters in paren getoond. Dit leidt vaak tot verrassende dialogen over universele thema’s als religie, geloof, rijkdom, macht, licht en compositie.

2019 – Rembrandt en de Gouden Eeuw

In 2019 is het 350 jaar geleden dat Rembrandt van Rijn (1606-1669) overleed. Reden om de kunstenaar te eren en zijn werk, zijn tijdgenoten en de 17de eeuw extra onder de aandacht te brengen. Dit komt samen in het themajaar Rembrandt en de Gouden Eeuw, met tal van tentoonstellingen en activiteiten in het hele land.

In 2019 werken NBTC Holland Marketing, het Fries Museum, het Mauritshuis, Museum Het Rembrandthuis, het Rijksmuseum, Museum De Lakenhal, het Amsterdam Museum, het Joods Cultureel Kwartier, Museum Prinsenhof Delft, Het Scheepvaartmuseum, het Stadsarchief Amsterdam, samen met steden als Amsterdam, Delft, Den Haag, Dordrecht, Enkhuizen, Haarlem, Hoorn, Leiden en Middelburg onder de titel Rembrandt en de Gouden Eeuw.

De tentoonstelling Rembrandt-Velázquez wordt mogelijk gemaakt door Ammodo, Holland America Line, Rijksmuseum International Circle en het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap.

Categorieën
Nieuwsbericht Ontwikkelingshulp ZOA

“Dit is geen werk maar een roeping”

Hoe houd je moed om dit werk te doen als je merkt dat de veiligheid in het land tussen de vingers weg glipt?

“Voor mij is dit geen werk maar een roeping. Juist als het onveiliger en onleefbaarder wordt kunnen we als ZOA een verschil maken in de levens van de individuele mensen die moeten zien te overleven. We helpen mensen die ontheemd zijn vanwege conflicten en natuurrampen in Afghanistan. Naast de gevechten zijn er bijna elk voorjaar overstromingen. Het afgelopen jaar waren er ook enorme droge periodes. Als er niets valt, is er geen opbrengst.”

Wat doet ZOA voor mensen die hierdoor getroffen worden?

“Zodra mensen op de vlucht slaan komen ze in een gebied zonder voorzieningen. Als je ziet hoe droog de gebieden zijn en je mensen kunt helpen aan een waterpomp, zijn ze heel dankbaar. Dat hebben ze vaak nooit gehad. ZOA kijkt niet alleen naar drinkwater maar naar het complete plaatje van gezond leven, zoals hygiëne. In Afghanistan is dit gecompliceerd omdat de toiletten voor mannen en vrouwen streng gescheiden moeten zijn, zelfs niet bij elkaar in het zicht. Bij de washokken moet je je kunnen uitkleden zonder dat iemand het ziet.

We bouwen ook huisjes. Door de overstromingen spoelen de lemen huisjes weg. We adviseren ze hoe ze een goede fundering maken. Dit om te voorkomen dat de huizen in elkaar storten bij erge regen en overstromingen.”

Categorieën
Boijmans Cultuur Nieuwsbericht

Mensbeelden uit collectie opgenomen in Erasmus MC

Zesde tentoonstelling in de reeks van elf tentoonstellingen bij de buren

In het kader van de grootscheepse renovatie en vernieuwing van Museum Boijmans Van Beuningen blijft een deel van de museumcollectie zichtbaar bij buurtmusea en instellingen onder de noemer: ‘Boijmans bij de Buren’. De tentoonstelling ‘Mensbeelden – Kracht & Kwetsbaarheid’ in het Erasmus MC is de zesde in de reeks van elf tentoonstellingen.

Vier van de vijf menssculpturen uit de museumcollectie zullen de overdekte tuin van het ziekenhuis sieren. Om welke vier sculpturen het gaat, blijft een geheim tot de opening. De iconische metershoge gietijzeren reus ‘Grosse Geister (Figur Nr. 8)’ van kunstenaar Thomas Schütte heet de bezoeker van het Erasmus MC vanaf heden een warm welkom bij de RG 101H ingang (vlakbij het atrium). In het ziekenhuis, waar het menselijk lichaam hoofdzaak is, wordt met deze tentoonstelling de kracht en kwetsbaarheid van het lichaam gevierd. De voltallige museumcollectie (ca. 151.000 kunstwerken) komt in 2021 bijeen in het dan te openen Depot Boijmans Van Beuningen, het eerste volledig publiek toegankelijke kunstdepot ter wereld.  

Categorieën
Light for the World Nieuwsbericht Ontwikkelingshulp

Verhalen uit Mozambique: Malika

Mirian doet voor Light for the World onderzoek in Mozambique naar de toegankelijkheid van noodhulp aan mensen met een handicap. Dit doet zij door in gesprek te gaan met mensen met een handicap en de ouders en verzorgers van kinderen met een handicap. Mirian heeft veel persoonlijk contact met de gemeenschap en hoort veel aangrijpende verhalen. Deze verhalen delen wij graag met jou, zoals het verhaal van Malika*. Zo hopen we de situatie van mensen met een handicap na de cycloon Idai aan jou te laten zien.

Op de foto zie je Malika met haar twee kinderen. Ze zitten op de restanten van wat eens hun huis was. Het huis is compleet verwoest door de cycloon. Haar jongste zoon heeft een handicap. Hij is geboren met een spastische arm en hand. Malika maakt zich zorgen om het hoofd van haar zoontje die maar blijft groeien. Toch is er nog geen diagnose gesteld.

Toen hun huis door de cycloon compleet werd verwoest, moesten Malika en haar twee kinderen naar een schoolgebouw. Daar verbleven ze twee weken. Malika en haar twee kinderen werden daarna overgeplaatst naar een andere verblijfplaats waar ze tijdelijk konden blijven wonen. Hier bleven ze nog eens drie maanden. Ze deelden een tent met vijf andere families. Malika vertelt dat ze daar in barre omstandigheden leefden. Er was onvoldoende eten voor iedereen. Dit zorgde voor veel ruzies onder de mensen van het kamp.

Malika besloot een huisje te huren met het schrale inkomen wat Malika verdient door anderen te helpen met landbouw. Nu ze weer thuis is, ontvangt ze voedsel, cement zakken en ijzeren platen van ADEMO, een lokale partner van Light for the World. Malika heeft echter niet de technische kennis om haar huis te herbouwen. Ook heeft ze geen man om haar te helpen. Ze is afhankelijk van de hulp van anderen.

Help mee!

In Mozambique zijn er nog steeds mensen zoals Malika die uw hulp hard nodig hebben. Ongeveer 90.000 mensen met een handicap zijn door deze storm getroffen. Ze hebben vaak geen onderdak, voedsel of medicijnen. Samen met Light for the World International helpen wij met het verdelen van voedsel en het herbouwen van huizen. Helpt u ons mee?

*Wegens privacy redenen voor het onderzoek is er een pseudoniem gebruikt.

Delen: