Categorieën
Dokters van de Wereld Nieuwsbericht Ontwikkelingshulp

‘Een stom stukje plastic’

‘Een stom stukje plastic’

Dokters van de Wereld gaat regelmatig voor Operatie Glimlach naar Sierra Leone. Daar werken we samen met het Masanga-ziekenhuis. Sindskort is het mogelijk om met behulp van een 3d-printer protheses voor de mensen daar te maken.

Merel van der Stelt is student technische geneeskunde en heeft vorig jaar 10 weken onderzoek gedaan in het Masanga-ziekenhuis. In Masanga zijn veel patiënten met contracturen n.a.v. bijvoorbeeld brandwonden of veel patiënten die (een deel van) een ledemaat missen. Merel heeft in Sierra Leone onderzocht hoe 3D-printers ingezet kunnen worden voor mensen met dergelijke klachten. Met die 3D-printer kunnen relatief makkelijk protheses of spalken worden gemaakt.
In Sierra Leone zijn er oa. door de jarenlange burgeroorlog veel mensen die een ledemaat missen. Ook wachten mensen vaak om naar het ziekenhuis te gaan. Deels door een gebrek aan kennis (door de burgeroorlog, maar ook de ebola-crisis was er jarenlang geen onderwijs mogelijk) maar ook omdat een ziekenhuis vaak ver weg is of heel duur.

Merel: “Ik vind het heel belangrijk om te weten wat de patiënt nu echt wil. Voor mijn vertrek had ik het idee dat een prothese vooral functioneel moest zijn. Het verbaasde me best wel dat ze heel duidelijk waren in dat de prothese zo esthetisch mogelijk moest zijn. Ze wilden vooral dat het eruit zag als een echte hand bijvoorbeeld. Mensen schamen zich heel erg voor hun amputatie. Bij de eerste vrouw die ik geholpen heb, was haar hand tijdens de oorlog geamputeerd. Daar schaamde ze zich zo voor dat ze haar stompje altijd verborg en haar arm onder haar rok hield. Anders durfde ze niet naar buiten.”
Merel heeft voor deze vrouw met behulp van haar 3D-printer een prothese gemaakt. De protheses die op deze manier gemaakt worden zijn minder complex dan de protheses die in Nederland gangbaar zijn. “Voor deze vrouw maakt haar prothese echt een wereld van verschil. Het geeft haar zelfvertrouwen en ze wordt er weer vrolijk van. In plaats van zich te schamen voor haar stompje, is ze nu trots en durfde ze weer naar buiten en wilde ze juist graag haar prothese aan mensen laten zien. Het is eigenlijk maar een stom stukje plastic, maar je kan er mensen zo ongelofelijk blij mee maken.

Prothese maken

Voordat de 3D-printer de prothese print, wordt de stomp van iemand met een handscanner gescand.
Daarna scant Merel de goede arm of goede hand van iemand. “Dit laad je allemaal in in de computer, zodat je aan de hand van die scans een goed 3D-model van de prothese kan maken. Je spiegelt als het ware de goede arm. Zo heeft iemand een op maat gemaakte prothese.
Het plastic dat we gebruiken, PLA-plastic, laat ik smelten waardoor je het model laagje voor laagje kan printen. In principe laat je dan gewoon het apparaat z’n werk doen. Gemiddeld duurt het 8 uur voordat je prothese is geprint. Als de elektriciteit niet uitvalt tenminste.”

Kennis overdragen

“Ik was de eerste student die naar Masanga is gegaan. Aankomende zondag vertrekt een nieuwe student voor 10 weken naar Sierra Leone. We willen uiteindelijk de lokale staff van het ziekenhuis opleiden zodat zij zelf de protheses kunnen maken. Dan gaat het niet alleen om de prints zelf, maar ook om de scan en de wat complexere computerberekeningen.” Het project wordt daarmee duurzamer, zodat nog meer mensen geholpen kunnen worden.
“Als je iemand een prothese geeft en die persoon gaat daarna weer naar buiten en durft weer mee te doen in de samenleving, besef je hoe belangrijk die prothese is en wat een verschil het in iemands leven maakt.”

Categorieën
Mensenrechten Nieuwsbericht PAX

Zwijgen stopt de hel in Idlib niet

28-05-2019

Voor wie het nieuws uit Idlib in Syrië nog durft te volgen is het moeilijk om te ontsnappen aan gevoelens van moedeloosheid en machteloosheid. De oorlog daar is te complex geworden: een heksenketel waar tientallen partijen hun cynische spel spelen. De oorlog daar is te bloederig geworden: het leven voor de bijna drie miljoen burgers in Idlib is tot een hel gemaakt. Misschien is wegkijken dan te begrijpen, geconfronteerd met zoveel geweld. Met de onmacht of onwil ook van de internationale gemeenschap om een grens te trekken. Door weg te kijken hebben de misdadigers een vrijbrief om ongestraft hun moorddadige spel voort te zetten.

Negeer de complexiteit. Kijk naar wat het in de praktijk betekent. Uiteindelijk is de oorlog in Idlib er vooral een tegen burgers, tegen mannen, vrouwen en kinderen. Het Assad-regime en Rusland bestoken al maanden ziekenhuizen, markten, woonwijken en scholen met vatenbommen, fosforgranaten, raketten gevuld met clusterbommen en oneindig veel meer wapentuig. En de daders zijn bekend, ze vliegen vrij door het luchtruim, rijden door het land waar ze willen.

Hoe de hel er uitziet

Stel je voor: een maand geleden is je huis geraakt door een raket. Gelukkig was er niemand binnen toen de raket viel en gelukkig heb je met je laatste geld de schade kunnen repareren. Je bent klaar om weer terug te keren naar huis. Je gaat met je vrouw naar de markt om inkopen voor je gezin te doen: groente, fruit en misschien een beetje vlees. Uit het niets: een enorme serie explosies. Overal puin, stof, stank van kruit en verschroeid vlees, schreeuwende mensen en sirenes. Dit is hoe de hel in Idlib er uitziet… gelukkig kun je beschutting vinden in een winkel, je hart klopt in je keel en na een tijd vervolg je gedesoriënteerd je weg. Later hoor je dat er drie doden zijn gevallen. Geen familie of vrienden deze keer. Dat niet.

Je vader is Superman niet

Stel je de angst voor van kinderen. De paniek wanneer een straaljager of helikopter overvliegt, als donderwolk die elk moment zijn bliksem los kan laten. Je kijkt naar je vader en verwacht dat hij helpt. Alsof hij Superman is. Dat is hij niet. Als er geweervuur klinkt in de buurt, alweer en nog een keer, zegt hij dat er ergens op een bruiloft in de lucht wordt geschoten. Feestelijk. Hij hoopt dat je hem gelooft, om je maar niet nog banger te laten worden.

Het hele dorp weggevaagd

Stel je voor: na wekenlange en gekmakende beschietingen en bombardementen op je dorp moet je vluchten voor naderende soldaten van het Syrische leger en hun loyale milities. Een paar kilometer verderop moet je noodgedwongen kamperen in een boomgaard. Vanuit de verte zie je hoe tanks en artillerie je hele dorp wegvagen. De akkers en boomgaarden branden. Op televisie en social media zie je later triomfantelijke soldaten. Syriërs, Russen en waar ze ook maar vandaan mogen komen. dronken van de overwinning. Alles wat nog van waarde is plunderen ze uit de ruïnes van de huizen in jouw dorp. Je weet dat je nooit meer terug zult keren. Iedere dag weer komt de spijt dat je niet met vrouw en kinderen, toen het nog kon, bent gevlucht naar Europa.

Niets doen is ook een keuze

Niemand in Idlib is veilig. Ze zijn in de steek gelaten, staan er alleen voor. Velen zijn al eerder uit hun huizen verjaagd en in bussen naar dit gebied gedeporteerd. Ze kunnen geen kant op, want de grens met Turkije zit potdicht. Alle mooie woorden van de internationale gemeenschap, alle afspraken over oorlogsrecht en mensenrechten ten spijt. Ze staan machteloos tegenover het geweld dat op hen wordt losgelaten. Het is soms begrijpelijk dat politici en burgers in Nederland niet weten wat ze met de situatie in Syrië aan kunnen. Maar niets doen is uiteindelijk een keuze waarvoor de drie miljoen burgers van Idlib de prijs betalen. Een gemakkelijke oplossing is er niet. Maar tegelijkertijd: iets meer fantasie en wil om de misdaden in Idlib te stoppen zou al een verschil kunnen maken. Als een terrorist burgers afslacht in een moskee in Nieuw-Zeeland, als een terrorist inrijdt op feestvierders in Nice, dan trekken we duidelijk een grens en laten zo zien dat de terroristen hun zin niet zullen krijgen. Waarom doen we dat nu niet? Waarom komen wereldwijd artsen en medici niet in actie? Er zijn de laatste drie maanden namelijk al meer dan 23 ziekenhuizen verwoest. Waarom kiezen we ervoor om niet in actie te komen als burgers in Syrië, mannen, vrouwen en kinderen, dagelijks bestookt worden?

Doorbreek het zwijgen

Zij hebben geen andere keuze dan proberen te overleven en om te blijven hopen op een wonder want pessimisme is een luxe die de machtelozen in Idlib zich niet kunnen permitteren. Maar dat wonder zal uitblijven zolang de daders het gevoel hebben dat niets of niemand ze begrenst, zolang de daders zich gesterkt weten door een tandeloze internationale gemeenschap. De stilte rond Idlib zal hen iedere dag weer als muziek in de oren klinken. Want ze weten: wie zwijgt stemt toe. Alleen daarom al moet het zwijgen doorbroken worden.

Lees ook de blogs over Idlib. We bellen vaak met Ahmed. Hij is theatermaker in Idlib en vriend en partner van PAX. Hij en zijn familie zitten midden in de oorlog.

Volg PAX op social media voor updates van onze partners in Syrië. En gebruik zelf de hashtag #EyesOnIdlib

Bescherming van burgers in oorlogssituaties, Midden-Oosten

Categorieën
Mensenrechten Nieuwsbericht PAX

Mijnbouwbedrijven spreken zich samen uit tegen bedreigingen van sociale leiders

28-05-2019

Mijnbouwbedrijven Prodeco, Drummond, Cerrejón en CNR hebben gezamenlijk afkeurend gereageerd op de doodsbedreigingen tegen Colombiaanse sociale leiders. De leiders ontvingen deze doodsbedreigingen kort na een ontmoeting met Nederlandse Kamerleden over de mensenrechtensituatie in de mijnbouwregio Cesar. PAX is blij met de reactie van de mijnbouwbedrijven. PAX-programmaleider Joris van de Sandt: “We vragen de bedrijven om een directe dialoog te starten met de slachtoffers over het gewelddadige verleden en over een vreedzame toekomst.”

Terwijl de bedreigde sociale leiders nog steeds wachten op veiligheidsgaranties van de overheid, hebben de mijnbedrijven snel gehandeld door een gezamenlijke verklaring af te geven die ook in de lokale krant is gepubliceerd. Daarin wijzen ze de bedreigingen af en doen ze een beroep op de autoriteiten om de bedreigingen te onderzoeken en de daders te berechten. De mijnbouwbedrijven: “We erkennen het belangrijke werk van sociale leiders in Colombia bij de opbouw van vrede.”

De mijnbouwbedrijven waren niet de enigen die snel handelden. Hun belangrijkste klanten, Europese energiebedrijven zoals Uniper, RWE, Vattenfall en Engie, gebruikten hun invloed en publiceerden ook een gezamenlijke verklaring.

‘Bescherming garanderen’

Van de Sandt: “We hebben aangedrongen op adequate reacties en het is goed om te zien dat bedrijven hun invloed daadwerkelijk gebruiken. Het is nu aan de Colombiaanse autoriteiten om de bescherming van de sociale leiders te garanderen, de mensen die de bedreigingen hebben gemaakt te arresteren en te vervolgen en de structuren te onderzoeken die hen ondersteunen.”

Gewelddadig verleden

Het mijngebied van Cesar heeft een gewelddadig verleden. De sociale leiders die de bedreiging hebben ontvangen komen op voor arbeidsrechten en slachtoffers van paramilitair geweld. Tussen 1996 en 2006 werden duizenden mensen gedood en 55.000 boeren van hun land verdreven. De mijnbouwbedrijven hebben hun activiteiten in dezelfde periode opgezet. Europese energiebedrijven kopen grote hoeveelheden steenkool uit Cesar en zijn de belangrijkste afnemers van mijnbouwbedrijven die in deze regio actief zijn.

Verlammend effect

De doodsbedreigingen stonden in een pamflet dat werd gepubliceerd door een neo-paramilitaire groep genaamd ‘Aguilas Negras’ (Zwarte Adelaars), die beweert te opereren in het belang van bedrijven. Ze passen in Colombia in een uiterst verontrustend patroon: meer dan 500 sociale leiders zijn al vermoord sinds de ondertekening van het vredesakkoord met de FARC in november 2016. In Cesar en andere delen van Colombia hebben zowel de herinnering aan geweld als het huidige klimaat van onzekerheid een verlammend effect op kritische sociale leiders, journalisten en mensenrechtenverdedigers.

Het oplossen van de veiligheidscrisis

De unanieme en duidelijke reactie op de bedreigingen door de mijnbouwbedrijven is een goede eerste stap om de cyclus van geweld in Cesar te doorbreken. De unanieme en duidelijke reactie op de bedreigingen door de mijnbouwbedrijven is een goede eerste stap om de cyclus van geweld in Cesar te doorbreken. De reactie kwam in het kader van de initiatieven door de Colombiaanse organisatie CREER over het beschermen van sociale leiders en toont aan dat mijnbouwbedrijven hun invloed op een positieve manier kunnen gebruiken. Een volgende stap zou zijn om de Colombiaanse autoriteiten ertoe aan te zetten eindelijk een speciale onderzoekseenheid te activeren om neo-paramilitaire groepen en hun ondersteunende structuren te onderzoeken en te bestrijden, zoals beloofd in de vredesakkoorden.

Om de cyclus van geweld te doorbreken is het belangrijk om het gewelddadige verleden in de mijnbouwregio te adresseren. Verschillende Europese energiebedrijven hebben een beroep gedaan op mijnbouwbedrijven om een directe dialoog te starten met de slachtoffers van mensenrechtenschendingen.

Directe dialoog

Van de Sandt: “We zijn blij met de reactie van de mijnbouwbedrijven op de recente bedreigingen en hopen dat ze daarop zullen reageren door toezicht te houden op de autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de bescherming van de mensen. We vragen ze om de uitnodiging van de slachtoffers te accepteren om een directe dialoog te starten. Het helen van de wonden is een vereiste voor het opbouwen van duurzame vrede en veiligheid in Colombia. Cesar moet het voorbeeld stellen dat anderen kunnen volgen.”

Natuurlijke hulpbronnen, conflict en mensenrechten, Colombia

Categorieën
Mensenrechten Nieuwsbericht PAX

In memoriam Jeanne Wesselink-Steenhof

27-05-2019

Op 21 mei 2019 overleed Jeanne Wesselink-Steenhof. Zij was bij de eerste bijeenkomst van Pax Christi in Lourdes in 1949 en betrokken bij de oprichting van Pax Christi Nederland.

Net als haar man Herman Wesselink kende Jeanne Steenhof de ontberingen van de oorlog. Zij moest met haar familie in 1944 te voet vluchten voor haar leven. Om dan nog maar 4 jaar na het einde van de oorlog met 25 duizend jongeren uit 34 landen, waaronder veel Duitsers, samen te komen in Lourdes was helemaal niet vanzelfsprekend. ‘Iedereen had de oorlog meegemaakt. Sommigen als soldaat. Soms gingen je ogen wijd open als je hoorde wat anderen hadden gedaan en doorstaan. Tijdens die internationale ontmoeting vertelde iedereen over zijn eigen land, en liet soms ook film of foto’s zien. Je vertelde wat de oorlog aan schade had aangericht in je land….We hadden een heel intens contact met elkaar.’

Oprichting Pax Christi

Op 5 mei 1948 wordt Pax Christi opgericht tijdens een bijeenkomst in de wachtkamer derde klasse op het station Utrecht. Toch had het niet veel gescheeld of een landelijke Pax Christi had nooit het licht gezien. Mede door de inspirerende doortastendheid van Jeanne in Nijmegen werd Pax Christi Nederland werkelijkheid en zou zij uitgroeien tot een van de beeldbepalende sociale bewegingen in het naoorlogse Nederland.

In 1988 herinnert Ben Schennink zich in een boek over veertig jaar Pax Christi, hoe Jeanne en vele anderen binnen Pax Christi in beweging kwamen uit hun hoop en hun vrees voor de toekomst van Europa. Ze waren ervan overtuigd dat de Europese volkeren de verzoening en vriendschap nodig hadden en hadden zelf ervaren dat dat mogelijk was. Ook vormde zich bij Pax Christi een streven naar politieke samenwerking in Europa. ’Voor vrede was nodig dat mensen en staten over de nationale grenzen heen met elkaar verzoend werden’. De jonge Pax Christi leden wilden dat ideaal zichtbaar en mogelijke maken. Jeanne beschreef met Herman deze inzet in ‘De Gelderlander’ in 1949. Naar hun mening konden Pax Christi leden  “…in een zuiver geestelijke beweging van gebed en bezinning een achtergrond vormen, waartegen alleen het werk van de voormannen van een vernieuwd Europa op christelijke basis … iets voor de toekomst kan betekenen”.

Ook later is Jeanne actief gebleven voor Pax Christi en was betrokken bij de fameuze voettochten.

In 2015 ontving zij uit de handen van Bisschop Gerard de Korte het eerste exemplaar van Mensen van Goede Wil’, over de geschiedenis van Pax Christi. Zij is waarschijnlijk de laatste die ons nog over dat begin kon vertellen.

Jeanne Wesselink-Steenhof werd 100 jaar. 

Categorieën
Eurogroup for Animals Natuur, Milieu en Dieren Nieuwsbericht

Will the politically diverse new EP mean a unified voice for animals?

Photo: Andrew Skowron / Otwarte Klatki 


The results are finally in, and we are optimistic to see that more than
100 candidates who pledged to act for animals have been elected to the new European Parliament, with representation across the political groups and across the EU.

Of the candidates who took the animal welfare pledges in our VoteforAnimals2019 campaign – their public commitment to animal welfare for the next EU parliamentary term – around one in ten have been elected. In the next few days we will make available a full list of the signatories whose candidacy was successful.

We’d like to thank each and every one of the 1004 candidates who, since the campaign’s launch in February, showed their support for a higher commitment to animal welfare during  the new political term. With the help of our Member Organisations, who encouraged their candidates in their own countries to take part, the campaign achieved five times more pledges than in the last European election. With clear results like these, the  Commission has no excuse not to embrace animal welfare as a priority in its 2019-2023 work programme.

Recent years have seen strong support for animal welfare from both the European Parliament and public opinion, although meaningful European actions to better protect animals have not been forthcoming,” says Reineke Hameleers, Director at Eurogroup for Animals. We call on this new European Parliament to live up to their commitment to citizens and animals and urge the new Commission to prioritise animal welfare and break the legislative stalemate we have been facing.”

We and Europe’s animals have waited too long for the replacement of the transport of live animals with the trade of meat and carcasses, a phase-out of the use of all cages for farmed animals, a revision of the Broiler Directive, positive changes to the Common Agricultural Policy, and stunning prior to slaughter.

For wildlife, an EU-wide positive list of exotic pets determining which animals can be traded and kept is urgently needed. So are total bans on the use of wild animals in circuses and on and fur farming, and the development and implementation of effective non-lethal solutions for the coexistence with large carnivores and the management of invasive alien species.

Pets badly need identification and traceability systems, not only to ensure good welfare and health but also to tackle booming illegal trade all over Europe. The 12 million laboratory animals used each year in Europe desperately need a concrete EU strategy to phase out their use in research, testing and education. Equines need proper care whatever their role, whether they are used for recreation, in sports, on farm, for therapy or for tourism.

To make change happen, MEPs can join the EP Intergroup on the Welfare and Conservation of Animals. The second oldest of the EP’s 28 Intergroups, it is a cross-party forum and effective driver in promoting initiatives that have frequently led to concrete improvements in EU animal welfare-related policy making. About 70 of the newly elected MEPs have already committed to joining, of which around 50 were already members during the previous political term. This means that this new Parliament – the ninth – already kicks off with a strong and united group of animal welfare-friendly MEPs gearing up to make a difference for animals.

Contact:
Vienna Leigh, Senior Communications Officer
v.leigh@eurogroupforanimals.org | 
 +32 (0)2 207 7715

Please follow and like us:
Categorieën
Natuur, Milieu en Dieren Nieuwsbericht Wakker Dier

“Albert Heijn heeft heel wat over voor gezonde klanten, maar niet voor gezonde kippen”

Er zijn geen supermarkten waar kippen minder ruimte krijgen dan de AH-kip. Die kip leeft met 16 op een vierkante meter. Ter vergelijking: bij Jumbo-kippen is dat 13 en bij biologisch 10 per vierkante meter. Daarnaast krijgen ze geen daglicht en lopen en liggen ze de hele dag in hun eigen uitwerpselen.

Voetzweren

Dat laatste zorgt voor voetzweren. Hilhorst: “En daarbij geldt: hoe meer kippen per vierkante meter, hoe groter de kans op voetzweren. De uitwerpselen drogen namelijk minder goed door het hoge aantal kippen.” Juist daarom wil Wakker Dier dat Albert Heijn minder kippen per vierkante meter gaat houden.

Stunten

Naast het ongezonde leven van de AH-kip, verergert Albert Heijn volgens Wakker Dier de problemen door ook nog eens heel veel te stunten met hun kip. “Het gemiddeld aantal kipkiloknallers bij supermarkten ligt begin 2019 op 59. Albert Heijn presteert het om in dezelfde periode bijna 150 keer kip zonder keurmerk in de aanbieding te doen.”

Andere supermarkten

Dat Albert Heijn de leefomstandigheden van zijn kippen niet verbetert, heeft ook gevolgen voor de kippen van andere supermarkten. “Albert Heijn is de grootste speler in supermarktland. Alle concurrenten kijken dus wat Albert Heijn doet. En zolang die niks doet, verbetert het leven van de andere supermarktkippen ook niet”, aldus Hilhorst.

Categorieën
Maatschappij Nieuwsbericht Vluchtelingenwerk Nederland

Gebrek aan transparantie bij de overheid ondermijnt draagvlak

Wij betrekken je graag bij ons werk. Wil je onze maandelijkse update met nieuws, persoonlijke verhalen en bijzondere acties niet missen? Hieronder schrijf je je in voor onze digitale nieuwsbrief. Nieuwsgierig? Bekijk onze laatste nieuwsbrief

Wil je de nieuwsbrief niet meer ontvangen, dan kun je je afmelden.

Categorieën
Kinderen en kansen Kinderpostzegels Nieuwsbericht

Nieuw programma ter bestrijding van kinderarbeid gelanceerd

24-05-2019

De Alliantie Stop Kinderarbeid zal €35 miljoen ontvangen om hun nieuwe programma ‘Work: No Child’s Business’ uit te voeren. Dat werd door het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken aangekondigd tijdens het Symposium 15 jaar Stop Kinderarbeid.

De Alliantie Stop Kinderarbeid*, UNICEF Nederland en Save the Children Nederland verwelkomen deze unieke kans om bij te dragen aan het uitbannen van kinderarbeid.

Programma ‘Work: No Child’s Business’
De alliantiepartners hebben het programma ‘Work: No Child’s Business’ gezamenlijk ontwikkeld met als doel een belangrijke en blijvende bijdrage te leveren aan de strijd tegen kinderarbeid. Deze ambitie komt overeen met de inzet van de Nederlandse overheid en het parlement om te investeren in de bestrijding van kinderarbeid. 

Het programma zal per 1 juli 2019 van start gaan en duurt tot 2024.

Alle vormen van kinderarbeid uitbannen
Eén op de tien kinderen in de leeftijd van vijf tot zeventien jaar is aan het werk. De Alliantie zal zich samen met lokale gemeenschappen, scholen, overheden, NGOs, vakbonden en bedrijven inzetten om ervoor te zorgen dat kinderen en jongeren niet hoeven te werken maar goed onderwijs genieten en (later) fatsoenlijk werk verrichten. Daarmee draagt het nieuwe programma bij aan het Duurzame Ontwikkelingsdoel 8.7 om uiterlijk in 2025 alle vormen van kinderarbeid uit te bannen. We richten ons in het bijzonder op zes landen waar kinderarbeid een groot probleem is: Ivoorkust, India, Jordanië, Mali, Oeganda en Vietnam.

Sofie Ovaa, Hivos-programmamanager van Stop Kinderarbeid, is bijzonder dankbaar voor de steun van het ministerie: “Dit is een unieke kans voor Stop Kinderarbeid om met UNICEF en Save the Children samen te werken. We gaan onze ervaringen en expertise samenbrengen. We zullen succesvolle voorbeelden met elkaar en onze partners delen om meer partijen, inclusief bedrijven en overheden, aan te moedigen om mee te doen in de strijd tegen kinderarbeid. Dit zal een verschil maken voor duizenden families en hun kinderen en sociaaleconomische ontwikkeling brengen in hun gemeenschappen en daarbuiten.”

Grondoorzaken van kinderarbeid aanpakken
De Alliantie zal de grondoorzaken van kinderarbeid en de verwoestende gevolgen daarvan voor kinderen, jongeren, hun families en gemeenschappen aanpakken. We zullen een gebiedsgerichte aanpak hanteren, waarbij we werken vanuit de gemeenschappen en met alle relevante partijen om samen de obstakels weg te nemen die het uitbannen van kinderarbeid en het naleven van kinderrechten in de weg staan. Met deze aanpak zorgen we ervoor dat kinderen in de geselecteerde gebieden niet meer hoeven te werken en (terug) naar school kunnen gaan. De gebiedsgerichte aanpak van dit programma versterkt de inzet van het ministerie om kinderarbeid in samenwerking met bedrijven en lokale overheden uit te bannen.

In de gebieden waar we werken, hebben we sectoren aangemerkt waar in de productie een hoog percentage kinderarbeid voorkomt. Hier zullen we een ketenbenadering hanteren om kinderarbeid aan te pakken. Het gaat om de volgende sectoren: goud/mijnbouw, textiel en schoenen, natuursteen, cacao, en informeel en huishoudelijk werk. De ketenbenadering wordt samen uitgevoerd met de gebiedsgerichte aanpak omdat bedrijven alleen kinderarbeid in hun productieketen, en met name in de laatste schakels, niet kunnen aanpakken zo lang er niet ook gerichte inzet is voor het realiseren van kinderrechten vanuit de gemeenschappen.

Op internationaal niveau zijn de Alliantie partners sterk vertegenwoordigd en delen ze een netwerk van nationale en lokale kantoren en partnerorganisaties. Daarmee kan de Alliantie ook buiten de Nederlandse context werken op EU, nationaal en lokaal niveau.

Stop Kinderarbeid is een coalitie van de Algemene Onderwijsbond (AOb), Mondiaal FNV, Hivos, ICCO Coöperatie en Kerk in Actie, de Landelijke India Werkgroep (LIW) en Stichting Kinderpostzegels Nederland. Stop Kinderarbeid wordt gecoördineerd door Hivos en werkt nauw samen met lokale partnerorganisaties in Azië, Afrika en Latijns-Amerika.

Categorieën
Mensenrechten Nieuwsbericht PAX

Hou je ogen op Idlib

24-05-2019

Een wereldwijde actie #EyesOnIdlib moet beleidsmakers erop wijzen dat ze alles moeten doen om de aanvallen op burgers en ziekenhuizen in Idlib, Syrië te stoppen.

Met 42 Syrische en internationale organisaties dringt PAX aan op onmiddelijke actie door onder andere de VN Veiligheidsraad. Drie miljoen mensen zijn in het nauw gedreven in het noordwesten van Syrië. Het is het laatste deel van Syrië, ongeveer zo groot als de provincie Utrecht, dat nog in handen is van gewapende oppositiegroepen. 

Hulpverleners ter plekke zeggen dat de beschietingen in de afgelopen acht jaar nog nooit zo erg zijn geweest en spreken van de grootste humanitaire catastrofe die te gebeuren staat. Ironisch genoeg besteedde juist deze week de Verenigde Naties aandacht aan 20 jaar ‘Bescherming van Burgers’.  De oproep van de 43 organisaties is om #ProtectionofCivilians om te zetten in daden. 

De leden van de Veiligheidsraad moeten hun verschillen opzij zetten. Rusland en Turkije moeten zich aan hun afspraken over een gedemilitariseerde zone houden. De leiders van de top in Istanbul Frankrijk, Duitsland, Rusland en Turkije moeten aandringen op een staakt-het-vuren tussen de strijdende partijen iin Idlib. 

Lees het volledige statement van de 43 maatschappelijke organisaties hier.  

Midden-Oosten

Categorieën
Maatschappij Nieuwsbericht Vluchtelingenwerk Nederland

Overleg over nieuw inburgeringsbeleid mislukt

Wij betrekken je graag bij ons werk. Wil je onze maandelijkse update met nieuws, persoonlijke verhalen en bijzondere acties niet missen? Hieronder schrijf je je in voor onze digitale nieuwsbrief. Nieuwsgierig? Bekijk onze laatste nieuwsbrief

Wil je de nieuwsbrief niet meer ontvangen, dan kun je je afmelden.